NAG-TEXT ANG ANAK KO BAGO ANG PIANO RECITAL: “PA, PA-ZIP NAMAN NG DRESS. IKAW LANG PO. PAKI-LOCK ANG PINTO.” — PAGPASOK KO, NAKITA KO ANG DAHILAN KUNG BAKIT AYAW NIYANG PASUKIN ANG NANAY NIYA… AT HINDI NA KAMI MULING LUMINGON PA.
Abala ang buong bahay. Ngayong gabi ang Grand Piano Recital ng 10-taong gulang kong anak na si Lily.
Ang asawa kong si Margot ay hindi mapakali. Siya ang stage mother. Perfectionist. Gusto niya, laging bida si Lily.
“Bilisan niyo na!” sigaw ni Margot mula sa sala. “Dapat nandoon na tayo in 30 minutes! Kapag na-late tayo, mawawala ang focus ni Lily! Sayang ang reputation natin!”
Nakabihis na ako ng suit. Hinihintay ko na lang si Lily na lumabas ng kwarto niya.
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Bzzzt. Bzzzt.
Isang text galing kay Lily.
“Pa, pwede po ba akong tulungan sa zipper sa likod? Ikaw lang po sana. Please lock the door pagpasok mo.”
Napakunot ang noo ko. Bakit kailangang i-lock ang pinto? At bakit ako lang? Karaniwan, ang Nanay niya ang nag-aayos sa kanya.
Umakyat ako. Kumatok ako nang mahina. “Anak? Si Papa ‘to.”
“Pasok po,” sagot ni Lily sa nanginginig na boses.
Pumasok ako at agad na ni-lock ang pinto gaya ng utos niya.
Nakatalikod si Lily sa salamin. Suot niya ang magandang pink gown. Nakababa pa ang zipper sa likod. Nakayuko siya, at napansin kong nanginginig ang mga balikat niya.
“Anak, anong problema? Kinakabahan ka ba sa recital?” tanong ko habang lumalapit para itaas ang zipper.
“Pa…” bulong niya. “Huwag kang magagalit… pero masakit po kasi.”
Hinawi ni Lily ang buhok niya at ibinaba nang kaunti ang gown.
Tumigil ang tibok ng puso ko. Nanlamig ang buong katawan ko. Nabitawan ko ang zipper.
Sa likod ng anak ko, sa maputi niyang balat, ay may mga sariwang latay.
Pula. Mahahaba. Namumuo ang dugo.
Mga marka ng hanger at sinturon.
“Diyos ko… Lily…” napaluhod ako. “Sino ang may gawa nito?”
Humarap si Lily sa akin, puno ng luha ang mga mata.
“S-Si Mama po,” iyak niya. “Kasi po… nagkamali ako ng isang nota sa practice kahapon. Sabi niya, mapapahiya daw kami ngayong gabi. Sabi niya, kailangan kong matuto ng leksyon para maging perfect.”
“Kailan pa ‘to nangyayari?” tanong ko, nagpupuyos ang galit sa dibdib ko.
“Matagal na po… kapag wala kayo… kapag hindi ako nananalo…”
Sa sandaling iyon, nawala ang pagiging “mabait na asawa” ko. Ang natira na lang ay ang pagiging Ama.
Tumayo ako. Kalmado. Pero sa loob ko, gusto kong pumatay.
Hindi ko na isinara ang zipper ng gown. Hinubad ko ito kay Lily.
“Magpalit ka ng t-shirt at jeans,” utos ko. “Ngayon din.”
“P-Pero Pa… yung recital…”
“Wala nang recital, Lily.”
Kinuha ko ang backpack niya. Inilagay ko ang ilang damit, ang teddy bear niya, at ang mga gamot.
“Aalis na tayo. Ngayon din.”
Pagkabihis ni Lily, hinawakan ko ang kamay niya nang mahigpit. Binuksan ko ang pinto.
Pagbaba namin sa hagdan, nakita kami ni Margot. Naka-gown na siya at ready na umalis.
Nanlaki ang mata ni Margot nang makita si Lily na naka-pantalon at t-shirt.
“Anong ginagawa niyo?!” sigaw ni Margot. “Bakit nakaganyan ka, Lily?! Magsisimula na ang recital! Magbihis ka!”
Hindi ako huminto. Tuloy-tuloy kami sa paglakad papunta sa pinto.
Hinarangan kami ni Margot.
“Robert! Nabibingi ka ba?! Masisira ang career ng anak natin kapag hindi tayo sumipot!”
Tinignan ko si Margot. Sa unang pagkakataon, nakita ko siya hindi bilang asawa, kundi bilang isang halimaw.
“Anong career, Margot?” malamig kong tanong. “Ang career na pilit mong binubuo kapalit ng bugbog sa anak mo?”
Natigilan si Margot. Namutla siya.
“A-Anong pinagsasabi mo?”
“Nakita ko ang likod niya,” madiin kong sabi. “Nakita ko ang mga latay ng hanger. Nakita ko kung paano mo siya saktan dahil lang sa isang maling nota sa piano.”
“D-Disiplina lang ‘yan!” katwiran ni Margot, biglang naging defensive. “Para tumibay siya! Para maging successful siya! Ginagawa ko lang ang trabaho ko bilang ina!”
“Ang trabaho ng ina ay protektahan ang anak, hindi saktan,” sagot ko. “At bilang ama, trabaho kong ilayo siya sa demonyo.”
Akmang hahawakan ni Margot ang braso ni Lily. “Lily! Huwag kang sasama sa kanya! May recital tayo!”
Pumagitna ako at tinabig ang kamay ni Margot.
“Subukan mong hawakan ang anak ko, Margot… makakalimutan kong babae ka.”
Napaurong si Margot sa takot sa mata ko.
Naglakad kami palabas ng bahay. Isinakay ko si Lily sa kotse.
Habang umaandar kami palayo sa mansyon—palayo sa piano, palayo sa recital, at palayo sa nanay niyang mapanakit—tumingin sa akin si Lily.
Niyakap niya ako nang mahigpit habang nagmamaneho.
“Salamat, Papa,” bulong niya. “Salamat po kasi naniwala ka.”
Hinaplos ko ang ulo niya. “Ligtas ka na, anak. Hindi ka na muling tutugtog ng piano kung ayaw mo. Ligtas ka na.”
Sa araw na iyon, hindi kami nakarating sa recital. Pero iyon ang pinakamagandang desisyon na ginawa ko sa buong buhay ko.
