INIWAN AKO NG ASAWA KO DAHIL “BORING” DAW AKONG MAYBAHAY AT WALANG NARATING. LIMANG TAON ANG LUMIPAS, NAG-APPLY SIYA NG TRABAHO SA ISANG MALAKING KUMPANYA—AT NAMUTLA SIYA NANG MAKITA NIYA KUNG SINO ANG CEO NA MAG-IINTERVIEW SA KANYA.
Ako si Lorna. Sa loob ng sampung taon, ibinigay ko ang buong buhay ko kay Dave.
Nagsimula kami sa wala. Habang nag-aaral siya ng Law (Batas), ako ang nagtrabaho. Namasukan akong katulong, tindera sa palengke, at call center agent sa gabi para lang mabayaran ang tuition niya. Wala akong reklamo. Ang pangarap niya ay pangarap ko rin.
Nang maging ganap na Abogado si Dave at naging Partner sa isang sikat na Law Firm, akala ko ay magiging masaya na kami. Akala ko, ito na ang oras para kami naman ang mag-enjoy.
Pero nagkamali ako.
Habang umaangat si Dave, unti-unti siyang nagbabago. Naging mapagmataas siya. Ikinakahiya niya ako sa mga events. Masyado daw akong “baduy” manamit. Masyado daw akong “simple.”
Isang gabi, umuwi si Dave na may dalang maleta.
“Lorna, maghiwalay na tayo,” malamig niyang sabi.
Natigilan ako habang naghahain ng hapunan. “A-Ano? Bakit? May nagawa ba akong mali?”
“Wala kang maling ginawa. ‘Yun na nga eh. Wala kang ginagawa,” sumbat niya. “Tignan mo ang sarili mo. Losyang. Amoy kusina. Wala kang class. Hindi ka bagay sa mundo ko ngayon. Isa akong sikat na abogado, Lorna. Kailangan ko ng asawang kayang makipagsabayan sa mga elite.”
“Pero Dave…” umiyak ako. “Ako ang nagpaaral sa’yo. Ako ang naghirap para marating mo ‘yan.”
“Bayad na ako dun,” sagot niya sabay tapon ng isang cheque sa mesa. “Ayan, 500,000 Pesos. Bayad na ako sa lahat ng tulong mo. Umalis ka na sa bahay ko. Papakasalan ko si Bianca. Siya ang anak ng may-ari ng Law Firm. Siya ang babaeng bagay sa akin.”
Pinalayas ako ni Dave na parang aso. Umuwi ako sa probinsya na wasak ang puso, bitbit ang check na pambayad sa sampung taong pagsisilbi ko.
Sa sobrang sakit, ipinangako ko sa sarili ko: “Balang araw, Dave… luluhod ka at magmamakaawa sa ‘losyang’ na iniwan mo.”
Ginamit ko ang galit ko bilang gasolina. Ginamit ko ang 500k bilang kapital. Dahil mahilig ako magluto, nagtayo ako ng maliit na Carinderia. Dahil sa sarap ng luto ko, dinagsa ito. Naging Restaurant. Naging Chain of Restaurants. Hanggang sa magtayo ako ng sarili kong Food Manufacturing Company na nag-e-export sa buong mundo.
Nag-aral din ako. Kumuha ako ng Business Management at nagtapos bilang Magna Cum Laude. Binago ko ang sarili ko. Hindi para sa kanya, kundi para sa akin.
LIMANG TAON ANG LUMIPAS…
Ang kumpanya ko, ang “L.A. Foods Corp.”, ay nangangailangan ng bagong Legal Counsel o Abogado para sa mga international contracts namin.
Maraming nag-apply dahil sa laki ng offer naming sweldo at benepisyo.
Nasa opisina ako, nakaupo sa aking swivel chair, nakatalikod sa pinto habang pinapanood ang view ng lungsod mula sa 40th floor. Suot ko ang isang mamahaling Dior suit, suot ang mga alahas na binili ko gamit ang sarili kong pera.
“Ma’am CEO,” tawag ng sekretarya ko sa intercom. “Nandito na po ang huling applicant. Si Atty. Dave Concepcion po. Napakaganda po ng credentials niya.”
Napangiti ako. Tadhana nga naman.
Nabalitaan kong nalugi ang Law Firm ng asawa ni Dave dahil sa corruption scandal. Hiwalay na rin daw sila ni Bianca dahil nambabae ulit si Dave at naubos ang pera nito sa sugal. Ngayon, naghahanap siya ng trabaho.
“Papasukin mo,” utos ko.
Bumukas ang pinto. Narinig ko ang yabag ng sapatos ni Dave.
“Good Morning, Ma’am,” bati ni Dave. Rinig ko sa boses niya ang kaba, pero nandoon pa rin ang yabang. “I am Atty. Dave Concepcion. I assure you, I am the best lawyer for this job. Sanay ako sa mga high-profile cases.”
Hindi ako humarap agad.
“Talaga?” tanong ko habang nakatalikod. “Balita ko, tinanggal ka sa dati mong kumpanya dahil sa ethics issue? At baon ka sa utang?”
Natigilan si Dave. “Uhm… rumors lang po ‘yun, Ma’am. Hindi totoo ‘yun. Hardworking po ako. Gagawin ko ang lahat para sa kumpanyang ito.”
“Gagawin ang lahat?” tanong ko ulit. “Kahit ang iwan ang taong nagpasikat sa’yo kapag wala ka nang pakinabang sa kanya?”
“P-Po? Ano pong ibig niyong sabihin?”
Dahan-dahan akong umikot paharap.
Tumama ang mata ni Dave sa akin.
Nanlaki ang mga mata niya. Nalaglag ang hawak niyang folder. Namutla siya na parang nakakita ng multo. Ang tuhod niya ay nanginig.
“L-Lorna…?” bulong niya. “I-Ikaw…?”
Tinignan ko siya mula ulo hanggang paa. Luma na ang suit niya. Mukha siyang pagod at stress. Malayong-malayo sa “Sikat na Abogado” na nambasura sa akin noon.
“Good morning, Dave,” ngiti ko. “Welcome sa L.A. Foods Corp. L.A. stands for Lorna Andres—ang pangalan ko sa pagkadalaga. Ang babaeng sinabi mong ‘walang narating’.”
“Ikaw… ikaw ang may-ari nito?” hindi makapaniwalang tanong niya. “Pero… paano? Paano ka naging ganito kayaman?”
“Dahil iniwan mo ako,” sagot ko. “Nung tinapon mo ako, pinulot ko ang sarili ko. Nung sinabi mong wala akong class, bumili ako ng class na hindi mo kayang bayaran.”
Biglang nagbago ang itsura ni Dave. Mula sa gulat, naging maamo ang mukha niya. Lumapit siya sa mesa ko.
“Lorna… Babe…” sabi niya, pilit na ngumingiti. “Alam ko naman eh. Alam kong may potensyal ka. Kaya nga kita… chinallenge noon. Ginawa ko ‘yun para magsumikap ka! At tignan mo, nagbunga! Proud na proud ako sa’yo, Honey.”
Tumawa ako nang malakas. “Honey? Challenge? Talaga ba, Dave? Ang galing mo talagang mag-imbento ng kwento. Bagay ka ngang abogado.”
Lumuhod si Dave sa harap ko.
“Lorna, mahal pa rin kita. Patawarin mo na ako. Nagkamali ako kay Bianca. Niloko niya lang ako. Ikaw talaga ang mahal ko. Pwede ba tayong magsimula ulit? Pwede ba akong magtrabaho dito? Kahit anong posisyon. Tutulungan kitang patakbuhin ang imperyo natin.”
Tumayo ako at lumapit sa kanya. Inayos ko ang kwelyo ng luma niyang polo.
“Dave,” malambing kong sabi.
“Yes, Lorna?” umaasa niyang sagot.
“Naalala mo ba nung nagmakaawa ako sa’yo na huwag mo akong iwan? Nung sinabi kong ako ang nagpaaral sa’yo?”
“Oo, sorry na…”
“Ang sabi mo sa akin noon: ‘Hindi ka bagay sa mundo ko.’“
Binitawan ko siya at bumalik sa upuan ko.
“Ngayon, Dave, ibabalik ko sa’yo ang linyang ‘yun. Tignan mo ang kumpanya ko. World-class. Prestigious. Successful.”
“At ikaw? Isa kang abogado na may mantsa ang pangalan, baon sa utang, at walang prinsipyo.”
“YOU ARE HIRED,” sabi ko.
Nabuhayan ng loob si Dave. “Talaga?! Thank you, Lorna! Thank you!”
“…You are hired as our Janitor,” dugtong ko.
Nanigas si Dave. “J-Janitor?”
“Oo. Kasi ‘yun lang ang posisyon na bagay sa pagkatao mo ngayon. Kung gusto mo ng pera, maglinis ka ng dumi ng iba. Gaya ng paglinis ko sa mga kalat mo noong nag-aaral ka pa.”
“Tanggapin mo, o lumabas ka na?”
Tumayo si Dave, pula ang mukha sa hiya at galit. Hindi niya matanggap ang insulto. Kinuha niya ang folder niya at nagmamadaling lumabas ng pinto.
Habang pinapanood ko siyang umalis, naramdaman ko ang gaan sa dibdib ko. Wala na ang galit. Wala na ang sakit.
Ang natira na lang ay ang matamis na tagumpay ng isang babaeng dating tinawag na “walang kwenta,” na ngayon ay nasa tuktok ng mundo, habang ang taong nang-api sa kanya ay nasa ilalim na ng lupa.
