BINAYARAN AKO NG ISANG COLD CEO PARA MAGPANGGAP NA FIANCÉE NIYA SA DUBAI… PERO MAY ISANG GABI NA NAGBAGO ANG LAHAT, AT NAG-IWAN ITO NG “BAKAS” NA HINDI NAMIN INAASAHAN.
Kumulo na naman ang tiyan ni Augie.
Hindi ito yung mahinhin na tunog—kundi yung galit. Parang sinasabi ng sikmura niya, “Hindi mo pa ako pinapakain simula kahapon!” Nakatayo siya sa maliit at iisang kwarto niyang apartment. Nakayapak ang kanyang mga paa sa malamig at basag-basag na tiles, habang hawak ang isang walang-lamang kaldero na tila ba isa itong trophy ng kanyang matinding kahirapan.
“Huwag kang mag-alala,” bulong niya sa kaldero, pilit na pinapagaan ang sariling sitwasyon. “Magkakalaman ka rin maya-maya. Kapag dumating na ang grasya.”
Saktong pagkasabi niya noon, may kumatok sa manipis na pinto ng apartment niya.
Tok. Tok. Tok.
Pagbukas niya, halos matakpan ng anino ang buong pinto. Isang lalaking nakasuot ng mamahaling Tom Ford suit, amoy signature perfume, at may malamig at seryosong mga mata.
Si Rafael. Ang bilyonaryong CEO ng pinakamalaking Tech Corporation sa Asya. At simula kahapon… siya ang “Fiancé” ni Augie sa papel.
Tinignan ni Rafael ang hawak niyang kaldero. Kumunot ang noo nito.
“Are you talking to your cooking pot, Augie?” malamig na tanong ni Rafael.
Namula si Augie at mabilis na itinago ang kaldero sa likod niya. “H-Hindi ah! Nagpa-practice lang ako ng lines ko! Ano bang ginagawa mo rito, Sir Rafael?”
“Umalis ka diyan. Ihahatid na kita sa airport,” sagot nito habang tinitignan ang lumang apartment niya nang may bahagyang awa na pilit nitong tinatago. “At dadaan muna tayo sa isang restaurant. Dinig na dinig ko ang tiyan mo mula sa labas.”
ANG KONTRATA AT ANG BYAHE PA-DUBAI
Isang linggo bago nito, nagkakilala sila sa isang catering event kung saan nag-serve si Augie. Naghahanap si Rafael ng babaeng magpapanggap na fiancée niya para sa isang napakalaking business deal sa Dubai. Ang mga Arabong investors kasi ni Rafael ay family-oriented at mas nagtitiwala sa mga negosyanteng may balak magtayo ng sariling pamilya.
Ang offer ni Rafael: 10 Milyong Piso para sa isang linggong pagpapanggap sa Dubai. Dahil baon sa utang at literal na nagugutom, pumirma si Augie.
Pagsakay nila sa Private Jet, nagsimula ang pagbabago. Binihisan si Augie ng mga designer clothes at binigyan ng dambuhalang diamond ring.
Pagdating sa Dubai, tumuloy sila sa Burj Al Arab, ang nag-iisang 7-star hotel sa mundo.
Sa harap ng mga investors, perpekto sila. Ang malamig na si Rafael ay biglang naging sweet. Hinahawakan ang baywang ni Augie, tinititigan ito sa mata, at hinahalikan sa noo. Si Augie naman ay nagpanggap na in love na in love.
Pero kapag sumasara na ang pinto ng Penthouse suite nila, bumabalik ang pader.
“Good job today, Augie,” malamig na sabi ni Rafael, sabay hubad ng coat niya. “Matulog ka na. Sa sofa ako.”
ANG GABING NAGBAGO ANG LAHAT
Gabi bago sila umuwi sa Pilipinas. Na-close ni Rafael ang bilyon-dolyar na deal.
Dahil sa sobrang saya at pagod, nagbukas si Rafael ng mamahaling wine sa balcony nila na overlooking sa nagkikislapang ilaw ng siyudad ng Dubai. Inalok niya si Augie.
Sa ilalim ng malamig na hangin ng disyerto at mainit na epekto ng wine, dahan-dahang gumuho ang pader ni Rafael.
Kinuwento niya kung paano siya iniwan ng ina niya para sa pera. Kung paano siya lumaking walang nagmamahal kundi ang yaman niya. Habang nagsasalita ito, nakita ni Augie ang lungkot sa mata ng “Ice King”.
Hinawakan ni Augie ang kamay ni Rafael. Hindi bilang isang pekeng fiancée, kundi bilang isang taong nakakaintindi.
“Hindi lahat ng tao, pera lang ang habol, Rafael,” malambing na bulong ni Augie. “May mga taong mananatili dahil ikaw ‘yan.”
Tumingin si Rafael sa kanya. Sa unang pagkakataon, hindi malamig ang mga mata nito. Nag-aapoy ito sa emosyon.
Hinawakan ni Rafael ang mukha ni Augie. “Make me believe that, Augie. Please.”
Nang gabing iyon, nawala ang kontrata. Nawala ang pagpapanggap. Sa gitna ng karangyaan ng Dubai, naganap ang isang gabing puno ng tunay na pagmamahal at init na hindi nabibili ng pera.
ANG HINDI INAASAHANG “BAKAS”
Pero pagbalik sa Pilipinas, biglang nag-iba ang ihip ng hangin.
Natakot si Rafael sa sarili niyang nararamdaman. Natakot siyang baka ginagamit lang din siya ni Augie. Kaya ibinigay niya ang tseke na 10 Milyon, at sinabing: “Tapos na ang kontrata natin. Salamat sa serbisyo mo. Wag ka nang magpapakita sa akin.”
Nawasak ang puso ni Augie. Tinanggap niya ang pera, lumuha nang palihim, at umalis.
Umalis siya sa apartment niya, nagbayad ng utang, at nagtayo ng isang maliit na restaurant. Sinubukan niyang kalimutan ang bilyonaryo.
Hanggang sa lumipas ang dalawang buwan.
Laging nahihilo si Augie. Nagsusuka tuwing umaga. Nagpa-check up siya.
Buntis siya.
Gusto sana niyang ipaalam kay Rafael, pero naalala niya ang malamig nitong pagtataboy. “Kontrata lang ‘yun sa kanya. Wag ka nang umasa,” sabi ni Augie sa sarili. Pinili niyang itago ang bata at palakihin itong mag-isa.
ANG PAGBABALIK NG YELO NA NATUNAW
Makalipas ang isa pang buwan, abala si Augie sa paglilinis ng table sa restaurant niya. Medyo nahahalata na ang maliit na umbok sa tiyan niya.
Biglang tumahimik ang paligid.
Pumarada ang tatlong itim na SUV sa tapat ng restaurant. Bumaba ang isang lalaki.
Si Rafael.
Pero hindi siya mukhang perpektong CEO ngayon. Payat siya. May dark circles sa mata. Mukhang hindi natutulog at nawalan ng sigla.
Pumasok siya sa loob. Nang magtama ang paningin nila ni Augie, tila huminto ang paghinga ng lalaki.
“R-Rafael? Anong ginagawa mo rito?” kabadong tanong ni Augie, pilit tinatakpan ang tiyan niya gamit ang apron. “Tapos na ang kontrata natin, diba?”
Dahan-dahang lumapit si Rafael. Wala siyang pakialam kung nakatingin ang mga customer.
Lumuhod ang kinatatakutang bilyonaryo sa harap ni Augie.
“Sinira mo ako, Augie,” basag ang boses na sabi ni Rafael, tumutulo ang luha. “Simula nang paalisin kita… nawalan ng kwenta ang pera ko. Nawalan ng lasa ang pagkain ko. Akala ko kaya kong bumalik sa dati kong buhay na malamig. Pero hindi. Mahal kita, Augie. Nababaliw ako nang wala ka.”
Naiyak na rin si Augie. “Rafael…”
Tumingala si Rafael. At doon, napansin niya ang pilit na tinatakpan ni Augie. Ang umbok sa kanyang tiyan.
Nanlaki ang mata ng bilyonaryo. Nanginginig ang kamay na inabot niya ito. “A-Augie… i-is that…?”
Humagulgol si Augie at tumango. “Oo, Rafael. Bunga ng gabi natin sa Dubai. Pero huwag kang mag-alala, hindi ko hinihingi na panagutan—”
Hindi na siya pinatapos ni Rafael. Tumayo ito at niyakap siya nang napakahigpit. Umiyak si Rafael sa balikat niya—isang iyak ng lalaking nakahanap na sa wakas ng tunay na pamilya.
“Hindi kita iiwan,” bulong ni Rafael, hinahalikan ang buhok niya. “Papakasalan kita, Augie. Hindi na dahil sa kontrata. Kundi dahil ikaw at ang anak natin ang buong mundo ko.”
Mula sa pagiging isang babaeng gutom at kumakausap sa walang-lamang kaldero, naging Reyna si Augie ng buhay ng isang bilyonaryo. At sa pagkakataong ito, hindi na ito pagpapanggap—ito na ang kanilang “Happily Ever After.”
