IPINAGLABAN KO ANG PAG-IBIG KO SA ISANG 65 ANYOS NA BABAE — PERO SA GABI NG AMING KASAL

IPINAGLABAN KO ANG PAG-IBIG KO SA ISANG 65 ANYOS NA BABAE — PERO SA GABI NG AMING KASAL, ANG KATOTOHANAN AY HALOS LUMUHO SA AKING TUHOD.

Ako si Daniel Cruz, 32 anyos — isang lalaking hindi naniwala sa “imposibleng pag-ibig” hanggang makilala ko siya. Siya si Doña Elisa Valdez, 65 anyos, tahimik, elegante, may matang puno ng kasaysayan ng sakit, lungkot, at tapang. Hindi kami nagkakilala sa romantikong paraan, hindi sa ulan, hindi sa social media, kundi sa isang lumang community library na halos wala nang pumupunta. Doon, lagi siyang nakaupo sa parehong sulok, may hawak na lumang nobela. At ako, pagod sa mundo, naghahanap lang ng katahimikan. Sa unang araw, hindi ko siya nakita bilang babae, hindi bilang posibleng mahalin, kundi kanlungan ng katahimikan. Hanggang sa naging araw-araw ang pag-uusap namin, at dumating sa puntong hindi ko na kayang umuwi nang hindi siya nakakausap.

ANG PAG-IBIG NA KINATAKUTAN NG LAHAT
Nang sabihin kong mahal ko siya, tumawa siya. “Daniel… bata ka pa. Hindi ‘to fairy tale.” Pero hindi siya umiwas. At doon nagsimula ang laban. Tinawag akong baliw ng pamilya ko, desperado ng kaibigan ko, at hinusgahan ng lipunan. “Sayang buhay mo.” “Matanda na ‘yan.” “Para lang sa pera ‘yan.” Pero hindi nila alam — wala siyang malaking pera, walang kumpanya, walang mana. Mayroon lang siyang maliit na bahay, mga peklat sa puso, at katahimikang minahal ko. Sa kabila ng lahat, pinili ko siya at pinaglaban ko siya.

ANG ARAW NG AMING KASAL
Walang engrandeng venue, walang mamahaling dekorasyon — lumang simbahan, ilang kaibigan, limang kandila. Sa araw na iyon, nakita ko siyang parang dalagang muli. Pero may kakaiba. Mas tahimik siya, mas malalim ang tingin, parang may itinatago. Tinanong ko, “Elisa… okay ka lang?” Ngumiti lang siya at sinabi, “Sa gabi na lang, Daniel.”

GABI NG KATOTOHANAN
Pagdating sa bahay, tahimik ang paligid. Walang musika, walang alak, walang saya — kundi kaba. Hinubad niya ang shawl niya, at doon ko nakita ang malalaking peklat sa likod niya — hindi simpleng sugat, kundi mga marka ng apoy at matinding sakit. Nanlamig ang katawan ko. “Elisa… anong nangyari?” Umupo siya sa kama na parang nawalan ng lakas. “Panahon na para malaman mo.”

ANG LIHIM NA HALOS GUMUHO SA AKIN
Noong 40 anyos siya, ikinasal siya. Akala niya mahal siya, pero ang asawa niya ay hindi lalaki — halimaw. Sa bawat maliit na pagkakamali: sigaw, tulak, sakit. Hanggang isang gabi — sinubukan siyang sunugin. Buhay siyang nakaligtas, pero ang katawan niya ay hindi na bumalik sa dati. “At mula noon,” sabi niya nang nanginginig, “wala nang lalaking tumingin sa akin bilang babae.” Tahimik ako, hindi dahil sa takot kundi sa galit sa mundong nanakit sa kanya.

ANG SANDALING LUMUHO AKO
Lumuhod ako sa harap niya — hindi sa takot, hindi sa pagsisisi, kundi sa sakit na hindi niya ako agad kinausap. “Bakit hindi mo sinabi noon pa?” Umiyak siya. “Akala ko… kapag nalaman mo, iiwan mo ako.” Tiningnan ko siya at sinabi ko ang salitang hindi ko na mababawi: “Mas minahal kita ngayon.”

ANG BAGONG SIMULA
Hindi naging perpekto ang buhay namin. May mga araw na natatakot siya, may gabing umiiyak siya nang tahimik, may sandaling gusto niyang magtago. At tuwing ganoon, hinahawakan ko lang ang kamay niya at sinasabi: “Hindi kita pinaglaban para iwan.”

ARAL
Ang tunay na pag-ibig ay hindi tumitingin sa edad, hindi sumusukat sa hiwa, at hindi natatakot sa peklat. Ang tunay na pag-ibig ay nakikita ang sugat — at pinipiling manatili.