INIWAN KO ANG ASAWA KONG “BAOG” PARA SA BUNTIS KONG KABIT — SA GABI NG KASAL NAMIN, TINANGGAL NIYA ANG PEKENG TIYAN NIYA… PERO MAS MASAKIT ANG NALAMAN KO SA CLINIC KINABUKASAN
Ako si Roman. Mayaman, gwapo, pero may isang kulang sa buhay ko: Anak.
Sampung taon kaming kasal ng una kong asawa na si Lea. Mabait siya, maalaga, at mahal na mahal ako. Pero sa loob ng sampung taon, hindi kami nabuo.
Lagi ko siyang sinisisi. “Baog ka!” sigaw ko sa kanya tuwing nag-aaway kami. “Wala kang kwentang babae! Putol na ang lahi ko dahil sa’yo!”
Tahimik lang na umiiyak si Lea. Hindi siya sumasagot. Tinatanggap niya lahat ng insulto ko.
Hanggang sa nakilala ko si Ivy. Bata, sexy, at wild. Ilang buwan lang kaming nagkarelasyon, ibinalita niya agad ang gusto kong marinig.
“Buntis ako, Roman. Anak mo.”
Tuwang-tuwa ako. Sa wakas! Napatunayan kong lalaki ako!
Umuwi ako sa bahay at pinalayas si Lea.
“Lumayas ka na,” sabi ko habang hinahagis ang maleta niya. “May bago na akong asawa. Yung kayang magbuntis. Yung totoong babae.”
Tinignan ako ni Lea. Puno ng lungkot at awa ang mga mata niya. “Sigurado ka na ba diyan, Roman? Hindi mo pagsisisihan?”
“Ang pagsisihan ko ay ang pakasalan ka!” sagot ko.
Umalis si Lea nang walang imik.
Mabilis ang pangyayari. Ikinasal kami agad ni Ivy. Malaki na ang tiyan niya, mga limang buwan na raw. Proud na proud ako habang hinihimas ang tiyan niya sa harap ng mga bisita.
Gabi ng kasal. Nasa hotel kami. Excited ako.
“Hon,” sabi ko. “Patingin naman ng baby natin. Gusto ko kausapin.”
Ngumisi si Ivy. Isang ngiting nakakakilabot.
Tumayo siya sa harap ng salamin. Itinaas niya ang kanyang silk robe.
At sa harap ng mga mata ko… tinanggal niya ang kanyang tiyan.
Isang foam. Isang prosthetic belly na nakatali sa likod niya.
Pagkatanggal nito, flat na flat ang tiyan niya.
Nalaglag ang panga ko. “I-Ivy? Nasaan ang bata?”
Tumawa siya nang malakas.
“Walang bata, Roman,” sagot niya habang nagsisindi ng sigarilyo. “Kailangan ko lang ng pambayad sa mga utang ko sa sugal, at ikaw ang perfect target. Mayaman, at desperadong magka-anak.”
“Niloko mo ako?!” sigaw ko. “Ipapakulong kita! Hihiwalayan kita!”
“Go ahead,” hamon niya. “Pero nasa akin na ang kalahati ng yaman mo. Kasal na tayo. At isa pa…”
Lumapit siya sa akin at bumulong.
“…kahit humanap ka pa ng sampung babae, hindi ka naman talaga makakabuo. Tanga.”
Kinabukasan, nagising ako na parang binugbog ang pagkatao ko. Iniwan ko si Ivy sa hotel.
Dumiretso ako sa Fertility Clinic. Gusto kong patunayan na mali si Ivy. Gusto kong patunayan na kaya kong magka-anak at si Lea at Ivy ang may problema.
Nagpa-test ako.
Ilang oras akong naghintay sa waiting room.
Tinawag ako ng Doktor. Seryoso ang mukha niya. Hawak niya ang resulta.
“Mr. Roman,” sabi ng Doktor. “Matagal na po kayong pasyente ng clinic na ito, diba? Dito rin po nagpapacheck-up ang ex-wife niyo na si Ma’am Lea dati.”
“Oo doc. Diba siya ang may problema kaya hindi kami magka-anak?”
Bumuntong-hininga ang Doktor.
“Sir… mukhang hindi sinabi sa inyo ng asawa niyo ang totoo noon para protektahan ang ego niyo.”
Iniabot sa akin ng Doktor ang papel.
DIAGNOSIS: AZOOSPERMIA (Sterile/Baog).
“Sir, inborn po ito. Wala kayong kakayahang makabuo ng bata. Kahit kailan, hindi po si Ma’am Lea ang may problema. Kayo po.“
Nanghina ang tuhod ko. Napaupo ako sa sahig ng clinic.
Naalala ko ang lahat ng pang-iinsulto ko kay Lea. “Baog ka!” “Wala kang kwenta!”
Alam pala ni Lea ang totoo. Alam niyang ako ang baog. Pero hindi niya ako isinumbat. Hinayaan niyang siya ang akuin ang sisi, siya ang tawaging “baog” ng mga kamag-anak ko, at siya ang magdala ng hiya… para lang hindi masaktan ang pagkalalaki ko.
At anong iginanti ko? Pinalayas ko siya para sa isang babaeng niloko lang ako.
Biglang bumukas ang pinto ng clinic. May pumasok na mag-asawa. Masaya sila. Buntis ang babae.
Tumingala ako.
Si Lea.
Malaki ang tiyan niya. Buntis siya. At kasama niya ang bago niyang asawa.
Nagkatinginan kami. Nakita niya akong nakaupo sa sahig, hawak ang resulta ng pagiging baog ko, umiiyak.
Hindi siya nagalit. Ngumiti lang siya ng tipid—isang ngiti ng pagpapatawad at awa. Hinawakan niya ang tiyan niya at dahan-dahang naglakad palayo kasama ang lalaking nagbigay sa kanya ng pamilyang ipinagkait ko… at pamilyang hindi ko kailanman maibibigay.
Naiwan akong mag-isa sa clinic, habang ang katotohanan ay unti-unting pumapatay sa akin: Ako ang nawalan. Ako ang baog. At ako ang tunay na walang kwenta.
