HINDI KO SINABI SA ASAWA KO NA ALAM KO ANG TUNGKOL SA KABIT NIYA. BINIGYAN NIYA LANG AKO NG P10,000 ($200) ISANG BUWAN PARA MABUHAY, HABANG BUMILI SIYA NG BIRKIN BAG SA KABIT NIYA. NANG MAG-FILE AKO NG DIVORCE, ISANG BILYONARYO ANG NAG-ALOK SA AKIN NG $200 MILLION PARA IPAGPALIBAN ITO NANG ISANG BUWAN. PUMAYAG AKO. AT IYON ANG NAGBAGO SA LAHAT.
Limang taon na akong nagtitiis kay Adrian.
Sa mata ng iba, isa siyang matagumpay na negosyante. Pero sa loob ng bahay, isa siyang kuripot at malupit na asawa.
“Oh, eto,” sabay tapon ni Adrian ng isang sobre sa mesa. “Ten thousand pesos ($200). Pagkasyahin mo ‘yan sa kuryente, tubig, at pagkain nating dalawa. Huwag kang magastos.”
Tinignan ko ang manipis na sobre. P10,000? Kulang pa ito pambayad sa kuryente ng aircon niya na 24 oras bukas.
“Adrian, kulang ito…” bulong ko.
“Edi magtipid ka!” sigaw niya. “Wala kang trabaho, kaya wala kang karapatang magreklamo. Pabigat ka lang!”
Tumahimik ako. Hindi ko sinabi sa kanya na alam ko ang totoo.
Kaninang umaga lang, nakita ko ang resibo sa bulsa ng coat niya. Item: Hermès Birkin Bag (Himalaya Niloticus Crocodile) Price: P15,000,000 ($300,000) Recipient: Bella (Ang sekretarya/kabit niya)
Para sa akin, P10,000. Para sa kabit niya, 15 Milyon.
Doon ko napagtanto: Tama na.
Nung umalis siya para sa “business trip” (kasama si Bella), inilabas ko ang Divorce Papers na matagal ko nang itinago. Pinirmahan ko ito at iniwan sa ibabaw ng kama niya.
Nag-impake ako ng isang maleta. Lumabas ako ng bahay habang umuulan. Wala akong pera, pero buo ang loob ko.
Naglalakad ako sa basang kalsada nang biglang humarang ang isang Rolls Royce Phantom.
Bumukas ang pinto sa likod. Isang matandang lalaki ang nakaupo. Naka-shades, naka-suit, at may aura ng kapangyarihan.
Kilala ko siya. Si Don Federico. Ang CEO ng kumpanyang kakompetensya ni Adrian. Ang pinakamayamang tao sa bansa.
“Sakay,” utos niya.
Dahil sa takot at ulan, sumakay ako.
“Alam kong iiwan mo na ang asawa mo,” panimula ni Don Federico. “Nakita ko ang divorce papers sa CCTV ng bahay niyo. Oo, binabantayan ko si Adrian.”
“Anong kailangan niyo?” tanong ko, nanginginig.
Naglabas siya ng checkbook.
“Gusto kong makipagkasundo,” sabi ng Don. “Huwag mo munang ipasa ang divorce papers. Bumalik ka sa bahay. Magpanggap kang asawa niya sa loob ng ISANG BUWAN pa.”
“Bakit?”
“Dahil sa susunod na buwan, pipirmahan ni Adrian ang isang kontrata na maglilipat ng lahat ng assets niya sa pangalan ng asawa niya para makaiwas sa tax. Akala niya, dummy lang ang asawa niya. Pero gusto kong ikaw—ang legal na asawa—ang tumanggap nun bago mo siya hiwalayan.”
Nagsulat siya sa cheke at inabot sa akin.
“Bilang kabayaran sa pagtitiis mo ng isa pang buwan… eto ang paunang bayad.”
Tinignan ko ang cheke. Amount: $200,000,000 (Mahigit 11 Bilyong Piso)
“Two hundred… million dollars?” halos hindi ako makahinga.
“Tanggapin mo,” ngiti ni Don Federico. “At pagkatapos ng isang buwan, sa iyo na ang pera, at sa iyo na rin ang kumpanya ni Adrian. Iwan mo siyang walang-wala, tulad ng ginawa niya sa’yo.”
Huminga ako nang malalim. Tinignan ko ang ulan sa labas. Pagkatapos ay tinignan ko ang cheke na magbabago ng buhay ko.
“Deal,” sagot ko.
ANG PAGBABALIK AT ANG PAGHIHIGANTI
Bumalik ako sa bahay bago dumating si Adrian. Tinago ko ang divorce papers. Tinago ko ang cheke sa safe ng bangko.
Nang umuwi si Adrian galing sa trip nila ni Bella, tinawanan niya ako.
“O, akala ko ba lumayas ka na?” pang-aasar niya. “Bumalik ka rin. Sabi ko na nga ba, hindi mo kaya nang wala ako. Wala kang kwenta kung wala ako.”
Ngumiti lang ako habang ipinagtitimpla siya ng kape. “Mahal kita, Adrian. Hindi kita kayang iwan.” (Sa isip ko: Bilang na ang araw mo, demonyo ka.)
Sa loob ng 30 araw, naging “perpektong asawa” ako. Nanghingi ako ng pera? Binigyan niya ako ng barya. Okay lang. Umuiwi siyang amoy pabango ng iba? Okay lang. Tinatawag niya akong tanga? Okay lang.
Dahil alam ko na sa bawat araw na lumilipas, ang $200 Million ay nasa akin na. At ang patibong ay handa na.
Dumating ang ika-30 araw. Ang araw ng pirmahan.
Nasa opisina kami. Kasama ang mga abogado.
“Babe, pirmahan mo lang ‘to,” utos ni Adrian. “Transfer of assets lang ‘to sa pangalan mo para iwas tax, pero ako pa rin ang may hawak ng lahat. Pipirma ka rin ng waiver na wala kang karapatan sa pera.”
Pinirmahan ko ang Transfer Document.
Pero nang iaabot na ni Adrian ang Waiver, biglang bumukas ang pinto.
Pumasok si Don Federico.
“Don Federico?” gulat na tanong ni Adrian. “Anong ginagawa niyo dito?”
“Nandito ako para batiin ang bagong may-ari ng kumpanya mo,” ngiti ng Don.
“Ha? Ako ang may-ari!” sigaw ni Adrian.
“Hindi, Adrian,” sagot ko.
Tumayo ako at pinunit ang Waiver sa harap niya.
RIIIP!
“Pinirmahan ko na ang Transfer of Assets. Nasa pangalan ko na ang lahat—ang bahay, ang lupa, ang bank accounts, at ang kumpanya. Pero hindi ko pinirmahan ang waiver na ibabalik ko ito sa’yo.”
“Ano?!” namutla si Adrian. “Akin ‘yan! Asawa kita!”
Inilabas ko ang Divorce Papers na may date ngayon.
“Correction,” inabot ko sa kanya ang papel. “Ex-wife mo na ako. At dahil sa Prenuptial Agreement natin na ‘What is yours is yours, what is mine is mine’… ang kumpanyang nilipat mo sa pangalan ko? AKIN NA.”
“HINDI PWEDE ‘YAN!” sumugod si Adrian pero hinarang siya ng mga gwardya ni Don Federico.
“Umalis ka sa building ko, Adrian,” malamig kong utos. “Wala kang trabaho dito. At wala ka na ring bahay na uuwian dahil pinalitan ko na ang kandado kanina.”
“Teka… Elena! Mahal kita! Pera natin ‘to!” iyak niya habang kinakaladkad palabas.
Tinignan ko siya sa huling pagkakataon.
“Binigyan mo ako ng $200 para mabuhay, Adrian. Ngayon, may $200 Million ako. At ni isang sentimo, wala kang makukuha.”
Sa araw na iyon, nagbago ang lahat. Hindi na ako ang asawang nagtitiis sa barya. Ako na ang babaeng nagmamay-ari ng lahat.
