KAKABILI KO LANG NG LUXURY MANSION NANG IBAYANG NG ASAWA KO NA TITIRA DOON ANG BUONG PAMILYA NIYA.
KAKABILI KO LANG NG LUXURY MANSION NANG IBAYANG NG ASAWA KO NA TITIRA DOON ANG BUONG PAMILYA NIYA. NANG TUMANGGI AKO, SUMIGAW SIYA: “BAHAY KO ‘TO! PERA KO ANG PINAMBILI MO! PAPALAYASIN KITA!” PERO NANG DUMATING SILA SA MANSYON, NANIGAS SILA SA KANILANG NAKITA.
Ang Simula: Ang Bunga ng Pinaghirapan
Pagkatapos ng sampung taon ng walang-tigil na pagtatrabaho, puyat, at pagpapalago ng aking private investment firm, nakuha ko rin ang matagal ko nang pinapangarap: ang titulo at susi ng isang napakagandang Luxury Mansion sa isang eksklusibong subdivision. Nagkakahalaga ito ng 150 Milyong Piso.
Ako si Diana. Sa mata ng lipunan, isa akong matagumpay na CEO. Pero sa mata ng asawa kong si Marco, isa lang akong “maswerteng babae” na nakapangasawa ng isang Corporate Manager na tulad niya. Matagal ko nang itinatago kay Marco ang tunay na laki ng yaman ko. Hinayaan ko siyang magpabida bilang “provider” ng bahay para hindi masugatan ang kanyang napakanipis na ego o pagkalalaki. Kahit ang totoo, ang kumpanya ko ang palihim na nagpapasweldo sa kumpanyang pinagtatrabahuhan niya.
Masaya akong umuwi sa luma naming bahay dala ang mga dokumento.
“Marco, nakuha ko na ang susi,” nakangiti kong balita sa kanya habang nagtatanggal siya ng sapatos sa sala. “Pwede na tayong lumipat sa bagong mansyon sa makalawa.”
Ngumisi si Marco. Isang ngiti na puno ng kayabangan.
“Perfect timing, Diana,” sagot niya habang pabagsak na umupo sa sofa. “Kinausap ko na sina Mama at Papa. At si Bea, ‘yung kapatid kong kakahiwalay lang sa asawa, isasama na rin natin. Benta na nila ‘yung luma nilang bahay sa probinsya. Doon na sila titira sa atin simula sa Sabado.”
Kumunot ang noo ko. Nawala ang ngiti ko.
“Teka, Marco, anong ibig mong sabihin? Hindi mo man lang ito idiniskarga sa akin?” mahinahon ngunit madiin kong tanong. “Binili ko ang bahay na ‘yun para sa ating dalawa. Alam mong hindi kami magkasundo ng kapatid mong si Bea dahil lagi niya akong iniinsulto. At hindi pwedeng basta-basta silang lumipat doon!”
Ang Ilusyon ng Isang Hari
Biglang nagdilim ang mukha ni Marco. Tumayo siya at padabog na inihampas ang kamay sa mesa.
“Anong hindi pwede?!” sigaw niya, nanlilisik ang mga mata. “Bahay ko ‘to, Diana! Pera ko ang ginamit mo pambili niyan! Subukan mong umangal ulit, at papalayasin kita sa pamamahay na ‘yan!”
Nanlaki ang mga mata ko. Parang huminto ang oras. Tinitigan ko siya, sinusubukang unawain kung paano nabuo sa isip niya ang ganitong klaseng ilusyon.
Pera niya? Kumikita lang si Marco ng 80,000 pesos kada buwan. Sapat lang ‘yon para sa lifestyle niya at pambayad sa luma niyang sasakyan. Ang 150 Milyong pisong ibinayad ko sa mansyon ay galing sa personal trust fund ko na idinaan ko sa isang joint account namin para lang mapadali ang transaksyon. Akala niya, dahil nasa joint account dumaan ang pera, siya ang nagbayad?!
“Pera mo?” pabulong kong tanong, hindi makapaniwala sa sobrang kapal ng mukha niya.
“Oo! Pera ko!” mayabang niyang dugtong, dinuduro ako. “Ako ang lalaki sa pamilyang ‘to! Ako ang nagtatrabaho nang maayos habang nag-o-opisina ka lang at nagpapaganda! Kaya ako ang masusunod! Sa Sabado, lilipat ang pamilya ko. Gusto ko, nakahanda na ang Master’s Bedroom para kay Bea dahil kailangan niya ng malaking espasyo para maka-move on sa hiwalayan nila! Ikaw ang mag-aayos ng mga gamit nila!”
Sa halip na umiyak, magwala, o makipagtalo, isang napakalamig na katahimikan ang bumalot sa akin.
Nakita ko na ang totoong kulay niya. Isang lalaking walang respeto sa akin, na handang itapon ang asawa niya para lang masunod ang mga sakim niyang kamag-anak.
Huminga ako nang malalim. Tumingin ako sa kanya at dahan-dahang tumango.
“Sige, Marco. Naiintindihan ko,” kalmado kong sagot. Kinuha ko ang bag ko. “Magkita na lang tayo sa mansyon sa Sabado.”
Tumalikod ako at lumabas ng bahay. Rinig ko pa ang mayabang niyang tawa. Akala niya, nanalo siya. Akala niya, napaamo niya ako sa takot na “mapalayas”.
Hindi niya alam, sa oras na lumabas ako ng pintong iyon, tinapos ko na rin ang buhay niya.
Ang Araw ng Paglipat: Ang Prusisyon ng mga Sakim
Araw ng Sabado.
Dumating ang pamilya ni Marco sakay ng isang inupahang van. Puno ito ng mga maleta, lumang furniture, at mga bagahe. Nakangiti nang napakalapad ang biyenan ko. Si Bea naman ay nakasuot ng malaking sunglasses at kumakaway pa na parang isang sikat na artista.
“Wow, Kuya! Ang laki ng bahay mo!” tili ni Bea nang huminto ang van sa tapat ng naglalakihang gintong gate ng mansyon. “Deserve na deserve ko ‘yung Master’s Bedroom dito! Buti naman at napasunod mo ‘yung asawa mong madamot!”
“Syempre naman,” pagmamayabang ni Marco habang bumababa ng van at inaayos ang kwelyo niya. “Ako ang bumili nito eh. Hayaan niyo na si Diana, magiging taga-luto at taga-linis lang natin ‘yun dito.”
Nagtawanan ang mga biyenan ko.
Lumapit si Marco sa malaking intercom sa labas ng gate at pinindot ito.
“Diana! Buksan mo ‘tong gate! Nandito na kami! Ipasok mo ‘yung mga katulong para buhatin ang mga gamit ni Mama!” sigaw niya.
Walang sumagot.
Sa halip, dahan-dahang bumukas ang maliit na pinto sa gilid ng gate. Pero hindi ako ang lumabas.
Dalawang matipunong lalaking naka-uniporme ng Security Agency, na may hawak na mga shotgun, ang humarang sa daan. Sa likod nila, naglakad ako palabas. Nakasuot ako ng isang mamahaling red power suit, naka-takong, at may hawak na isang folder. Kalmadong-kalmado ako.
Kumunot ang noo ni Marco. “Diana? Anong drama ‘to? Bakit may mga gwardya? Buksan mo ‘yung gate at ipasok ang van!”
“Bakit ko naman bubuksan ang gate para sa mga trespassers?” malamig kong tanong.
Nanlaki ang mga mata ni Bea. “Aba! Kuya, pagsabihan mo nga ‘yang asawa mo! Ang bastos ha! Kami pa ang trespassers?!”
Naglakad ako palapit sa kanila, hanggang sa mamagitan lang sa amin ang itim na bakal ng gate. Tinitigan ko si Marco.
“Marco, sabi mo noong isang gabi, bahay mo ‘to, tama?” tanong ko, may halong pang-iinsulto.
“Oo! Dahil pera ko ang ginamit mo! Kaya buksan mo ‘to bago kita palayasin diyan!” namumulang sigaw niya.
Napangiti ako. Binuksan ko ang folder at inilabas ang isang dokumento. Ibinato ko ito sa mukha niya.
“Basahin mo,” utos ko.
Nanginginig na kinuha ni Marco ang papel mula sa semento. Binasa niya ito. Habang binabasa niya ang mga nakasulat, unti-unting nawala ang kulay sa mukha niya. Ang mayabang na ngiti ay naging isang matinding panginginig.
“T-Titulo ng Lupa…” basa ni Marco, nanlalaki ang mga mata. “N-Nakasulat sa pangalan ng… Diana Imperial Holdings Corporation?”
“Eksakto,” malamig kong sagot. “Ang mansyong ito ay hindi nakapangalan sa akin bilang asawa mo. Nakapangalan ito sa Corporation na ako ang nag-iisang nagmamay-ari. Ibig sabihin, wala kang kahit isang porsyentong karapatan sa bahay na ‘to.”
“P-Pero… yung pera sa joint account natin! Yung 150 Million!” utal niyang sagot.
Tumawa ako—isang napakalas at nakakainsultong tawa na nagpayanig sa pamilya niya.
“Marco, ang sweldo mo ay 80,000 pesos isang buwan. Kahit hindi ka kumain at hindi ka gumastos sa loob ng isandaang taon, hindi mo kikitain ang 150 Milyon!” bulyaw ko sa kanya. “Ang perang dumaan sa joint account natin ay galing sa offshore trust fund ko! Ako ang nagpasok, ako ang naglabas! Inangkin mo ang perang ni hindi mo kayang bilangin!”
Napasinghap ang biyenan ko. Si Bea ay napatanggal ng sunglasses niya.
“A-Anong ibig sabihin nito, Kuya?!” sigaw ni Bea. “Diba sabi mo bahay mo ‘to?! Paano ‘yung mga gamit namin?! Naibenta na namin ang bahay namin sa probinsya!”
“Hindi ko problema ‘yan,” sagot ko bago pa makapagsalita si Marco. Kinuha ko ang isa pang envelope mula sa folder ko at iniabot sa gwardya, na iniabot naman kay Marco.
“Ano ‘to?” nanginginig na tanong ni Marco.
“Iyan ang Annulment Papers. At ang Notice of Termination mula sa kumpanyang pinagtatrabahuhan mo,” kalmado kong paliwanag.
“T-Termination?! Bakit ako tatanggalin sa trabaho?!” hagulgol niya, napaluhod na sa kalsada.
“Dahil ang kumpanyang pinapasukan mo ay isa sa mga subsidiaries ng Diana Imperial Holdings. Ako ang boss ng boss ng boss mo, Marco. At ngayong umaga, tinanggal kita dahil sa falsification of documents at pang-aabuso.”
Ang Huling Kabanata: Ang Karma ng mga Sakim
Sumigaw sa iyak si Bea at ang mga biyenan ko. Sinimulan nilang paluin at sabunutan si Marco.
“Wala kang kwenta! Pinabenta mo ang bahay namin dahil sa kayabangan mo! Saan kami titira ngayon?!” iyak ng ina ni Marco.
Si Marco ay tulalang nakaluhod sa semento. Basang-basa ng pawis, wasak na wasak ang ego, at umiiyak na parang bata. Ang ilusyon niyang siya ang hari ay nabasag sa iisang iglap.
Tumingala siya sa akin, nagmamakaawa, nagdarasal na sana ay isa lang itong masamang panaginip.
“Diana… Babe, parang awa mo na. Wala na akong pera. Wala na akong trabaho. Asawa kita… patawarin mo ako. H-Hindi na sila titira diyan! Tayo na lang! Babawi ako!” pilit niyang isinusuksok ang kamay niya sa ilalim ng gate para abutin ang sapatos ko.
Umatras ako. Tinignan ko siya nang may matinding pandidiri.
“Sabi mo, kapag inulit ko pang tutol ako, papalalayasin mo ako, diba?” ngumiti ako nang malamig. “Inuulit ko: Hindi kayo pwedeng tumira dito. Ngayon… sino ang lalayas?”
Hindi siya nakasagot. Tanging hagulgol lang niya ang narinig ko.
Tumingin ako sa Security Guard. “Kung hindi sila aalis sa tapat ng gate ko sa loob ng limang minuto, tumawag kayo ng pulis para sa trespassing at public scandal.”
Tinalikuran ko sila. Naglakad ako papasok sa napakaganda at tahimik kong mansyon. Binuksan ko ang isang mamahaling champagne habang pinapanood ko mula sa bintana ang pamilya ni Marco na nag-aaway-away sa kalsada, pilit na isinisiksik ang mga maleta nila pabalik sa inupahang van, walang uuwian, walang pera, at tuluyan nang nawasak ang mga buhay.
Inakala niya na mabibili niya ang respeto ko gamit ang yabang niya. Hindi niya alam, matagal na pala siyang nabubuhay sa mundong ako ang may-ari.
