HINDI ALAM NG PAMILYA KO NA AKO ANG NAGBABAYAD NG BAHAY NAMIN SA LOOB NG 10 TAON. SA TINGIN NILA, “ATM” LANG AKO. NUNG THANKSGIVING, PINAUPO NILA AKO SA MALAMIG NA GARAHE PARA IBIGAY ANG UPUAN KO SA MANLOLOKONG ASAWA NG KAPATID KO. PERO NANG ILABAS KO ANG TITULO, LUMUHOD SILA SA HARAP KO.
Ako si Sophia. Sa pamilya namin, ako ang “Takbuhan.” Ako ang nagbabayad ng kuryente, tubig, internet, at groceries. Ang tawag nila sa akin sa likod ko? “Sophia ATM.”
Ang kapatid kong si Bella ang paborito nila. Siya ang “Prinsesa.” Kahit walang trabaho, laging bago ang damit. Ang asawa niyang si Mike ay isang sales agent na puro porma pero walang pera. Alam kong niloloko ni Mike si Bella dahil nakita ko siya minsan na may kasamang iba, pero nung sinabi ko ito kay Mommy, ako pa ang pinalabas na masama. Inggit lang daw ako.
May isang sikreto akong hindi nila alam.
Sampung taon na ang nakakaraan, nung muntik nang iremata ng bangko ang bahay namin dahil sa sugal ni Daddy, binili ko ito. Nakiusap ako sa bangko na ilipat sa pangalan ko ang titulo nang hindi ipinaaalam sa kanila. Sa loob ng isang dekada, kalahati ng sweldo ko ay napupunta sa monthly amortization.
Akala nila, swerte lang sila na hindi sila sinisingil ng bangko. Hindi nila alam, ako ang sumasalo ng lahat.
Dumating ang Thanksgiving Dinner.
Bumili ako ng Lechon, Hamon, at Cake. Pagod na pagod ako galing sa trabaho, bitbit ang mga pagkain.
Pagpasok ko sa dining area, puno na ang mahabang mesa. Nandoon si Mommy, Daddy, si Bella, si Mike, at ang mga magulang ni Mike. Masaya silang nagtatawanan.
Hinanap ko ang upuan ko.
“Ma, saan ako uupo?” tanong ko.
Tinignan ako ni Mommy mula ulo hanggang paa.
“Puno na, Sophia,” sabi ni Mommy. “Ibinigay namin ang upuan mo kay Mike. Bisita natin ang parents niya, nakakahiya naman kung siksikan.”
“Pero Ma… ako ang bumili ng pagkain…” bulong ko.
“Huwag ka nang magreklamo!” sigaw ni Daddy. “Doon ka na lang sa garahe kumain. May plastic chair at monobloc doon. Presko naman sa labas.”
“Oo nga, Ate,” tawa ni Bella. “Total sanay ka naman sa hirap di ba? Si Mike kasi sensitive, kailangan sa aircon.”
Pinagtawanan nila ako. Si Mike, na kumakain ng lechon na binili ko, ay ngumisi lang sa akin nang nakaka-insulto.
Wala akong nagawa. Kinuha ko ang plato ko at lumabas sa garahe.
Napakalamig sa garahe. Madilim. Amoy gasolina. Umiiyak ako habang kumakain mag-isa sa monobloc chair, habang naririnig ko ang tawanan nila sa loob ng bahay na airconditioned.
Doon ko narealize: Sobra na. Tama na.
Narinig ko ang boses ni Mike mula sa nakabukas na bintana.
“Tita, Tito, salamat sa masarap na dinner. Hayaan niyo, kapag na-promote ako, ipapa-renovate ko ang bahay na ‘to. Tanggalin natin yung kwarto ni Sophia para maging Entertainment Room.”
“Magandang idea ‘yan, hijo!” sagot ni Mommy. “Total, panggulo lang naman ‘yang si Sophia dito.”
Tumayo ako. Pinunasan ko ang luha ko. Pumasok ako sa kotse ko at kinuha ang isang Brown Envelope sa dashboard.
Bumalik ako sa loob ng bahay.
Tumahimik sila nang makita nila akong nakatayo sa may pinto, seryoso ang mukha.
“Oh, tapos ka na kumain sa garahe?” tanong ni Bella. “Hugasan mo na ang mga plato.”
Hindi ako gumalaw. Inilapag ko ang Brown Envelope sa gitna ng mesa, sa ibabaw ng Lechon.
“Ano ‘to?” tanong ni Daddy.
“Buksan niyo,” malamig kong sabi.
Binuksan ni Daddy ang envelope. Inilabas niya ang papel. Nanlaki ang mata niya. Namutla si Mommy.
“T-Titulo…?” utal ni Daddy. “Titulo ng bahay? Bakit… Bakit nakapangalan sa’yo, Sophia?”
“Binili ko ang bahay na ito sa bangko sampung taon na ang nakakaraan nung muntik na itong maremata,” paliwanag ko. “Sa loob ng sampung taon, binabayaran ko ito nang palihim para hindi kayo mawalan ng tirahan. Hinayaan kong isipin niyo na sa inyo pa rin ito para hindi matapakan ang ego niyo.”
Napasinghap si Mike at ang mga magulang niya.
“Pero ngayong gabi,” pagpapatuloy ko. “Habang kumakain ako sa malamig na garahe… na-realize ko na hindi niyo deserve ang sakripisyo ko.”
Tumingin ako kay Mike.
“At ikaw, Mike. Gusto mong gawing Entertainment Room ang kwarto ko? Pasensya na, pero hindi mo magagawa ‘yun.”
“Dahil pinalalayas ko na kayong lahat.”
“S-Sophia! Anak!” sigaw ni Mommy, tumayo at akmang yayakapin ako. “Anong sinasabi mo?! Pamilya tayo! Nagbibiro lang kami kanina!”
Umatras ako.
“Nung nasa garahe ako, pamilya ba ang turing niyo sa akin? Hindi. ATM lang ako at Katulong.”
“Bibigyan ko kayo ng isang linggo para mag-impake,” mariing sabi ko. “Pagkatapos nun, ibebenta ko na ang bahay na ito. Gusto kong magsimula ng bagong buhay na malayo sa inyo.”
“At Bella,” baling ko sa kapatid ko. “Good luck sa asawa mo. Sana may pambayad siya ng upa, total sensitive siya kamo sa init, di ba?”
Tumalikod ako at naglakad palabas.
“Saan ka pupunta, Sophia?!” iyak ni Daddy.
“Sa hotel,” sagot ko. “Sa isang kwarto na may aircon, malambot na kama, at kung saan ako ang bida. Mag-enjoy kayo sa huling gabi niyo sa bahay KO.”
Iniwan ko silang nagkakagulo, nagsisihan, at umiiyak sa harap ng Lechon na hindi na nila malunok. Sa gabing iyon, natutunan nila ang leksyon: Huwag mong apakan ang taong nagbibigay ng bubong sa ulo mo, dahil baka sa huli, ikaw ang pulutin sa kalsada.
