BUMISITA ANG SUNGIT NA MILYONARYO SA AMPUNAN AT NAGULAT NANG YAKAPIN SIYA NG ISANG BATA SABAY SABING “PAPA!” — NATIGILAN ANG LAHAT NANG MAKITA ANG LAMAN NG KUWINTAS NG BATA
Si Don Gabriel Villareal ay kilala sa tawag na “The Iron CEO.” Wala siyang kinatatakutan sa negosyo, pero wala rin siyang puso. Sa edad na 40, bilyonaryo siya pero walang asawa at anak. Para sa kanya, ang pamilya ay sagabal lang sa pagyaman.
Dahil kailangan ng kumpanya niya ng “Good Public Image,” napilitan siyang bumisita sa Bahay Kalinga, isang mahirap na ampunan sa probinsya.
Pagbaba ni Gabriel sa kanyang bulletproof na SUV, agad tumahimik ang paligid. Naka-black suit siya at dark glasses. Ang mga madre at social workers ay nanginginig sa takot. Ang mga bata ay naka-linya nang maayos, takot gumalaw baka pagalitan ng masungit na bisita.
“Bilisan na natin ito,” masungit na sabi ni Gabriel sa kanyang assistant. “Magbigay ng tseke, magpa-picture, tapos aalis na tayo. Ayoko ng amoy ng lugar na ito.”
Habang naglalakad siya sa gitna ng mga bata, ni hindi siya ngumingiti. Tinitignan niya ang mga ito na parang mga displays lang sa mall.
Biglang may isang maliit na batang babae, edad 5, ang tumakbo palabas ng linya. Gusgusin ang damit nito at may hawak na lumang manika.
“Lia! Bumalik ka dito!” sigaw ng Head Nun.
Pero hindi nakinig ang bata. Tumakbo ito direkta kay Gabriel at yumakap nang mahigpit sa binti ng bilyonaryo.
Tumingala ang bata, ang mga mata niya ay puno ng luha at saya.
“Papa! Papa, andito ka na!” sigaw ng bata.
Nanigas ang buong ampunan. Ang mga bodyguard ay akmang hahatakin ang bata, pero itinaas ni Gabriel ang kanyang kamay para pigilan sila.
Nandidiring tinignan ni Gabriel ang bata. “Anong sinabi mo?”
“Papa… sabi ni Mama babalik ka,” iyak ng bata habang nakayakap pa rin sa mamahaling pantalon ni Gabriel. “Ang tagal mo po…”
Lumapit ang Head Nun, namumutla. “Sir Gabriel! Pasensya na po! Ulila na po si Lia. Iniwan siya dito ng nanay niya bago ito namatay. Baka po napagkamalan lang kayo…”
“Tanggalin niyo siya,” malamig na utos ni Gabriel. “Wala akong anak.”
Akmang hihilahin na ng madre si Lia nang biglang may mahulog mula sa leeg ng bata. Isang lumang silver locket (kuwintas). Bumukas ito pagbagsak sa semento.
Napatingin si Gabriel sa litratong nasa loob ng locket.
Parang huminto ang ikot ng mundo ni Gabriel.
Dahan-dahan siyang lumuhod. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang dinadampot ang locket.
Ang litrato sa loob ay isang lumang picture—isang batang Gabriel na nakayakap sa isang babaeng mahal na mahal niya noon… si Clara.
Si Clara ang first love ni Gabriel. Sampung taon na ang nakararaan, naghiwalay sila dahil pinili ni Gabriel ang ambisyon kaysa sa pag-ibig. Umalis si Clara nang walang paalam. Hindi alam ni Gabriel na nagbuntis pala ito.
“Saan mo nakuha ito?” nanginginig na tanong ni Gabriel kay Lia. Ang boses niya ay basag na.
“Bigay ni Mama Clara…” hikbi ng bata. “Sabi niya… pag suot ko daw ‘to, mahahanap ako ni Papa. Kamukha niyo po yung nasa picture.”
Tinignan ni Gabriel si Lia. Ngayon niya lang napansin—ang mga mata ng bata ay katulad na katulad ng sa kanya. At ang ngiti nito ay kay Clara.
Bumigay ang tuhod ng “Iron CEO.” Ang lalaking kinatatakutan ng lahat ay biglang napaluha sa harap ng maraming tao.
“Diyos ko…” bulong ni Gabriel. “Anak ko…”
Niyakap ni Gabriel si Lia nang mahigpit. Hindi niya inalintana kung madumihan ang kanyang mamahaling suit. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, naramdaman niyang may puso pa pala siya.
“Sorry anak…” iyak ni Gabriel habang yakap ang bata. “Sorry kung natagalan si Papa. Hinding-hindi na kita iiwan.”
Naluha ang mga madre at empleyado. Ang pagbisita na dapat ay “plastikan” lang ay naging tagpo ng muling pagtatagpo ng mag-ama.
Umuwi si Gabriel hindi lang bitbit ang isang bata, kundi bitbit ang bago niyang mundo. Simula noon, hindi na siya ang “Iron CEO.” Siya na ang mapagmahal na ama ni Lia.
