BUMALIK AKO SA KWARTO NG GROOM PARA KUNIN ANG NAKALIMUTAN KONG BRACELET — PERO NATIGILAN AKO SA NARINIG KONG USAPAN NILA NG KANYANG INA NA DUMUROG SA PUSO KO
Ako si Clarisse, ang babaeng akala ng lahat ay nakuha na ang “Happy Ending.” Ikakasal ako ngayong araw kay Jason, ang lalaking akala ko ay prince charming ko. Gwapo, matalino, at galing sa disenteng pamilya.
Habang naghihintay sa lobby ng hotel, napahawak ako sa pulso ko.
“Oh my God,” bulong ko. “Ang bracelet ni Lola!”
Naiwan ko ang antique diamond bracelet—ang “something old” ko—sa kwarto ni Jason. Doon ko kasi ito tinanggal kanina noong sinukat ko ulit ang gown ko para ipakita sa kanya.
“Ma’am, magsisimula na po ang march!” sabi ng coordinator.
“Saglit lang! May kukunin lang ako!” sigaw ko sabay takbo pabalik sa elevator.
Mabilis ang tibok ng puso ko. Hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa excitement. Ilang minuto na lang, Mrs. Clarisse Mendez na ako.
Pagdating ko sa hallway ng 10th floor, tahimik. Nasa baba na kasi ang lahat ng bisita at abay.
Tatakbo sana ako papasok sa Suite 101, ang kwarto ni Jason, pero napahinto ako. Naka-awang nang kaunti ang pinto.
Akmang bubuksan ko na sana nang marinig ko ang boses ni Jason. Kausap niya ang mama niya, si Tita Agnes.
“Anak, ayusin mo ang necktie mo,” sabi ni Tita Agnes. “Kailangan mong magmukhang perpekto. Ito na ang araw na hinihintay natin.”
Napangiti ako. Excited din sila. Bubuksan ko na sana ang pinto para gulatin sila, pero nagsalita ulit si Jason.
“Ma, sigurado ba tayong hindi niya babawiin ang shares ng kumpanya kapag kasal na kami?”
Natigilan ako. Ang kamay ko ay nanigas sa door knob.
“Huwag kang mag-alala,” sagot ni Tita Agnes habang tumatawa nang mahina. “Sobrang tanga ni Clarisse pagdating sa pag-ibig. Patay na patay ‘yun sa’yo. Pirma lang siya nang pirma. Kapag kasal na kayo, ikaw na ang legal na may-ari ng kalahati ng yaman niya.”
Parang binuhusan ako ng yelo.
“Hay salamat,” buntong-hininga ni Jason. “Sawakas, matatapos na rin ang pagpapanggap ko. Alam mo ba Ma, diring-diri ako kapag hinahalikan ko siya? Ang taba-taba niya kasi. Kung hindi lang siya bilyonaryo, hindi ko papatulan ‘yang baboy na ‘yan.”
“Tiis lang anak,” sagot ng ina. “Isipin mo na lang ang pera. Pagkatapos ng kasal, pwede ka nang magkaroon ng kahit sinong babae na gusto mo. Basta hawak na natin ang pera.”
Pumatak ang luha ko. Ang lalaking minahal ko… ang lalaking akala ko ay tanggap ako kahit hindi ako “model size”… ay diring-diri pala sa akin. Pera lang pala ang habol nila.
Gusto kong sumugod. Gusto kong sumigaw. Pero pinigilan ko ang sarili ko.
Pinunasan ko ang luha ko. Kinuha ko ang cellphone ko sa bulsa ng gown ko.
Inilapit ko ito sa awang ng pinto at pinindot ang RECORD.
Nirecord ko ang buong usapan nila tungkol sa pagpaplano nilang nakawin ang kumpanya ko at ang panglalait nila sa itsura ko.
Nang matapos sila, dahan-dahan akong umatras. Hindi ko na kinuha ang bracelet. May mas mahalaga akong dala ngayon: Ang ebidensya.
Bumaba ako sa simbahan. Nandoon na si Jason sa altar, nakangiti, mukhang anghel. Umiiyak ang mga magulang ko sa tuwa.
Naglakad ako sa aisle. Nginitian ko si Jason.
“Ang ganda mo, Clarisse,” bulong niya pagdating ko sa altar. “I love you.”
Kinuha ko ang mikropono mula sa pari.
“Bago tayo magsimula,” sabi ko, nakatingin sa 500 na bisita. “May gusto lang akong iparinig sa inyo. Ito ang wedding vow ni Jason para sa akin.”
Nagtaka si Jason. “Honey? Anong vow? Wala sa script ‘yan.”
Inilapit ko ang cellphone ko sa mikropono at pinindot ang PLAY.
Dinig ng buong simbahan ang boses ni Jason at ng nanay niya.
“Diring-diri ako kapag hinahalikan ko siya… Ang taba-taba niya kasi… Kung hindi lang siya bilyonaryo, hindi ko papatulan ‘yang baboy na ‘yan.”
“Isipin mo na lang ang pera…”
Natahimik ang buong simbahan. Napasinghap ang lahat. Namutla si Jason at si Tita Agnes. Parang silang hihimatayin.
“C-Clarisse… let me explain…” nauutal na sabi ni Jason.
“Explain?” tumawa ako. “Wala nang dapat i-explain, Jason. You’re right. Mataba ako. Pero alam mo kung anong maganda sa pagiging mataba? Malaki pa rin ang space sa puso ko para sa sarili ko.”
Humarap ako sa mga bisita.
“Sorry everyone, walang kasalang magaganap. Pero tuloy ang reception! Kainin niyo ang handa, sayang ang bayad ko!”
Binalingan ko si Jason.
“At ikaw? You are fired from my company. At dahil sa Fraud at Attempted Swindling, magkikita na lang tayo sa korte.”
Naglakad ako palabas ng simbahan nang taas-noo, habang si Jason ay dinudumog ng galit na galit kong ama at mga kapatid.
Naiwan ko man ang bracelet ko, narecover ko naman ang pinaka-importanteng bagay: Ang respeto ko sa sarili.
