“HUWAG MONG GALAWIN ANG WHEELCHAIR KO—BUNTIS AKO!” SIGAW NIYA. PERO ITINULAK PA RIN SIYA NG LALAKI… HINDI NIYA ALAM, NASA LIKOD NA PALA ANG KUYA NIYANG SUNDALO.
Walong buwan na akong buntis. Dahil sa High-Risk Pregnancy at manas na mga paa, kinailangan kong gumamit ng wheelchair kapag lumalabas.
Hinihintay ko ang sundo ko sa labas ng Convenience Store. Mainit ang panahon, pero mas mainit ang dugo ng lalaking lumapit sa akin.
Si Kiko. Ang ex-boyfriend ko na hindi matanggap na hiniwalayan ko siya dahil sa pagiging adik niya sa sugal. Lasing na naman siya.
“Uy, tingnan mo nga naman,” ngisi ni Kiko, amoy alak ang hininga. “Si Clarissa, baldado na!”
“Kiko, lubayan mo ako,” sabi ko, hawak ang malaki kong tiyan. “Umuwi ka na.”
“Umuwi?” Lumapit siya at hinawakan ang handle ng wheelchair ko. “Bakit? Natatakot ka ba na malaglag ‘yang bastardo sa tiyan mo?”
Nanlaki ang mata ko. “Anak ito ng asawa ko! Huwag kang manggulo dito!”
Biglang hinigpitan ni Kiko ang hawak sa wheelchair. Sinimulan niyang alugin ito.
“Ang yabang mo na porket nakapangasawa ka ng iba!” sigaw niya.
“Kiko, tama na! Nahihilo ako!” sigaw ko.
Pero mas lalo siyang natuwa.
“Gusto mo ng thrill diba?” tumawa siya nang parang demonyo. Inapak niya ang paa niya sa likod ng gulong para i-angat ang unahan ng wheelchair.
Naramdaman kong umangat ang mga paa ko. Nakatingala na ako sa langit.
“HUWAG! PARANG AWA MO NA!” iyak ko. “HUWAG MONG GALAWIN ANG WHEELCHAIR KO—BUNTIS AKO! MAPAPAHAMAK ANG BATA!”
Pero hindi siya nakinig.
“Eh di mabuti! Para mawala na ‘yang batang ‘yan!”
Buong pwersa niyang itinulak palikod ang wheelchair.
Pumikit ako. Inihanda ko ang sarili ko sa pagbagsak. Hinawakan ko nang mahigpit ang tiyan ko. Lord, huwag ang baby ko…
Naramdaman kong tumagilid na kami. Wala na akong balanse.
Pero… hindi ako bumagsak sa semento.
May humarang.
May malalakas na braso na sumalo sa likod ng wheelchair bago pa ito tuluyang tumumba. Ang wheelchair ay nanatiling nakabitin sa ere, suportado ng isang tao.
Dahan-dahan akong ibinaba ng tao nang maayos.
Narinig ko ang boses na tatlong taon kong hindi narinig. Isang boses na puno ng lamig at galit.
“Sinabi nang bitawan ang kapatid ko.”
Napadilat ako.
Sa likod ni Kiko, nakatayo ang Kuya ko. Si Kuya Dante.
Naka-full combat uniform pa siya. Ang Marines fatigue niya ay puno ng alikabok, galing pa siguro sa kampo. Ang braso niya ay kasing tigas ng bakal. Ang mukha niya ay walang emosyon, pero ang mata niya ay parang papatay.
Gulat na gulat si Kiko. “S-Sino ka?!”
Hindi sumagot si Kuya Dante.
Sa isang iglap, hinawakan ni Kuya ang kwelyo ni Kiko.
BLAG.
Isinalya niya si Kiko sa pader ng convenience store. Ang lakas ng impact, parang nayanig ang salamin.
“K-Kuya Dante?!” iyak ko. “Buhay ka!”
Tumingin sa akin si Kuya sandali. “Okay ka lang ba, Clarissa? Masakit ba ang tiyan mo?”
“Okay lang ako Kuya… pero muntik na niya akong ihulog…”
Bumalik ang tingin ni Kuya Dante kay Kiko.
“Alam mo ba kung gaano kahirap ang pinagdaanan ko sa Mindanao para lang makauwi at makita ang pamangkin ko?” bulong ni Kuya Dante sa mukha ni Kiko.
“T-Tol, hindi ko alam na kapatid mo…” nanginginig na si Kiko. “Nagbibiro lang naman kami…”
“Nagbibiro?”
Kinuha ni Kuya ang kamay ni Kiko—ang kamay na ginamit niya para itulak ang wheelchair ko.
Pinilipit ito ni Kuya sa likod.
CRACK.
“ARAYYY! TAMA NA!” sigaw ni Kiko.
“Ang kamay na nambabastos sa buntis, dapat tinuturuan ng leksyon,” kalmadong sabi ni Kuya.
Sinipa ni Kuya ang tuhod ni Kiko kaya napaluhod ito sa harap ko.
“Mag-sorry ka sa kapatid ko,” utos ni Kuya. “At ipanalangin mong hindi mapahamak ang pamangkin ko, dahil kung hindi, ako mismo ang maglilibing sa’yo.“
“Sorry Clarissa! Sorry po! Hindi na mauulit!” iyak ni Kiko, punong-puno ng uhog at luha sa takot.
Binitawan siya ni Kuya Dante nang padabog. “Layuan mo ang pamilya ko. Bilang ako ng tatlo. Isa…”
Hindi pa umaabot sa dalawa, tumakbo na si Kiko nang paika-ika, hawak ang bali niyang kamay.
Lumapit sa akin si Kuya Dante. Ang matapang na sundalo na kanina ay parang papatay, ngayon ay lumuha nang makita ang tiyan ko.
Lumuhod siya at niyakap ako.
“Sorry bunso, nalate ako,” bulong niya. “Akala ko sa giyera lang may kalaban, pati pala dito sa atin.”
Hinawakan niya ang tiyan ko.
“Hello, baby,” bati niya. “Nandito na si Tito. Wala nang mang-aapi sa inyo ng Mama mo.”
Sa araw na iyon, naramdaman ko ang tunay na seguridad. Ang aking Kuya, na akala ko ay nasa malayo, ay dumating sa tamang oras para saluhin ako—hindi lang mula sa pagbagsak sa semento, kundi mula sa takot na dinadala ko.
