IBEBENTA SANA AKO NG TATAY KO SA BOSS NG KUYA KO PARA SA PROMOTION NITO—KAYA NANG MAHIMATAY AKO AT DALHIN SA KWARTO KASAMA ANG LALAKI, INAKALA NILANG NANALO SILA. PERO NANG BUMUKAS ANG PINTO, DOON NILA NAKILALA KUNG SINO TALAGA AKO.
Isang marangyang gabi iyon sa Grand Imperial Hotel. Puno ng mga politiko, business tycoons, at mga matataas na opisyal ang ballroom. Ipinagdiriwang namin ang Swearing-in Ceremony o panunumpa ng Kuya kong si Mateo bilang bagong Vice President ng isang malaking kumpanya, ang Apex Global.
Sa aming pamilya, si Mateo ang “Golden Child.” Siya ang paborito ng tatay naming si Don Carlos. Ako naman si Isabella, ang “walang kwentang anak.” Ang tingin nila sa akin ay isang simpleng babae na walang ambisyon dahil pinili kong mamuhay nang mag-isa at malayo sa anino ng yaman ng aming pamilya.
Habang nag-iinuman ang lahat, biglang hinawakan nang mahigpit ni Papa ang braso ko.
“Sumama ka sa akin,” bulong ni Papa. Ang boses niya ay malamig at puno ng awtoridad.
Dinala niya ako sa isang sulok kung nasaan ang isang lalaking nasa edad singkwenta. Matikas, nakasuot ng mamahaling Armani suit, at may mapagmataas na ngiti. Siya si Mr. Victor Silva, ang Regional Director at ang pinaka-Boss ni Mateo.
“Mr. Silva, ito nga pala ang anak kong si Isabella,” nakangiting pakilala ni Papa, na parang nag-aalok ng isang produkto.
Tinignan ako ni Mr. Silva mula ulo hanggang paa. Isang tingin na nakakapandiri. “Napakaganda naman pala ng anak mo, Carlos. Sayang at ngayon ko lang siya nakita.”
Naramdaman ko ang kaba sa dibdib ko. “Excuse me, Papa. Pupunta lang ako sa washroom,” paalam ko, pilit na kumakawala.
Pero hinigpitan ni Papa ang hawak sa braso ko. Lumapit siya sa tenga ko at bumulong ng mga salitang dumurog sa kaluluwa ko.
“Huwag kang bastos, Isabella,” banta ni Papa. “Si Mr. Silva ang may hawak ng kinabukasan ng Kuya mo. Gusto ka niyang makilala nang… personal. Maging kapaki-pakinabang ka naman kahit minsan sa pamilyang ito. Paligayahin mo siya ngayong gabi.”
Nanlaki ang mga mata ko. Ang sarili kong ama? Ibebenta ako sa isang matandang lalaki para lang masiguro ang posisyon ng paborito niyang anak?!
Sa sobrang gulat, pandidiri, at sikip ng dibdib ko dahil sa kakapusan ng hininga, nagdilim ang paningin ko. Umiikot ang buong ballroom.
At doon, nahimatay ako.
Nang mawalan ako ng malay, narinig ko pa ang boses ni Papa. “Naku, nahilo lang ang anak ko. Mr. Silva, dalhin niyo na po siya sa VIP Room 204. Kayo na po ang bahala sa kanya habang nagpapahinga siya.”
SA LOOB NG VIP ROOM
Paglipas ng ilang minuto, nagising ako. Malamig ang aircon. Nakahiga ako sa isang malambot na sofa sa loob ng isang private suite.
Nang imulat ko ang mga mata ko, nakita ko si Mr. Silva. Nakatayo siya sa mini-bar, nagsasalin ng wine sa dalawang baso. Nakangisi siya.
“Gising ka na pala, Isabella,” malagkit na sabi ni Mr. Silva habang naglalakad palapit sa akin. “Huwag ka nang mag-inarte. Alam kong alam mo kung bakit tayo nandito. Pumayag na ang Tatay mo. Kapag naging mabait ka sa akin, gagawin kong President ang Kuya Mateo mo next year.”
Inaasahan niyang iiyak ako. Inaasahan niyang magmamakaawa ako at matatakot.
Pero hindi.
Dahan-dahan akong umupo. Inayos ko ang buhok ko at ang lukot kong damit. Nawala ang hilo ko, at napalitan ito ng matinding katinuan.
Tinitigan ko siya sa mga mata. Walang takot. Walang kaba.
“Victor Silva,” banggit ko sa buong pangalan niya. Ang boses ko ay kalmado, pero kasing-talim ng patalim.
Kumunot ang noo niya. “Bakit ganyan ka makapagsalita? Wala kang galang—”
Naglabas ako ng cellphone mula sa maliit kong clutch bag. May pinindot ako at inihagis ang telepono sa mesa sa harap niya.
Sa screen, may nakabukas na isang kumpidensyal na dokumento. Isang Corporate Audit Report na may red stamp na ‘CONFIDENTIAL: EMBEZZLEMENT.’
“Dalawang taon,” sabi ko habang nakahalukipkip. “Dalawang taon kang nagnanakaw ng pondo mula sa Apex Global, Victor. Gumagamit ka ng mga dummy corporations, at ngayon, ginagamit mo ang kapatid kong si Mateo para pirmahan ang mga pekeng kontrata para siya ang makulong kapag pumutok ang iskandalo.”
Namutla si Mr. Silva. Nabitawan niya ang baso ng wine. Basag!
“P-Paano mo nalaman ‘yan?!” nanginginig niyang sigaw. “S-Sino ka ba?!”
Ngumiti ako. Isang ngiting nagpatindig ng balahibo niya.
Bago ko pa masagot ang tanong niya, BUMUKAS ANG PINTO NG KWARTO.
Pumasok si Papa at si Mateo. Pareho silang may malaking ngiti sa labi. Inaasahan nilang makikita akong umiiyak, mahina, at tuluyan nang naging pag-aari ng boss nila. Akala nila, nanalo na sila sa laro ng buhay.
Pero natigilan silang mag-ama.
Nakita nila si Mr. Silva na nanginginig, namumutla, at halos lumuhod sa harap ko, habang ako ay nakaupo nang parang isang reyna na nagbaba ng sentensya.
“Mr. Silva? Anong nangyayari?” naguguluhang tanong ni Mateo. “Isabella, anong ginawa mo sa Boss ko?!”
Tumayo ako. Kinuha ko ang cellphone ko sa mesa.
“Hindi mo siya boss, Mateo,” malamig kong sagot.
Humarap ako sa tatay ko at sa kapatid ko.
“Sabi mo kanina, Papa, maging kapaki-pakinabang naman ako kahit minsan? Sabi mo, Boss siya ni Mateo?” Tinignan ko si Mr. Silva na ngayon ay pinagpapawisan na ng malapot.
“Ipakilala mo ako sa kanila, Victor,” utos ko.
Nanginginig na lumingon si Mr. Silva kina Papa at Mateo.
“S-Siya…” utal ni Mr. Silva, halos maiyak sa matinding takot. “S-Siya si Madame Isabella. Ang Mysterious Majority Shareholder ng Vertex Holdings… Ang kumpanyang bumili ng Apex Global noong isang buwan. Siya ang pinaka-CEO natin. S-Siya ang tunay na Boss.”
Parang binagsakan ng langit at lupa sina Papa at Mateo. Nalaglag ang panga ng kapatid ko. Namutla ang tatay ko na tila naubusan ng dugo.
“C-CEO…?” bulong ni Papa, hindi makapaniwala. “Ikaw ang may-ari ng buong kumpanya?! P-Pero akala ko naghihirap ka?!”
“Pinili kong mamuhay nang simple para makita kung sino ang totoo sa akin,” sagot ko. “At ngayong gabi, nakita ko ang katotohanan. Handa mo akong ipagbili, Papa. Handa mong isakripisyo ang anak mong babae para sa ambisyon ng anak mong lalaki.”
Humarap ako kay Mateo.
“At ikaw, Mateo. Akala mo ba na-promote ka dahil magaling ka? Na-promote ka dahil ginagawa kang fall guy ni Victor sa mga ninanakaw niya. Kung hindi dahil sa akin, bukas na bukas ay nasa kulungan ka na sana.”
Bumagsak sa sahig si Mateo, hawak ang kanyang ulo.
Tumingin ako kay Victor Silva.
“Victor, you are fired. Ipinadala ko na ang ebidensya sa NBI at sa Board of Directors. Bago ka makalabas ng hotel na ‘to, may mga pulis nang naghihintay sa’yo sa lobby.”
Lumuhod si Papa sa harap ko. “Isabella! Anak! Patawarin mo ako! Hindi ko alam! Pamilya tayo! Tulungan mo ang Kuya mo, huwag mo siyang tanggalin sa trabaho!”
Tinignan ko ang ama ko nang may matinding awa, pero walang bakas ng pagmamahal.
“Wala na akong pamilya simula nung ibinenta mo ako sa kwartong ito,” sagot ko. “Mateo is fired, too. Wala akong lugar sa kumpanya ko para sa mga taong bulag sa korapsyon.”
Kinuha ko ang bag ko at naglakad papunta sa pinto.
Bago ako lumabas, nilingon ko sila sa huling pagkakataon. Nakaluhod silang tatlo—isang matandang corrupt, isang kapatid na walang kakayahan, at isang amang nabasag ang ambisyon.
“Sana naging kapaki-pakinabang ako ngayong gabi, Papa,” ngiti ko, bago ko tuluyang isinara ang pinto.
Nang maglakad ako pabalik sa hallway, hindi ako isang biktima. Ako ang nagmamay-ari ng mundo nila, at hindi na nila kailanman maaabot ang lugar kung nasaan ako ngayon.
