INIMBITAHAN SIYA SA REUNION PARA LANG IPAHIYA AT MAG-PAALAM BILANG “KATULONG”—PERO NATIGIL ANG LAHAT NANG LUMAPAG ANG ISANG HELICOPTER PARA SUNDUIN ANG TUNAY NA PRINSESA.
Si Elena ay kilala sa kanilang High School batch bilang “Scholar na Anak ng Labandera.” Sa loob ng apat na taon, tiniis niya ang pang-aapi nina Bea at ng grupo nito.
Sampung taon na ang nakalipas. Nakatanggap si Elena ng imbitasyon para sa Grand High School Reunion.
“Elena! Pumunta ka,” sabi ni Bea sa tawag, puno ng sarkasmo ang boses. “Balita namin aalis ka na daw papuntang abroad para maging Domestic Helper? Sayang naman. Punta ka muna, despedida party na rin natin sa’yo. Magsuot ka ng komportable ha? Baka kasi ikaw ang magsilbi ng drinks, sanay ka naman dun di ba?”
Imbes na magalit, ngumiti lang si Elena. “Sige, Bea. Pupunta ako. Isusuot ko ang uniform ko para makita niyo.”
Gabi ng Reunion. Ginanap ito sa garden ng isang mamahaling hotel. Lahat ay naka-gown at naka-suit. Nagkikintaban ang mga alahas. Nagpapataasan ng ere.
Dumating si Elena.
Tama ang hinala nila. Suot niya ang isang simpleng uniporme ng katulong—puting blouse, itim na palda, at apron. Wala siyang make-up.
Pagpasok niya, tumahimik ang paligid. Tapos, sabay-sabay na nagtawanan ang grupo ni Bea.
“Oh my G!” sigaw ni Bea habang hawak ang wine glass. “Totoo nga! Nag-uniform talaga ang maid natin! Girls, tignan niyo! Bagay na bagay sa kanya!”
Lumapit ang mga dating bully kay Elena. Pinalibutan siya.
“Elena,” pang-aasar ni Bea. “Kukuha sana ako ng wine, pwede bang ikaw na ang kumuha? Tutal, yan naman ang trabaho mo sa abroad di ba? Nagpa-praktis ka na ba?”
“Oo nga,” gatong ng isa pa. “Sayang ang talino mo nung high school. Valedictorian ka pa naman, tapos Yaya lang pala ang bagsak mo? Kawawa ka naman.”
Yumuko si Elena. Hindi siya sumagot. Hinayaan niya silang magsalita. Hinayaan niya silang ilabas ang lahat ng lason sa katawan nila.
“Bakit hindi ka sumasagot?” tulak ni Bea sa balikat ni Elena. “Napipi ka na ba sa hiya? Alam mo, dapat hindi ka na pumunta. Sinisira mo ang view ng mga mayayaman.”
Sa gitna ng tawanan nila, biglang yuminig ang lupa.
WUG! WUG! WUG!
Isang napakalakas na hangin ang humawi sa mga dekorasyon sa garden. Nagliparan ang mga table cloth at napkins. Nataranta ang mga bisita.
“Ano ‘yun?! May bagyo ba?!” sigaw ng isang bisita.
Tumingala sila.
Isang malaki at makintab na Royal Helicopter na may gintong insignia ang bumababa sa gitna ng open field ng hotel garden. Ang tatak sa tagiliran nito ay ang Royal Crest ng Kingdom of Altaria.
“H-Helicopter?!” gulat na sigaw ni Bea. “Sino ang darating? May VIP ba?”
Lumapag ang helicopter. Bumukas ang pinto.
Bumaba ang anim na lalaking nakasuot ng Military Uniform na puno ng medalya, at dalawang babaeng Attendant na may dalang balabal na yari sa silk at gold.
Tumakbo ang mga sundalo at pinalibutan ang garden. Hinarangan nila ang mga bisita.
“Secure the area!” sigaw ng Kapitan.
Natakot si Bea at ang mga kaklase niya. “Anong nangyayari? Sino kayo?!”
Ang Kapitan ng Royal Guards ay naglakad papunta sa gitna ng grupo… direkta kay Elena.
Akala ni Bea, aarestuhin si Elena.
“Huli ka na! Siguro may ninakaw ka kaya ka sinusundo ng pulis!” sigaw ni Bea.
Pero laking gulat ng lahat nang ang Kapitan at ang mga sundalo ay sabay-sabay na LUMUHOD sa harap ni Elena.
“Your Royal Highness,” bati ng Kapitan habang nakayuko ang ulo. “Handa na po ang sasakyan niyo pabalik sa Palasyo. Hinihintay na po kayo ng inyong amang Hari.”
Natigil ang paghinga ni Bea. Nalaglag ang baso ng wine na hawak niya.
Dahan-dahang tinanggal ni Elena ang kanyang apron. Inabot ito sa isang attendant. Pagkatapos, isinuot ng attendant sa kanya ang Royal Robe at ipinatong sa ulo niya ang isang kumikinang na Diamond Tiara.
Humarap si Elena kay Bea. Ang mukha niyang kanina ay maamo, ngayon ay puno ng Regal Authority.
“B-Bea,” sabi ni Elena. Ang boses niya ay kalmado pero may diin. “Tama ka. Aalis na ako papuntang abroad. Pero hindi para maging katulong.”
“Uuwi na ako sa kaharian ng lolo ko para pamunuan ito.”
“P-Prinsesa…?” utal ni Bea. “P-Pero… anak ka ng labandera… mahirap ka lang…”
Ngumiti si Elena.
“Ang babaeng tinawag mong ‘labandera’ ay ang dating Prinsesa na tumakas sa palasyo dahil gusto niyang mamuhay ng simple at malayo sa pulitika. Namuhay kaming mahirap para maranasan ko ang totoong buhay. Pero ngayong wala na siya… ako na ang susunod na Reyna.”
Lumapit si Elena kay Bea. Nanginginig ang tuhod ni Bea.
“Nagpunta ako dito nang naka-uniporme para sa isang rason,” bulong ni Elena. “Gusto kong makita kung nagbago na kayo. Gusto kong malaman kung may puso na kayo para sa mga taong mababa ang tingin niyo. Pero nakakalungkot… bulok pa rin pala ang ugali niyo.”
Humarap si Elena sa Kapitan.
“Captain, lista mo ang mga pangalan ng mga taong ito. Siguraduhin mong ang mga negosyo ng pamilya nila ay hindi makakatapak kailanman sa lupain ng Altaria. They are banned from my Kingdom.”
“Yes, Your Highness!”
Sumakay si Elena sa helicopter.
Habang umaangat ito sa ere, naiwan sa baba sina Bea at ang mga kaklase niya—nakatulala, hiyang-hiya, at nagsisisihan. Ang “katulong” na inapi nila ay siya palang dugong-bughaw na may hawak ng kapangyarihang hindi nila kayang abutin.
Sa huling pagkakataon, kumaway si Elena mula sa bintana—hindi bilang paalam ng isang alila, kundi bilang paalam ng isang Reyna sa mga taong hindi karapat-dapat sa kanyang presensya.
