LAGING NILALAIT NG ASAWA KO ANG KATAWAN KO DAHIL MATABA DAW AKO—IPINAGPALIT NIYA AKO SA ISANG SEXY NA BABAE. ANG HINDI NIYA ALAM, ANG “PABIGAT” NA TINAWAG NIYA AY ISANG CEO NA MAY YAMANG NAGKAKAHALAGA NG 500 MILLION DOLLARS.
Sa loob ng limang taong pagsasama namin ni Troy, unti-unting nagbago ang katawan ko. Mula sa pagiging balingkinitan, lumaki ako at naging plus-size dahil sa aking thyroid condition at matinding stress sa trabaho.
Ako si Maya. Sa mata ni Troy, isa lang akong “pabigat” at “nakakahiyang asawa.”
“Maya, ano ba ‘yan? Ang sikip-sikip na ng damit mo. Para kang suman!” inis na sabi ni Troy isang umaga habang nag-aayos siya ng kanyang necktie. “Tignan mo nga ang sarili mo sa salamin. Ang taba-taba mo na. Nakakahiya kang isama sa mga corporate parties ng kumpanya ko!”
Yumuko lang ako. Nakita ko ang pandidiri sa kanyang mga mata.
“Sorry, Troy. Susubukan kong mag-diet ulit,” mahina kong sagot.
“Dapat lang! Ako ang gwapo at fit, tapos ikaw mukhang nanay ko! Paano ako mapo-promote niyan?” padabog siyang umalis ng bahay, hindi man lang nagpaalam o humalik.
Tiniis ko ang lahat ng masasakit na salita niya. Minahal ko siya, at akala ko, sapat na ang pagmamahal para manatili kaming matatag.
Pero may isang napakalaking sikreto akong hindi sinasabi kay Troy.
Ang alam niya, isa lang akong simpleng freelancer na kumikita ng barya-barya habang nasa bahay. Ang hindi niya alam, ang laptop na laging kong kaharap ay ang command center ng NovaTech Holdings—isang international tech and real estate empire na AKO MISMO ANG NAGTAYO. Ang net worth ko? 500 Million Dollars. Kaya kong bilhin ang buong kumpanyang pinapasukan niya. Kaya kong bilhin ang buong subdivision na tinitirhan namin. Pero pinili kong manuhay nang simple. Pinili kong itago ang yaman ko kay Troy dahil gusto kong makasiguro na mahal niya ako bilang Maya, at hindi dahil sa pera ko.
Sa kasamaang palad, nakuha ko na ang sagot.
Isang gabi, araw ng aming 5th Anniversary.
Gusto ko sanang sorpresahin si Troy. Balak ko nang ipagtapat ang totoo kong pagkatao. Nagpa-book ako ng isang exclusive VIP dinner sa The Grand Monarch, ang pinakamahal at pinakasikat na hotel sa lungsod na pagmamay-ari rin ng kumpanya ko.
Nang dumating ako sa hotel, nakita ko ang pamilyar na kotse ni Troy sa valet parking. Napangiti ako. Inisip ko na baka naisipan din niyang i-surprise ako.
Pero nang pumasok ako sa fine dining area… parang piniga ang puso ko.
Nakita ko si Troy. Nakaupo siya sa isang table, nakangiti, at hawak ang kamay ng isang napakagandang babae. Slim, sexy, nakasuot ng hapit na red dress, at mahaba ang buhok. Si Cindy. Isang sikat na fitness model.
Lumapit ako sa table nila. Nanginginig ang mga binti ko, pero pinilit kong maging matatag.
“Troy?” tawag ko.
Napatalon si Troy sa gulat. Nabitawan niya ang kamay ni Cindy.
“M-Maya?! Anong ginagawa mo dito?!” namutla si Troy. Tumingin siya sa paligid, halatang hiyang-hiya na makita ako ng ibang tao.
“Sino siya, Babe?” mataray na tanong ni Cindy, tinignan ako mula ulo hanggang paa nang may pandidiri. “Kapatid mo? Ang taba naman.”
“Anniversary natin ngayon, Troy,” garalgal ang boses ko. “At nandito ka… kasama ang babaeng ‘to?”
Nawala ang kaba ni Troy at napalitan ng inis. Tumayo siya at hinarap ako.
“Oo! At mabuti pang nandito ka na rin para matapos na ‘to!” walang hiyang sigaw ni Troy. “Sawang-sawa na ako sa’yo, Maya! Tignan mo nga ‘yang katawan mo! Baboy! Sino ba namang lalaki ang gaganahan umuwi sa’yo? Tignan mo si Cindy, perpekto! Kaya oo, may relasyon kami! At bukas na bukas din, ipapa-annul na kita!”
Nag-gasp ang ilang mga bisita sa kabilang table.
“Tama!” natatawang dagdag ni Cindy. “You should look in the mirror, girl. Wala kang binatbat. Isa ka lang matabang palamunin. Si Troy ay isang successful Manager, he deserves someone beautiful and rich like me.”
“Palamunin?” Ulit ko. Pinunasan ko ang isang patak ng luha na tumakas sa mata ko.
Huminga ako nang malalim. Ang sakit na naramdaman ko kanina ay biglang naglaho at napalitan ng yelo.
Sa pagkakataong iyon, nagdesisyon akong tapusin ang pagpapanggap.
Itinaas ko ang kamay ko at pumitik ng isang beses.
SNAP.
Agad na bumukas ang malaking pinto ng VIP room. Pumasok ang General Manager ng The Grand Monarch hotel, kasunod ang limang Men in Black na security guards at ang aking personal na abogado.
Nagulat si Troy at Cindy.
Naglakad nang mabilis ang General Manager, nilagpasan sina Troy at Cindy, at YUMUKO (BOW) nang 90 degrees sa harap ko.
“Good evening, Madame CEO,” magalang na bati ng Manager. “Handa na po ang Presidential Suite na ipina-book niyo. Pasensya na po kung may mga basurang nakapasok sa restaurant ninyo.”
Nalaglag ang panga ni Troy. “M-Madame CEO?! Restaurant ninyo?! Hoy Manager, nababaliw ka ba? Asawa ko ‘yan! Palamunin lang ‘yan sa bahay!”
Lumapit ang abogado ko at inilapag ang isang makapal na folder sa mesa ni Troy.
“Mr. Troy,” malamig na sabi ng abogado. “Ang babaeng tinatawag mong palamunin ay si Madame Maya, ang Founder at CEO ng NovaTech Holdings. Siya ang nagmamay-ari ng hotel na ito, at higit sa lahat… siya ang may-ari ng kumpanyang pinapasukan mo.”
Namutla si Troy. Parang inubusan ng dugo ang buong katawan niya.
“A-Ano…? 500 Million Dollars ang net worth ng NovaTech…” nanginginig na bulong ni Troy. Tumingin siya sa akin, nanlalaki ang mga mata. “Maya… totoo ba ‘to?”
Ngumiti ako. Isang ngiting puno ng kapangyarihan.
“Oo, Troy,” kalmado kong sagot. “Ako ang may-ari ng lahat. Ang bahay na inuuwian mo na akala mo ay binabayaran mo? Akin ‘yun. Ang kumpanyang nagpapa-sweldo sa’yo bilang Manager? Akin ‘yun. Tinago ko ang yaman ko dahil gusto kong malaman kung totoong mahal mo ako.”
Tinignan ko siya mula ulo hanggang paa.
“Pero pinatunayan mo na ang tunay na pangit at baboy dito ay hindi ang katawan ko, kundi ang ugali mo.”
Tumingin si Cindy kay Troy. “Wait… so ibig sabihin… hindi ikaw ang mayaman?! Yung kotseng dala mo… yung credit cards mo… galing sa matabang babaeng ‘to?!”
“Correction, Cindy,” ngisi ko. “Galing sa Bilyonaryang babaeng ‘to.”
Humarap ako sa abogado ko.
“Attorney, simulan na ang proseso. Gusto kong i-freeze lahat ng joint accounts namin. Bawiin ang kotse. At bukas ng umaga, gusto kong makita ang termination letter ni Troy sa desk ko.”
“Noted, Madame,” sagot ng abogado.
Bumagsak si Troy sa kanyang mga tuhod sa gitna ng mamahaling restaurant. Wala siyang pakialam kung pinapanood siya ng mga tao.
“Maya! Babe! Parang awa mo na!” umiiyak na makaawa ni Troy, pilit na hinahawakan ang paa ko. “Sorry! Nabighani lang ako! Ikaw talaga ang mahal ko! Ayokong mawalan ng trabaho! Ayokong maghirap!”
Tinabig ko ang kamay niya.
“Tapos na tayo, Troy. Sabi mo nga kanina, deserve mo si Cindy, ‘diba?”
Tumingin si Troy kay Cindy, umaasang tutulungan siya nito. Pero kinuha lang ni Cindy ang kanyang mamahaling bag.
“Ew. Wala akong balak sumama sa isang lalaking walang trabaho at walang pera!” irap ni Cindy bago tuluyang naglakad paalis, iniwan si Troy na nakaluhod at umiiyak.
Tumingin ako sa mga security guards.
“Ilabas niyo ang lalaking ito. Nasusuka ako sa presensya niya.”
Kinaladkad ng mga guards si Troy palabas ng hotel. Rinig na rinig ang mga pag-iyak niya at pagsigaw ng pangalan ko, pero hindi na ako lumingon.
Umakyat ako sa Presidential Suite. Binuhusan ko ang sarili ko ng mamahaling wine at tinitigan ang sarili ko sa malaking salamin.
Oo, mataba ako. Pero sa gabing ito, naramdaman ko ang pinakamagandang bersyon ng sarili ko. Narealize ko na ang halaga ng isang babae ay wala sa sukat ng kanyang baywang, kundi nasa lawak ng kanyang isip, linis ng kanyang puso, at sa tapang niyang talikuran ang mga taong hindi nakakakita ng tunay niyang halaga.
