HINDI AKO UMUUWI BAGO MAG-ALAS DIEZ NG GABI DAHIL SA NEGOSYO KO SA MADRID—PERO NANG UMUWI AKO NANG MAAGA PARA I-SURPRISE SILA, AKO ANG NAGULAT SA NAKITA KONG GINAGAWA NG ASAWA KO SA AMING ANAK.
Ako si Mateo. Sa siyudad ng Madrid, kilala ako bilang “El Sombra” (The Shadow). Isa akong Pilipino na nagmay-ari ng pinakamalaking private security firm sa Spain. Ang trabaho ko ay protektahan ang mga bilyonaryo, pulitiko, at mga sikat na personalidad.
Delikado ang mundo ko. Kailangan kong maging maingat. Kaya naman, gabi na ako umuuwi. Umaalis ako bago sumikat ang araw, at bumabalik ako kapag tulog na ang lahat—pasado alas-diez ng gabi. Ginagawa ko ito para sa asawa kong si Isabella at sa aming 6-na-taong gulang na anak na si Lucas, na may autism.
Ang akala ko, si Isabella ang pinakamabuting ina sa mundo. Lagi siyang nagpo-post sa Instagram ng mga litrato nila ni Lucas na naglalaro sa parke, kumakain ng paella, at masaya.
“Best Mom ever! Love you, Lucas!” iyan lagi ang caption niya.
Isang gabi ng Biyernes, natapos nang maaga ang meeting ko sa isang kliyente. Alas-syete pa lang ng gabi.
Naisip ko, “Ito na ang pagkakataon. Isusu-surprise ko sila.”
Dumaan ako sa sikat na Chocolatería San Ginés at bumili ng paboritong Churros con Chocolate ni Isabella at Lucas. Excited ako. Imaginasyon ko, pagbukas ko ng pinto, sasalubungin nila ako ng yakap.
Pagdating ko sa aming villa, tahimik ang paligid. Patay ang mga ilaw sa harap.
Gumamit ako ng susi at pumasok nang dahan-dahan para hindi masira ang surprise.
Pagpasok ko sa sala, nakarinig ako ng malakas na tawanan mula sa dining area. Amoy usok ng sigarilyo at mamahaling alak.
Sumilip ako.
Nakita ko si Isabella. Nakasuot siya ng sexy na damit, nakaupo sa kandungan ng isang lalaki—si Carlos, ang aking Chief of Operations at matalik na kaibigan.
May kasama silang iba pang mga “amiga” ni Isabella na nagtatawanan at nagsusugal.
Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Pero mas nanigas ako sa narinig ko.
“Grabe, Isabella,” tawa ng isang amiga. “Ang sarap ng buhay mo! Yung asawa mo, kayod-kalabaw sa labas, habang ikaw, nagpapakasasa sa pera niya kasama ang boyfriend mo!”
Humalakhak si Isabella habang humihithit ng sigarilyo.
“Hayaan niyo si Mateo,” sagot ni Isabella. “Ang importante, tuloy ang daloy ng pera. Ang akala niya, perfect wife ako. Hindi niya alam, nauubos ko na ang savings niya sa casino at sa mga vacation natin, Carlos, di ba?”
Hinalikan siya ni Carlos sa leeg. “Oo naman, Babe. Utu-uto naman ‘yang si Mateo eh. Basta itago mo lang nang maayos ang bank statements.”
Kumulo ang dugo ko. Pero nagtimpi ako. Hinanap ng mata ko ang anak ko.
“Teka,” tanong ng isang bisita. “Nasaan ‘yung anak niyo? Si Lucas? Di ba autism ‘yun? Ang ingay nun ah, bakit ang tahimik ngayon?”
Umirap si Isabella.
“Naku, istorbo ‘yun sa party! Nilagay ko muna sa basement. Pinainom ko ng pampatulog para hindi umiyak. Nakakahiya sa inyo kung magwawala siya dito habang nag-iinuman tayo.”
“Sa basement?!” gulat na tanong ng kaibigan. “Eh ang lamig dun ah! Winter ngayon sa Madrid!”
“Okay lang ‘yun! Sanay ‘yun! Basta huwag lang siyang makagulo sa date namin ni Carlos.”
Doon naputol ang pisi ko.
Binitiwan ko ang paper bag ng churros.
BLAG!
Napatingin silang lahat sa akin.
Namutla si Isabella. Napatayo si Carlos at naitulak si Isabella mula sa kandungan niya. Ang mga bisita ay napatigil sa pagtawa.
“M-Mateo?!” nauutal na sigaw ni Isabella. “K-Kanina ka pa ba diyan?! Akala ko… akala ko alas-diez ka pa uuwi?!”
Hindi ko sila pinansin. Ang mga mata ko ay nanlilisik pero walang luhang tumutulo. Tumatakbo ang isip ko sa anak ko.
Tumakbo ako pababa sa basement.
Binuksan ko ang pinto. Madilim. Napakalamig. Amoy amag.
Sa isang sulok, sa ibabaw ng malamig na semento, nakita ko si Lucas. Nakabaluktot. Nanginginig sa lamig. Tulog na tulog dahil sa gamot, yakap ang isang lumang kumot na manipis.
“Diyos ko… Lucas…”
Binuhat ko ang anak ko. Napakalamig ng balat niya. Hinubad ko ang coat ko at binalot sa kanya.
Umakyat ako pabalik sa sala habang buhat si Lucas. Hinarap ko silang lahat.
Si Isabella ay umiiyak na, nagpapanggap na nagsisisi. Si Carlos ay inaayos ang sarili, mukhang takot na takot dahil alam niyang ako si “El Sombra”—marami akong koneksyon.
“Mateo, let me explain!” iyak ni Isabella, pilit lumalapit. “Lasing lang ako! Hindi ko sinasadya!”
“Huwag kang lalapit,” bulong ko. Ang boses ko ay mababa pero dumadagundong sa buong bahay. “Nilagay mo ang anak natin sa basement… sa winter… para makipaglandian ka sa kaibigan ko?”
“Carlos,” baling ko sa kaibigan ko.
“P-Pare… sorry… nadala lang kami…” nanginginig na sabi ni Carlos.
Naglabas ako ng cellphone. Isang pindot lang.
“Security Team Alpha. Pasukin niyo ang bahay. Ngayon din.”
Sa loob ng tatlong minuto, dumating ang sampung armadong tauhan ng kumpanya ko. Pinalibutan nila ang villa.
“Palabasin ang lahat ng bisita,” utos ko sa mga tauhan. “Except kay Carlos at Isabella.”
Nang kami na lang ang naiwan, hinarap ko sila.
“Isabella,” sabi ko. “Ang akala mo, hindi ko alam ang ginagawa mo sa pera ko? Matagal ko nang alam na nagwi-withdraw ka ng malaki. Hinayaan lang kita kasi akala ko, para ‘yun kay Lucas. Akala ko, Best Mom ka talaga.”
“Pero ang saktan mo ang anak ko? Iyan ang huling pagkakamali mo.”
Humarap ako kay Carlos.
“Carlos, fired ka na. At dahil alam ko ang lahat ng baho mo sa operasyon, sisiguraduhin kong wala nang kumpanya sa buong Europe ang tatanggap sa’yo. Bukas, kakasuhan kita ng Corporate Espionage at Embezzlement. Nakahanda na ang ebidensya.”
Lumuhod si Carlos. “Mateo! Huwag! Pamilyado ako!”
“Wala akong pakialam.”
Humarap ako kay Isabella.
“At ikaw… lumayas ka sa pamamahay ko.”
“Mateo! Asawa mo ako! Saan ako pupunta? Wala akong trabaho!” hagulgol ni Isabella.
“Bumalik ka sa Pilipinas. O maghanap ka ng matutulugan sa Madrid. Pero hindi dito. Dahil bukas na bukas din, ipa-file ko ang divorce at Full Custody kay Lucas. May CCTV sa basement na nakalimutan mong patayin. Kitang-kita dun kung paano mo pwersahang pinainom ng gamot ang bata at iniwan sa lamig. Kulong ang aabutin mo sa Child Abuse.”
“Guards, ilabas sila. Ibalibag niyo sa labas ng gate.”
Kinaladkad ng mga tauhan ko si Isabella at Carlos palabas ng mansyon sa gitna ng malamig na gabi. Walang coats, walang pera, walang dignidad.
Nang gabing iyon, dinala ko si Lucas sa ospital para masigurong maayos siya. Habang binabantayan ko siya, nagising siya.
“Papa?” mahinang tawag ni Lucas.
“Nandito na si Papa, anak,” sabi ko habang hinahawakan ang kamay niya.
“Umuwi ka na?” tanong niya.
“Oo, anak. At mula ngayon, hindi na ako uuwi ng alas-diez. Uuwi na ako nang maaga palagi para bantayan ka.”
Simula noon, binago ko ang buhay ko. Ibinenta ko ang security firm at nagtayo na lang ng maliit na negosyo na pwede kong patakbuhin mula sa bahay. Nawala man ang asawa ko at kaibigan ko, nailigtas ko naman ang pinakamahalagang tao sa buhay ko—ang anak ko.
At ang mga anino ng Madrid? Iniwan ko na sila para sa liwanag ng pagmamahal sa aking pamilya.
