MATAPOS AKONG MANGANAK NG TRIPLETS, DINALA NG ASAWA KO ANG KABIT NIYA SA OSPITAL NA MAY BITBIT NA BIRKIN BAG PARA SABIHING “ANG PANGIT MO NA.” — PINALAYAS NILA AKO SA BAHAY, PERO HINDI NILA ALAM KUNG SINO TALAGA ANG MGA MAGULANG KO.
Kakatapos ko lang manganak via Emergency C-Section sa tatlo naming anak—ang aming triplets.
Namimilipit pa ako sa sakit ng tahi. Hinihintay ko ang asawa kong si Jason. Inasahan kong dadating siya na may dalang bulaklak at halik.
Bumukas ang pinto ng Private Room.
Pumasok si Jason. Pero hindi siya nag-iisa.
Naka-akbay siya sa isang babaeng puno ng alahas at makeup. Si Lexie. Ang sekretarya niya. At sa braso ni Lexie, nakasabit ang isang bagong Hermès Birkin Bag.
“Jason?” mahina kong tawag. “Sino siya?”
Ngumisi si Jason. Tumingin siya sa akin na parang nandidiri.
“Clara,” sabi niya. “Tignan mo nga ang sarili mo. Ang taba mo. Ang itim ng leeg mo. Para kang balyena na na-stranded sa kama.”
“K-Kapapanganak ko lang ng mga anak mo…” iyak ko.
“Anak?” Tumawa si Lexie. Hinaplos niya ang tiyan ni Jason. “Well, Clara, we are celebrating. Kasi buntis din ako. At least ako, sexy pa rin.”
Inihagis ni Jason ang isang envelope sa kama ko.
“Pirmahan mo ‘yan. Divorce Papers.” (Annulment sa Pilipinas). “Ayoko na sa’yo. Masyado ka nang losyang para sa isang CEO na katulad ko. You are disgusting.”
“Jason! Paano ang mga bata?!”
“Bahala ka sa buhay mo. Sustento? Bibigyan kita ng barya. Pero huwag kang aasa na babalik pa ako sa’yo.”
Umalis sila na parang walang nangyari. Naiwan akong umiiyak, hawak ang tatlong sanggol na walang muwang.
ANG PAG-UWI.
Makalipas ang limang araw, na-discharge ako. Dahil kinuha ni Jason ang kotse, nag-taxi lang ako pauwi bitbit ang tatlong bata at ang mga gamit ko. Masakit pa ang tahi ko sa bawat galaw ng sasakyan.
Pagdating ko sa bahay namin sa Valle Verde, hindi mabuksan ang susi ko sa gate.
Lumabas si Lexie mula sa main door. Suot niya ang robe ko.
“Oops!” sigaw ni Lexie mula sa balcony. “Sorry, Clara! Pinalitan na namin ang locks!”
“Papasukin niyo ako! Bahay ko ‘to!” sigaw ko habang umiiyak ang triplets sa init ng araw.
Lumabas si Jason. “Correction. Bahay KO ‘to. At nailipat ko na ang titulo sa pangalan ni Lexie bilang gift ko sa kanya. Kaya lumayas ka na diyan bago pa kita ipakaladkad sa guards!”
“Jason! Ang mga anak mo! Mainit! Walang gatas!”
“Wala akong pakialam! Magsama-sama kayong mga basura!”
Isinara nila ang pinto.
Nakatayo ako sa kalsada. Walang pera. Walang matutuluyan. Gutom ang mga anak ko. Duguan ang tahi ko sa pwersa.
Wala na akong choice.
Kinuha ko ang cellphone ko. Nanginginig ang kamay ko habang dinadial ang numerong limang taon ko nang hindi tinatawagan dahil pinili kong mamuhay nang simple kasama si Jason.
Sumagot ang boses sa kabilang linya. Baritono. Makapangyarihan.
“Hello?”
“Dad…” humagulgol ako. “Mali ako… Tama kayo tungkol kay Jason. Niloko niya ako. Pinalayas niya kami ng mga apo niyo.”
Tumahimik sa kabilang linya.
Pagkatapos ng ilang segundo, narinig ko ang boses ng Tatay ko na naging yelo sa lamig.
“Nasaan ka?”
“Nasa labas po ng bahay… sa bangketa…”
“Huwag kang aalis diyan. Parating na ako.”
ANG PAGDATING NG TUNAY NA HARI.
Sa loob ng bahay, nagtatawanan sina Jason at Lexie habang umiinom ng wine.
“Ang dali lang pala palayasin ng babaeng ‘yun,” tawa ni Lexie. “Akala niya mananalo siya.”
Biglang yumugyog ang lupa.
Narinig nila ang tunog ng Helicopter. Hindi lang isa, kundi dalawa.
At sa labas ng gate, sunod-sunod na dumating ang sampung itim na Cadillac Escalade.
Napasilip si Jason sa bintana. “Anong nangyayari? May raid ba?”
Bumaba mula sa helicopter na nag-land sa malawak na kalsada (na hinarangan ng private security) ang isang matandang lalaki na nakasuot ng Italian Suit. May hawak itong baston na gawa sa ginto.
Sa likod niya, daan-daang armadong bodyguards ang pumalibot sa bahay.
Nakita ni Jason si Clara na inaasikaso ng mga medical team na bumaba sa convoy. Ang matandang lalaki ay lumuhod at niyakap si Clara.
Namutla si Jason. Kilala niya ang lalaking iyon.
Lahat ng negosyante ay kilala siya.
Siya si Don Federico Mondragon. Ang may-ari ng Mondragon Conglomerate—ang kumpanyang nagmamay-ari ng bangko kung saan may loan si Jason, ang kumpanyang may-ari ng ospital kung saan nanganak si Clara, at ang kumpanyang bumibili sa kumpanya ni Jason ngayon.
“S-Si Don Federico?!” utal ni Jason. “Bakit… bakit niya kayakap si Clara?”
Biglang nasira ang gate. Binalya ito ng SUV ng mga Mondragon.
Pumasok ang mga bodyguards at kinaladkad palabas sina Jason at Lexie.
“Bitawan niyo ako! CEO ako!” sigaw ni Jason.
Iniharap siya kay Don Federico.
Si Clara ay nakaupo na sa isang luxury car, karga ang mga bata, habang ginagamot ng doktor.
“Sino ka para saktan ang anak ko?” tanong ni Don Federico nang mahinahon pero nakakamatay.
“A-Anak?!” Nalaglag ang panga ni Jason. Tumingin siya kay Clara. “C-Clara? Mondragon ka?! Sabi mo mahirap ka lang! Sabi mo ulila ka na!”
Tumingin si Clara kay Jason. Wala nang luha sa mga mata niya. Galit na lang.
“Iniwan ko ang yaman ko para maranasan ang simpleng buhay kasama ka, Jason. Gusto ko ng lalaking mamahalin ako hindi dahil sa pera ng Tatay ko. Pero pinatunayan mo lang na tama sila… na pera lang ang habol mo, at kapag wala na ‘yun, basura na ang tingin mo sa akin.”
“Clara! Babe! Sorry! Hindi ko alam!” lumuhod si Jason, pilit inaabot ang paa ni Clara. “Nagbibiro lang ako kanina! Buntis lang si Lexie kaya ako nagkaganito! Mahal kita!”
Sinipa ni Don Federico ang kamay ni Jason.
“Lexie?” Tumingin ang Don sa kabit. “Yung bahay na nilipat sa pangalan mo?”
“O-Opo! Akin ‘to!” matapang na sabi ni Lexie kahit nanginginig.
“Ang bahay na ito ay nakatayo sa lupang pag-aari ng Mondragon Estates. At ang titulo? Peke ang pinirmahan ni Jason dahil bank property pa ito ng bangko ko. So technically… trespassing kayo sa property ko.”
Senyasan ng Don ang mga pulis.
“Jason, fired ka na sa kumpanya mo dahil binili ko na ito kaninang umaga noong tumawag ang anak ko. At ikaw, babae, ang Birkin bag na yan? Fake yan. Gaya ng pagmamahal ng lalaking ‘to.”
“Clara! Please!” iyak ni Jason habang hinihila sila ng pulis.
Isinara ni Clara ang bintana ng sasakyan. Tinted.
“Let’s go, Dad,” sabi ni Clara. “Umuwi na tayo sa tunay nating bahay.”
Habang papalayo ang convoy ng mga Mondragon, naiwan si Jason at Lexie sa kalsada—walang bahay, walang trabaho, walang pera, at ngayon ay haharap sa kasong isasampa ng pinakamayamang pamilya sa bansa.
Sa huli, narealize ni Jason: Ang babaeng tinawag niyang “pangit” at “basura” ay siya palang prinsesa na bumaba sa palasyo, na sinayang niya para sa isang fake na Birkin bag.
