DALAWANG BUWAN MATAPOS ANG AMING HIWALAYAN, NAKITA KO ANG AKING EX-WIFE NA MAG-ISANG NAKAUPO SA PASILYO NG OSPITAL…

 AT ANG NAKAKAGIMBAL NA KATOTOHANAN AY TULUYANG DUMUROG SA AKING PUSO!

I. Ang Walang-Paliwanag na Paghihiwalay

Ako si Gabriel. Dalawang buwan na ang nakalipas mula nang pirmahan namin ng asawa kong si Elena ang aming divorce papers. Pitong taon kaming nagsama—pitong taon na inakala kong puno ng pagmamahal at pangarap. Ngunit isang araw, nagbago ang lahat. Naging malamig siya, palaging umiiwas, at walang-awang sinabi sa akin na hindi na niya ako mahal at gusto na niyang maging malaya.

Gumuho ang mundo ko. Pilit ko siyang inintindi, nagmakaawa ako, ngunit sarado na ang kanyang puso. Ibinigay ko ang kalayaang hinihingi niya at umalis nang may baong matinding galit at pagtataka. Inakala ko na may iba na siyang mahal. Inakala ko na sadyang napagod lang siya sa akin.

Ngunit ang lahat ng aking inaakala ay guguho sa isang hindi inaasahang pagkakataon.

II. Ang Pagkikita sa Malamig na Pasilyo

Isang hapon, nagtungo ako sa St. Jude Medical Center upang bisitahin ang isang kaibigan na naaksidente. Habang naglalakad ako pabalik sa parking lot, napadaan ako sa isang tahimik at tago na bahagi ng Oncology Ward.

Habang naglalakad, may nahagip ang aking mga mata. Isang babae.

Nakasuot siya ng kupas na damit ng ospital, nakaupo nang mag-isa sa isang malamig na upuang bakal sa sulok ng pasilyo. Ang kanyang mga matang walang laman ay nakatitig sa kawalan. Mukha siyang mahina, pagod na pagod, at tila hindi nakikita ng mga taong nagdaraan. Wala siyang buhok, at ang kanyang katawan na dati’y masigla ay ngayon ay buto’t balat na lamang.

Hindi ko kailanman inakala na makikita ko siyang muli sa ganitong kalagayan.

Nang titigan kong mabuti ang kanyang mukha, nanginig ang aking mga tuhod. Si Elena. Ang babaeng minahal ko nang higit pa sa aking buhay. Dalawang buwan matapos ang aming hiwalayan, nakita ko siyang mag-isa sa pasilyong ito… at nang makilala ko siya, may kung anong sumabog sa loob ng aking puso.

Sa isang saglit, nakalimutan ko kung paano huminga.

III. Ang Pagharap at ang Nakakabasag na Lihim

Dahan-dahan akong humakbang papalapit sa kanya. Tila bumigat ang bawat pag-angat ng aking paa. Nang nasa harapan na niya ako, ibinaba ko ang aking paningin at nanginginig na binanggit ang kanyang pangalan.

“Elena…?”

Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin. Nang magtama ang aming mga mata, nakita ko ang matinding gulat at takot na rumehistro sa kanyang maputlang mukha. Pilit niyang itinago ang kanyang mukha gamit ang kanyang mga nanginginig na kamay at sinubukan niyang tumayo para tumakas, ngunit wala siyang sapat na lakas. Bumagsak siya pabalik sa upuan.

“G-Gabriel… anong ginagawa mo rito? Umalis ka na, parang awa mo na,” garalgal at umiiyak niyang pakiusap.

Napaluhod ako sa harapan niya. Tiningnan ko ang IV line na nakakabit sa kanyang manipis na braso at ang hospital tag na may pangalan niya.

“Anong nangyari sa’yo, Elena? Bakit ka nandito? Bakit nag-iisa ka?!” sunod-sunod kong tanong, hindi na mapigilan ang pagtulo ng aking mga luha.

Saktong lumapit ang isang nurse na may dalang mga gamot. “Sir, kaano-ano po kayo ng pasyente? Tatlong buwan na po siyang nag-iisa rito. Siya po ang may Stage 4 Pancreatic Cancer.”

Tumigil ang pag-ikot ng aking mundo. Tatlong buwan. Ibig sabihin, isang buwan bago niya hingin ang hiwalayan, alam na niyang may taning na ang buhay niya.

IV. Ang Katotohanang Nagpaluha sa Langit

Humarap ako kay Elena, humahagulgol na parang bata. Hinawakan ko ang kanyang malamig na mga kamay at idinikit ito sa aking pisngi.

“Bakit, Elena?! Bakit mo itinago sa akin?! Bakit mo ako iniwan gayong kailangan mo ako?!” sumisigaw na ako sa pinaghalong sakit at pag-ibig.

Tumingin siya sa akin, walang tigil ang pag-agos ng luha sa kanyang mga pisngi. Dahan-dahan niyang hinaplos ang aking buhok.

“Dahil mahal na mahal kita, Gabriel,” bulong niya, ang boses niya ay halos malagutan na ng hininga. “Ayokong makita mong unti-unti akong namamatay. Ayokong maubos ang lahat ng pinaghirapan nating ipon para sa isang sakit na wala nang lunas. Gusto kong magalit ka sa akin… para mas madali sa’yong kalimutan ako at magsimula ng bagong buhay. Gusto ko, ang maalala mo ay yung maganda at masiglang Elena… hindi itong pabigat na nakikita mo ngayon.”

Sa bawat salitang binitawan niya, pakiramdam ko ay dinudurog ang aking kaluluwa. Ang babaeng inakala kong nanakit at tumalikod sa akin ay ang mismong babaeng nagsakripisyo ng sarili niyang kaligayahan at humarap sa kamatayan nang mag-isa, para lamang maprotektahan ako sa sakit.

V. Ang Pangakong Hindi Mababali ng Papel

Binuhat ko siya nang dahan-dahan at niyakap nang napakahigpit, walang pakialam sa dumi o sa mga taong nakatingin sa amin.

“Ang tanga-tanga mo, Elena. Napakatanga mo,” umiiyak kong bulong sa kanyang tainga. “Inakala mo ba na kaya kong maging masaya habang nagdurusa ka? Inakala mo ba na mas mahalaga ang pera at pangarap ko kaysa sa’yo?”

“Gabriel… tapos na tayo… may divorce papers na tayo…” humihikbi niyang sagot, pilit na inilalayo ang sarili.

Mas lalo kong hinigpitan ang aking yakap.

“Walang kwenta ang papel na iyon! Sa mata ng Diyos, at sa puso ko, ako pa rin ang asawa mo!” mariin kong sagot. “Hindi na kita iiwan. Hindi ka na muling matutulog sa malamig na pasilyong ito nang mag-isa. Magalit ka na kung magagalit ka, pero sa ayaw at sa gusto mo, babantayan kita hanggang sa huling hininga mo.”

Nang araw na iyon, inilipat ko siya sa pinakamagandang private room ng ospital. Ginamit ko ang lahat ng aking naipon upang masigurong hindi siya makakaramdam ng sakit. Mula umaga hanggang gabi, hawak ko ang kamay niya, kinakantahan ko siya, at ipinaparamdam ko sa kanya na siya pa rin ang pinakamagandang babae sa buong mundo.

Hindi ko alam kung gaano na lang katagal ang ibibigay ng tadhana sa amin. Ngunit isang bagay ang sigurado: sa natitirang mga araw niya sa mundo, hinding-hindi na niya mararamdaman ang lamig ng pag-iisa, dahil ang aking pag-ibig ang magsisilbing init at liwanag na yayakap sa kanya patungo sa walang-hanggan.