INAKO NG KAPATID KO ANG $500 MILLION INVESTMENT KO AT TINAWAG AKONG “PALAMUNIN”… PERO NANG SAMPALIN NIYA ANG 5-YEAR-OLD KONG ANAK HANGGANG MAWALAN ITO NG MALAY, WINASAK KO ANG MUNDO NILA SA ISANG IGLAP.
Nakatayo ako sa gilid ng Grand Ballroom, suot ang luma kong dress. Ang mga magulang ko ay nasa entablado, nakataas ang mga baso ng champagne, habang yakap-yakap ang kapatid kong si Vanessa.
“Isang toast para sa aking napakatalinong anak, si Vanessa!” sigaw ng Daddy ko. “Siya ang nag-iisang nagligtas sa kumpanya natin! Siya ang nakipag-usap sa Private Investor para makuha ang $500 Million na puhunan! Kung wala siya, bagsak na tayo!”
Nagpalakpakan ang mga elite guests. Umiyak pa si Vanessa (peke) at yumuko. “Thank you, Dad. Ginawa ko lang ang lahat para sa pamilya.”
Hindi ako kumibo.
Ang hindi nila alam, walang ginawa si Vanessa.
Ang totoo, ang $500 Million ay galing sa akin. Ako ang may-ari ng Eclipse Holdings, isang kumpanyang itinayo ko sa abroad. Dahil ayaw kong mapahiya ang mga magulang ko na bagsak na sila, nag-invest ako nang anonymous. Inako lang ni Vanessa ang credit dahil nakita niya ang email confirmation at inakala niyang dahil ‘yun sa ganda niya.
Hinayaan ko sila. Mahal ko eh.
Pero nagbago ang lahat sa isang iglap.
ANG AKSIDENTE.
Ang anak kong si Toby, limang taong gulang, ay nauhaw. Tumakbo siya papunta sa akin, pero dahil sa dami ng tao, natalisod siya.
Ang hawak niyang baso ng tubig ay tumapon.
SPLASH.
Bumagsak ang tubig sa Designer Gown ni Vanessa na nagkakahalaga ng libo-libong dolyar.
Tumigil ang musika. Natahimik ang lahat.
Tinignan ni Vanessa ang basang laylayan ng damit niya. Namula siya sa galit. Tumingin siya kay Toby na nakadapa sa sahig.
“TANGA!” sigaw ni Vanessa.
Walang babala. Buong pwersa niyang sinampal ang anak ko sa mukha.
PLAAK!
Napakalakas. Sa sobrang lakas ng impact, tumilapon ang ulo ni Toby at tumama sa marmol na sahig.
BLAG.
Hindi na gumalaw si Toby. Nawalan siya ng malay.
“TOBY!” sigaw ko. Tumakbo ako at niyakap ang anak ko. “Anak! Gumising ka!”
Duguan ang labi niya. May bukol sa noo niya.
Humarap ako sa pamilya ko, umaasang tutulungan nila kami. Umaasang magagalit sila kay Vanessa.
Pero lumapit ang Nanay ko, si Doña Imelda. Tinignan niya kami nang may pandidiri.
“Ano ba ‘yan, Kara!” sigaw ng Nanay ko. “Ang clumsy ng anak mo! Sinira niya ang gabi ng kapatid mo! Ang mahal ng gown na ‘yan!”
“Ma…” iyak ko, habang karga ang walang malay kong anak. “Sinaktan niya ang apo niyo! Tulungan niyo kami, kailangan niya ng ospital!”
Ngumiwi si Mama.
“Kasalanan niyo ‘yan,” matapang na sabi ng Nanay ko. “You are a pathetic freeloader. Palamunin ka lang dito! Wala kang ambag sa pamilyang ito kundi kahihiyan! Umalis ka na! Isama mo ‘yang anak mong lampa bago pa kayo makasira ng swerte ni Vanessa!”
Tumayo ako. Karga ko si Toby sa isang braso.
Pinunasan ko ang luha ko.
“Swerte?” tanong ko nang mahina. “Sabi niyo, palamunin ako?”
“Oo! Alis!” sigaw ni Vanessa.
Kinuha ko ang cellphone ko. Tinawagan ko ang Chief Financial Officer ng kumpanya ko. Naka-connect ang audio sa speakers ng ballroom dahil hawak ko ang mikropono ng Emcee na nasa tabi ko.
“Yes, Madam Chairman?” sagot ng boses sa kabilang linya.
“Execute Clause 44 ng Investment Contract sa Montenegro Group,” malamig kong utos.
“Ma’am? Sigurado po kayo? Ibig sabihin po niyan, immediate withdrawal ng lahat ng pondo.”
“Gawin mo. Ngayon din.”
Naguluhan si Papa. “Teka… anong nangyayari?”
Tumingin ako sa kanila.
“Dad, Mom, Vanessa,” sabi ko. “Yung $500 Million na ipinagmamayabang niyo? Galing ‘yun sa akin. Ako ang Eclipse Holdings. Ako ang nagbigay ng pera para isalba kayo.”
Namutla si Vanessa. “H-Hindi… sinungaling!”
“At dahil tinawag niyo akong ‘palamunin’ at sinaktan niyo ang anak ko…” tinuro ko ang screen sa likod nila.
Ang graph ng stock market ng kumpanya nila ay biglang bumagsak sa ZERO.
“Binabawi ko na ang pera ko.”
“ELENA! HUWAG!” sigaw ni Papa. “Babagsak kami! Makukulong ako sa utang!”
“Wala akong pakialam,” sagot ko. “Sabi ni Mama, umalis na ako diba? Aalis na kami ng anak ko. Good luck sa pagiging poor.”
Dumating ang mga medic at kinuha si Toby. Habang naglalakad ako palabas, hinabol ako ni Mama.
“Anak! Sorry! Joke lang ‘yun! Pamilya tayo!”
Humarap ako sa huling pagkakataon.
“Ang pamilya, hindi sinasaktan ang bata dahil lang sa damit. At ang pamilya, hindi tumitingin sa pera.”
Iniwan ko sila sa gitna ng ballroom—wasak ang negosyo, sira ang pangalan, at wala nang babalikan. Sa gabing iyon, nalaman nila na ang “palamunin” na tinaboy nila ay siya palang may hawak ng kanilang buhay.
