IPINAKASAL NG MAYAMANG AMA ANG KANYANG BULAG NA ANAK SA ISANG “PULUBI” PARA ITAPON ITO — PERO GULAT ANG LAHAT SA NANGYARI MAKALIPAS ANG LIMANG TAON
Si Celina ay ipinanganak na bulag. Dahil dito, itinuring siyang “sumpa” at “malas” ng kanyang amang si Don Rogelio. Kahit napakayaman ng pamilya nila, tinatago si Celina sa bodega. Hindi siya pinapakain nang maayos at hindi pinapakilala sa mga bisita.
Nang tumuntong si Celina ng 20 anyos, nagdesisyon si Don Rogelio na “linisin” na ang pangalan ng pamilya. Gusto niyang ipakasal si Celina para mawala na ito sa pamamahay niya. Pero walang mayaman na gustong magpakasal sa isang bulag.
Isang araw, nakita ni Don Rogelio si Kulas—isang pulubi na laging nakaupo sa tapat ng mansion. Puno ng dumi ang damit, mahaba ang buhok, at nangangamoy.
“Hoy pulubi!” sigaw ni Don Rogelio. “Gusto mo ba ng pagkain at matitirhan?”
Tumango si Kulas. “Opo, Señor.”
“Pwes, pakasalan mo ang anak ko at ilayo mo siya dito. Sa’yo na siya. Bahala na kayong mabuhay sa kalsada. Huwag na huwag na kayong babalik.”
Walang seremonya. Walang handaan. Ibinigay lang ni Don Rogelio ang kamay ni Celina kay Kulas at isinara ang gate ng mansion.
Takot na takot si Celina.
“Sino ka?” iyak ni Celina habang nakahawak sa braso ng lalaki. “Sasaktan mo ba ako?”
Hinawakan ni Kulas ang kamay ni Celina. Ang kamay nito ay magaspang, pero ang haplos ay napaka-ingat.
“Hindi kita sasaktan, Binibini,” malumanay na sabi ni Kulas. “Ako si Kulas. Wala akong maibibigay na yaman, pero ipinapangako ko, magsisilbi akong mga mata mo.”
Dinala ni Kulas si Celina sa kanyang maliit na barong-barong sa ilalim ng tulay. Inasahan ni Celina na magiging miserable ang buhay niya.
Pero nagkamali siya.
Araw-araw, nagtatrabaho si Kulas bilang kargador para may makain sila. Tuwing gabi, sinusuklay niya ang buhok ni Celina, pinaliliguan ito, at kinukwentuhan tungkol sa ganda ng buwan at bituin kahit hindi ito nakikita ng dalaga.
“Alam mo Celina,” sabi ni Kulas isang gabi. “Balang araw, makikita mo rin ang mundo. Pangako ‘yan.”
Napamahal si Celina kay Kulas. Naramdaman niyang mas mayaman pa siya sa piling ng pulubi kaysa sa mansion ng tatay niya.
Lumipas ang limang taon.
Bumagsak ang negosyo ni Don Rogelio. Baon siya sa utang at ang kanyang kumpanya ay malapit nangilitin ng bangko. Ang tanging pag-asa niya ay ang misteryosong CEO ng Phoenix Holdings na interesadong bilhin ang kumpanya niya sa halagang bilyon-bilyon.
Araw ng pirmahan ng kontrata. Nasa Boardroom si Don Rogelio, kinakabahan.
Bumukas ang pinto. Pumasok ang mga bodyguards.
At sa gitna nila, naglakad ang isang lalaking napaka-gwapo, naka-suot ng Armani Suit, at may tindig ng isang hari.
Nanlaki ang mata ni Don Rogelio. Pamilyar ang mukha ng lalaki. Malinis na ito, wala nang balbas, at mabango… pero kilala niya ang mga matang iyon.
“K-Kulas?!” utal ni Don Rogelio.
Ngumiti ang lalaki. “Magandang umaga, Don Rogelio. Ako nga. Pero ang pangalan ko ay Nicolas ‘Kulas’ Del Valle, ang nawawalang tagapagmana ng Del Valle Group.”
Hindi makapaniwala ang Don. Ang pulubing pinandidirian niya noon ay isa palang bilyonaryo na naglayas dahil sa sama ng loob sa stepmother nito, at namuhay sa kalsada para hanapin ang sarili.
“At may kasama ako,” sabi ni Kulas.
Bumukas ulit ang pinto. Pumasok ang isang napakagandang babae. Naka-suot ng pulang dress, puno ng alahas, at naglalakad nang tuwid at puno ng kumpiyansa.
Tumingin ang babae kay Don Rogelio—diretso sa mata.
“Papa?” bati ng babae.
Nalaglag ang panga ni Don Rogelio. “C-Celina? Nakakakita ka na?”
“Oo, Papa,” sagot ni Celina. “Ipinagamot ako ni Kulas. Dinala niya ako sa Switzerland para sa isang Corneal Transplant. Nakikita na kita ngayon. Nakikita ko na kung gaano ka kapangit ang ugali mo.”
Lumapit si Kulas kay Don Rogelio.
“Noong ipinamigay niyo sa akin si Celina, akala niyo basura ang tinatapon niyo. Hindi niyo alam, ibinigay niyo sa akin ang pinakamahalagang diamante.”
“Ngayon, Don Rogelio,” seryosong sabi ni Kulas. “Binili ko ang kumpanya mo hindi para tulungan ka. Binili ko ito para tanggalin ka sa pwesto.”
“You are fired from your own company. At ang bahay na tinitirhan mo? Pag-aari na ‘yan ni Celina ngayon.”
Lumuhod si Don Rogelio. “Anak! Patawarin mo ako! Kulas! Parang awa niyo na!”
Tumingin si Celina sa asawa niya. Hinawakan niya ang kamay ni Kulas.
“Tara na, Mahal,” sabi ni Celina. “Gusto kong makita ang sunset. Ayoko nang makita ang dilim ng nakaraan.”
Tumalikod sila at iniwan ang matandang nagsisisi, habang ang dating “bulag at pulubi” ay naglakad palabas bilang mga bagong hari at reyna ng siyudad.
