“HINDI AKO UMUWI SA AMIN NGAYONG PASKO DAHIL BUSY AKO—HINDI KO ALAM, IYON NA PALA ANG HULING HINTAY NG NANAY KO.”
(Buong Viral Filipino Facebook Story — mahaba, masakit, at punô ng pagsisisi)
PROLOGO — ANG DESISYONG AKALA KO NORMAL LANG
Ako si Paolo Reyes, 34 taong gulang.
OFW.
May maayos na trabaho.
May sweldo na hindi namin naranasan noon.
At taon-taon, iisa ang sinasabi ko sa nanay ko tuwing papalapit ang Pasko:
“Ma, next year na lang po ako uuwi.
Medyo busy lang talaga ngayon.”
Palagi niyang sagot:
“Sige, anak.
Basta ingat ka diyan.”
Hindi siya nagreklamo.
Hindi siya nagalit.
Ngumiti lang siya…
kahit ramdam kong may kirot sa likod ng boses niya.
CHAPTER 1 — ANG NANAY NA SANAY MAGHINTAY
Simula nang mamatay ang tatay ko, mag-isa na lang si Mama sa bahay.
Isang maliit na bahay sa probinsya.
May bakuran.
May mangga.
May lumang bangko sa tapat.
Tuwing tatawag ako sa video call, lagi siyang nasa kusina.
“Nagluluto lang ako, anak.
Kumain ka na ba diyan?”
Kahit halatang wala siyang kasamang kumain.
CHAPTER 2 — ANG PASKONG HINDI KO PINILI
Disyembre.
May overtime.
May bagong project.
May bonus na hinihintay.
Tumawag si Mama:
“Anak… uuwi ka ba ngayong Pasko?”
Huminga ako nang malalim.
“Ma… pasensya na po.
Hindi talaga kaya ngayon.”
Tumahimik siya sandali.
“Ay… ganun ba.
Sige, anak.
Mag-iingat ka lagi.”
Hindi siya umiyak.
Ako rin… hindi.
CHAPTER 3 — ANG BAHAY NA PUNO NG PAGHAHANDA
Hindi ko alam…
Habang ako ay abala sa trabaho,
si Mama pala ay naghahanda.
Nagluto siya ng paborito kong adobo.
Ginawa niya ang puto na matagal na niyang hindi ginagawa.
Nilinis niya ang kwarto ko.
Pinunasan ang mga litrato namin noong bata pa ako.
At sinabi niya sa kapitbahay:
“Baka magbago isip ng anak ko.
Baka bigla siyang umuwi.”
CHAPTER 4 — ANG GABING TAHIMIK
Disyembre 24.
Nag-message ako kay Mama:
“Merry Christmas po, Ma. Mahal kita.”
Seen.
Walang reply.
Inisip ko, baka tulog na.
CHAPTER 5 — ANG TAWAG NA HINDI KO INASAHAN
Disyembre 26.
May tumawag sa akin mula sa Pilipinas.
Isang hindi kilalang numero.
“Ikaw po ba si Paolo Reyes?”
“Opo.”
“Ako po si Mang Ben, kapitbahay ng nanay niyo.”
Tahimik ang linya sandali.
“Anak…
wala na ang nanay mo.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
CHAPTER 6 — ANG KATOTOHANANG HULI KO NANG NALAMAN
Inatake sa puso si Mama—
mag-isa sa bahay.
Natagpuan siyang nakaupo sa harap ng mesa.
May dalawang plato.
May pagkain para sa dalawa.
At sa tabi ng plato ko…
may maliit na papel.
CHAPTER 7 — ANG HULING SULAT NG ISANG INA
Binasa sa akin ng kapitbahay ang laman:
“Anak, kung mabasa mo man ito,
ibig sabihin hindi ka nakauwi.”
“Okay lang, naiintindihan ko.
Alam kong may pangarap ka.”
“Nagluto pa rin ako.
Baka sakaling bigla kang dumating.”
“Mahal na mahal kita, Paolo.
Kahit kailan, hindi kita hinintay nang may galit.”
Hindi ko napigilan ang sarili ko.
Umiiyak ako sa gitna ng opisina sa ibang bansa.
CHAPTER 8 — ANG PAG-UWING HULI NA
Umuwi ako sa Pilipinas.
Pero hindi na para yakapin si Mama.
Kundi para ihatid siya sa huling hantungan.
Ang bahay?
Tahimik.
Malamig.
Parang may kulang na hindi na babalik.
Ang bangko sa labas?
Wala nang nakaupo.
EPILOGO — ANG REGRET NA HABAMBUHAY KO DADALHIN
Ngayon…
May pera ako.
May ipon.
May oras na.
Pero wala na ang isang taong handang maghintay kahit wala akong ibinibigay.
Kung may nanay ka pa…
👉 Tawagan mo siya.
👉 Umuwi ka kung kaya.
👉 Huwag mong ipagpalit ang “busy” sa isang yakap na hindi na mauulit.
Dahil minsan…
ang “next time” ay hindi na dumarating.
ARAL NG ISTORYA
Ang trabaho, babalik.
Ang pera, kikitain ulit.
Pero ang isang ina…
kapag nawala, hindi na naghihintay kailanman.
