INIWAN AKO NG ASAWA KO SA ANIVERSARYO NAMIN DAHIL “WALA DAW AKONG AMBAG” AT HAMAK NA MAYBAHAY LANG—PERO SA GRAND GALA NG KUMPANYA, NATIGILAN SIYA NANG IPAKILALA NG CEO ANG “HIDDEN OWNER” NA NAGPAPASWELDO SA KANYA SA LOOB NG SAMPUNG TAON.
Gabi ng ika-sampung anibersaryo namin ng asawa kong si Adrian.
Nakahanda na ang lahat sa bahay. Nagluto ako ng paborito niyang Kare-Kare, bumili ako ng mamahaling wine, at nagsuot ako ng pulang bestida na regalo niya pa noong bago pa lang kaming magkasintahan.
Alas-onse na ng gabi nang dumating siya.
Hindi siya masaya. Wala siyang dalang bulaklak. Ang dala niya ay isang brown envelope at isang maleta.
“Adrian?” salubong ko, akmang hahalik sa kanya. “Happy Anniversary, Mahal. Bakit ngayon ka lang? Lumamig na ang pagkain.”
Umatras si Adrian. Ang tingin niya sa akin ay parang isang estranghero—malamig at walang pagmamahal.
“Huwag mo akong hawakan, Elena,” sabi niya. Ang boses niya ay walang emosyon. “Tapos na tayo. Aalis na ako.”
Natigilan ako. Parang huminto ang tibok ng puso ko. “A-Anong aalis? Anong tapos na? Adrian, aniversaryo natin ngayon…”
Inihagis niya ang brown envelope sa mesa, sa ibabaw ng niluto kong pagkain.
“Divorce papers (Annulment),” sagot niya. “Pirmahan mo ‘yan. Ibinibigay ko sa’yo ang bahay at ang lumang kotse. Sapat na ‘yan bilang bayad sa sampung taon mong pagsisilbi sa akin.”
“Pagsisilbi?!” tumulo ang luha ko. “Asawa mo ako, Adrian! Hindi katulong! Bakit mo ginagawa ‘to? May nagawa ba akong mali?”
“Wala kang ginawang mali, Elena. ‘Yun ang problema. Wala kang ginawa!” sigaw niya. “Tignan mo nga ang sarili mo! Sampung taon na tayong kasal, pero anong narating mo? Nandito ka lang sa bahay, naglalaba, nagluluto, nag-aabang sa akin! Ako? Ako ay Vice President na ng Apex Corp! Sikat ako! Mayaman ako! Hindi ka na bagay sa mundo ko!”
Lumapit siya sa akin at dinuro ang mukha ko.
“Kailangan ko ng babaeng kayang makipagsabayan sa akin. Babaeng may utak, may career, at may kapangyarihan. Si Veronica, ang anak ng CEO. Siya ang pakakasalan ko. Kaya parang awa mo na, pirmahan mo na ‘yan at huwag mo na akong habulin. Pabigat ka lang sa pag-angat ko.”
Kinuha ni Adrian ang maleta niya at lumabas ng pinto nang hindi man lang lumilingon. Iniwan niya akong umiiyak sa gitna ng handaan na hindi man lang nagalaw.
Sa gabing iyon, namatay ang dating Elena. Ang Elena na martir. Ang Elena na sunud-sunuran.
Pinahid ko ang luha ko. Tinignan ko ang mga papeles.
“Gusto mo ng babaeng may kapangyarihan, Adrian?” bulong ko sa sarili ko habang nanginginig ang mga kamay ko sa galit. “Pwes, ibibigay ko sa’yo.”
MAKARAAN ANG ISANG LINGGO: THE GRAND APEX GALA
Ito ang pinakamalaking gabi para sa Apex Corp. Dito iaanunsyo ang bagong CEO dahil magreretiro na ang matandang may-ari.
Siguradong-sigurado si Adrian na siya ang mapipili, lalo na’t karelasyon na niya si Veronica, ang anak ng Chairman.
Nasa ballroom ang lahat ng mayayaman. Nandoon si Adrian, suot ang kanyang Italian tuxedo, hawak ang bewang ni Veronica na nakasuot ng makinang na gown.
“Congrats in advance, Babe,” malanding sabi ni Veronica. “Sigurado akong ikaw na ang next CEO. Bagay na bagay tayo. Power couple.”
“Syempre naman,” ngisi ni Adrian. “Buti na lang hiniwalayan ko na ‘yung losyang kong asawa. Imagine kung siya ang kasama ko dito? Baka mapagkamalan siyang waitress.”
Nagtawanan sila ng mga kaibigan niya.
Biglang bumukas ang malaking pinto ng ballroom.
Tumahimik ang musika. Napatigil ang lahat sa pag-inom ng wine.
Pumasok ang isang babae.
Hindi siya nakasuot ng gown. Nakasuot siya ng isang napaka-eleganteng White Power Suit. Ang buhok niya ay naka-ayos nang moderno. Ang kanyang mga alahas ay simple pero halatang nagkakahalaga ng milyones. Ang bawat hakbang niya ay puno ng kumpiyansa at awtoridad.
Natulala si Adrian. Nahulog ang hawak niyang baso.
“E-Elena…?” bulong niya.
Oo, ako ‘yun. Pero hindi na ako ang Elena na nagluluto ng Kare-Kare.
Naglakad ako sa gitna ng red carpet. Ang mga guard at staff ay yumuyuko sa akin habang dumadaan ako.
Hinarang ako ni Veronica.
“Excuse me?” mataray na sabi ni Veronica. “Anong ginagawa ng ex-wife ni Adrian dito? Guard! Bakit niyo pinapasok ang babaeng ito? Wala siya sa guest list! Palabasin niyo siya!”
Hindi ako tumigil. Tinignan ko lang si Veronica mula ulo hanggang paa na parang isa siyang maliit na insekto.
Lumapit si Adrian, galit na galit at hiyang-hiya.
“Elena!” pabulong na sigaw ni Adrian. “Umalis ka na! Huwag kang gumawa ng eksena dito! Nakakahiya ka! Sinusundan mo ba ako? Desperada ka ba talaga?!”
“Excuse me, Sir,” sabi ng Head Security na lumapit kay Adrian. “Huwag niyo pong harangan ang daan.”
“Ako ang harangan niyo?!” sigaw ni Adrian. “Ako ang VP ng kumpanyang ito! Ang babaeng ‘yan ang intruder!”
Sa sandaling iyon, umakyat sa stage ang kasalukuyang Chairman at CEO, si Mr. Go.
“Ladies and Gentlemen,” sabi ni Mr. Go sa mikropono. “Please, calm down.”
Tumingin si Mr. Go kay Adrian at Veronica.
“Adrian, Veronica… maupo kayo. May mahalaga akong iaanunsyo.”
Ngumisi si Adrian. Inayos niya ang coat niya. “Ito na ‘yun. Iaanunsyo na ang promotion ko.”
Bumaling si Mr. Go sa lahat.
“Alam niyo na matagal na akong naghahanap ng papalit sa akin. Marami sa inyo ang nag-aakala na si Adrian ang pipiliin ko.”
Tumayo si Adrian at kumaway sa crowd, kahit hindi pa tapos magsalita ang Chairman.
“Pero,” pagpapatuloy ni Mr. Go. “Hindi niyo alam ang tunay na kasaysayan ng Apex Corp. Sampung taon na ang nakararaan, noong palugi na ang kumpanyang ito, may isang ‘Silent Investor’ na sumalba sa atin. Ibinigay niya ang lahat ng mana niya mula sa kanyang yumao at bilyonaryong ama sa Europe para pondohan ang kumpanyang ito.”
Nagbulungan ang mga tao. Sinong investor?
“Ang kondisyon niya noon ay manatiling sekreto ang identidad niya. Gusto niyang mamuhay nang simple. Gusto niyang suportahan ang asawa niya mula sa likod, nang hindi ito nalalaman.”
Namutla si Adrian. Nagsimulang manginig ang tuhod niya. Tumingin siya sa akin.
Ako ay nakatayo sa harap ng stage, nakangiti nang malamig.
“Siya ang may-ari ng 60% ng shares ng Apex Corp. Ibig sabihin, siya ang may-ari ng kumpanyang ito. At ngayong gabi, tinatanggap na niya ang posisyon bilang Chairman at CEO.”
Itinuro ako ni Mr. Go.
“Please welcome… Ms. Elena Vanderbilt-Sarmiento. The Real Owner of Apex Corp.”
Parang binagsakan ng bomba ang ballroom.
Nagpalakpakan ang lahat. Ang mga ilaw ay tumutok sa akin.
Umakyat ako sa stage. Kinuha ko ang mikropono.
“Thank you, Mr. Go,” bati ko.
Tumingin ako sa ibaba, kung saan nakatayo si Adrian na parang bangkay sa putla, at si Veronica na nakanganga.
“Magandang gabi,” panimula ko. “Sa loob ng sampung taon, pinili kong maging ‘simpleng maybahay’. Bakit? Dahil gusto kong maramdaman ng asawa ko na siya ang haligi ng tahanan. Gusto kong umangat siya sa sarili niyang sikap. Ginamit ko ang koneksyon ko para i-promote siya, para bigyan siya ng malalaking proyekto, nang hindi niya alam na galing sa akin ‘yun.”
Tumulo ang luha ni Adrian. Napagtanto niya ang lahat. Ang mabilis niyang promotion? Ang malalaking bonus? Galing pala lahat ‘yun sa asawang tinawag niyang “walang ambag.”
“Pero,” nagbago ang tono ng boses ko. Naging matalim. “Nalaman ko na kapag pala ibinigay mo ang lahat sa taong hindi marunong makuntento, iiwan ka rin pala kapag nasa tuktok na sila.”
“Mr. Adrian Sarmiento,” tawag ko sa kanya sa harap ng 500 bisita.
“M-Ma’am… Elena… Mahal…” utal na sagot ni Adrian.
“As the new CEO, my first order of business is cleaning up the trash.”
Naglabas ako ng isang folder.
“Ikaw ay tinatanggal ko na sa posisyon bilang Vice President. You are fired, effective immediately.”
“At ikaw, Veronica,” baling ko sa kabit. “Dahil nalaman kong ginagamit mo ang pondo ng kumpanya para sa mga personal mong luho kasama si Adrian, kakasuhan kita ng Estafa at Qualified Theft. Say goodbye to your inheritance.”
“NO!” sigaw ni Veronica. “Dad! Do something!”
Umiling lang si Mr. Go. “Wala akong magagawa, anak. Siya ang may-ari. At hiyang-hiya ako sa ginawa niyo.”
Lumuhod si Adrian sa harap ng stage. Gumapang siya palapit sa paa ko.
“Elena! Patawarin mo ako! Hindi ko alam! Mahal kita! Ikaw lang ang mahal ko! Nagkamali lang ako! Bumalik ka na sa akin, please! Buuin natin ang pamilya!”
Yumuko ako at ibinulong sa mikropono ang mga salitang dumurog sa kanya nang tuluyan.
“Sabi mo noon, gusto mo ng babaeng may kapangyarihan? Ngayong nasa akin na ang kapangyarihan, napagtanto ko na hindi ko kailangan ng lalaking katulad mo.”
“Guards, ilabas ang basurang ito.”
Habang kinakaladkad si Adrian palabas, nagsisigaw siya at umiiyak, tinatawag ang pangalan ko. Pero hindi na ako lumingon.
Nang gabing iyon, umuwi ako sa bago kong penthouse. Mag-isa, pero buo. Natutunan ko na hindi mo kailangang maliitin ang sarili mo para lang umangat ang iba. Dahil sa huli, ang tunay na reyna ay hindi kailangang magbuhat ng korona para malaman ng lahat na siya ang namumuno.
