BINATO AKO NG ASAWA KONG “DIRECTOR” NG LIMANG LIBO PARA BUMILI NG BAGONG DAMIT DAHIL

BINATO AKO NG ASAWA KONG “DIRECTOR” NG LIMANG LIBO PARA BUMILI NG BAGONG DAMIT DAHIL “MUKHA DAW AKONG MAHIRAP.” INIWAN NIYA AKO. PERO MAKALIPAS ANG KALAHATING ORAS, NAKALUHOD SIYA SA HARAP KO SA GITNA NG MARANGYANG PARTY, NAGMAMAKAAWA HABANG NAKATINGIN ANG LAHAT.

Ang Simula: Ang Pang-iinsulto

Nasa harap ako ng salamin, inaayos ang aking simpleng itim na silk dress. Walang tatak, walang kumikinang na dyamante. Ito ang paborito kong damit dahil bigay ito ng yumaong lola ko.

Bumukas ang pinto ng kwarto. Pumasok ang asawa kong si Julian.

Suot niya ang isang Armani suit na binili namin gamit ang ipon ko noong hindi pa siya sikat. Ngayon, isa na siyang Regional Director ng Apex Global Corporation, isa sa pinakamalaking kumpanya sa bansa. Simula nang ma-promote siya, lumaki ang ulo niya. Nagbago ang tingin niya sa akin.

Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa. Kumunot ang noo niya, tila nandidiri.

“Seryoso ka ba, Clara?” naiinis niyang tanong. “Iyan ang isusuot mo sa Victory Gala ko ngayong gabi? Isa akong Director! Lahat ng VIPs, Board Members, at maging ang Chairman ng kumpanya ay dadalo. Tapos ang asawa ko, mukhang pupunta sa lamay ng mahirap?”

“Julian, maayos naman ito ah,” malumanay kong sagot. “At saka, alam mo namang hindi ako mahilig sa mga magagarbong damit.”

“Hindi ka mahilig, o sadyang wala kang class?” pang-iinsulto niya. Naglakad siya palapit sa akin at padabog na binuksan ang kanyang wallet.

Kumuha siya ng limang pirasong tig-iisang libo. Nilukot niya ito at ibinabato sa dibdib ko. Nalaglag ang mga pera sa sahig.

“Oh, eto. Limang libo. Pumunta ka sa mall diyan sa labas ng subdivision. Bumili ka ng damit na hindi mukhang basahan. You look incredibly poor, Clara. Nakakahiya ka.”

Napayuko ako, tinitignan ang lukot na pera sa sahig. Pinigilan kong tumulo ang luha ko.

“Kung ganyan lang din ang isusuot mo, mas mabuti pang huwag ka na lang pumunta,” dagdag niya habang isinusuot ang kanyang mamahaling relo. “Aalis na ako. Ayokong makita ng mga investors na kasama ko ang isang babaeng mukhang katulong.”

Padabog siyang lumabas ng kwarto. Narinig ko ang pag-andar ng bago niyang sports car. Iniwan niya ako.

---

Ang Pagbabago: Ang Paggising ng Reyna

Nang matiyak kong wala na siya, dahan-dahan kong pinulot ang limang libo sa sahig.

Sa loob ng limang taong pagsasama namin, itinago ko kung sino talaga ako. Nagpanggap akong isang simpleng babae mula sa probinsya dahil gusto kong makahanap ng lalaking mamahalin ako nang totoo, hindi dahil sa apelyido ko. Minahal ko si Julian noong nag-uumpisa pa lang siya. Tinulungan ko siyang umangat.

Pero ngayong nasa taas na siya, tinapon niya ako na parang basura.

Tama na, bulong ko sa sarili ko. Tapos na ang pagpapanggap.

Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang isang numerong matagal ko nang hindi dinidial.

“Alfred,” utos ko sa kabilang linya. Ang boses ko ngayon ay hindi na ang maamong Clara, kundi ang boses ng isang tunay na Boss. “Ihanda mo ang Rolls Royce. Dalhin mo rin ang Emerald Set mula sa vault. A-attend ako ng Gala ngayong gabi.”

“Right away, Madam Clara,” sagot ng aking tapat na Head Butler.

Naligo ako at nag-ayos. Nang dumating si Alfred, may dala siyang isang custom-made haute couture red gown galing Paris, at isang kwintas na gawa sa purong esmeralda at dyamante na nagkakahalaga ng daan-daang milyong piso.

Tumingin ako sa salamin. Wala na ang “kawawang asawa” ni Julian. Ang nakatayo ngayon ay si Clara Imperial—ang nag-iisang tagapagmana ng Imperial Group, ang kumpanyang nagmamay-ari sa Apex Global.

---

Ang Gala: Ang Kayabangan ni Julian

Sa loob ng Grand Ballroom ng isang 5-Star Hotel, nagtatawanan si Julian at ang kanyang mga kasamahan. Naka-akbay siya kay Valerie, ang magandang VP of Marketing, na kilalang kabit niya sa opisina.

“Nasaan ang asawa mo, Director Julian?” tanong ng isang kasamahan.

Tumawa si Julian at uminom ng champagne. “Ah, si Clara? Nasa bahay. Sumakit daw ang ulo. Alam niyo naman, hindi sanay ang mga low-class sa ganitong klaseng karangyaan. Baka manibago lang ‘yun dito.”

Nagtawanan ang lahat, lalo na si Valerie.

Biglang tumunog ang microphone sa stage. Umakyat ang matandang Chairman ng kumpanya, si Mr. Sy.

“Ladies and Gentlemen,” panimula ni Mr. Sy, bakas ang matinding kaba at paggalang. “Ngayong gabi, hindi lang natin ipinagdiriwang ang tagumpay ng kumpanya. Isang malaking karangalan ang ipakilala sa inyo ang Majority Shareholder ng buong Imperial Group. Ang tunay na may-ari ng kumpanyang ito… please welcome, Madam Clara Imperial!”

---

Ang Pasabog: Ang Pagbabalik

Bumukas ang malalaking golden double doors ng ballroom. Pumasok ang apat na bodyguards na naka-itim na suit.

At sa gitna nila, naglalakad ako.

Ang aking pulang gown ay humahagod sa sahig. Ang mga dyamante sa leeg ko ay kumikinang na parang mga bituin, binubulag ang lahat ng nakatingin. Ang bawat hakbang ko ay may dalang kapangyarihan.

Tumahimik ang buong ballroom. Napanganga ang mga tao sa ganda at aura ng babaeng kakapasok lang.

Si Julian? Nanigas siya sa kinatatayuan niya. Nabitawan niya ang baso ng champagne. Basag.

“C-Clara?!” bulong niya, namumutla.

Nang makita niyang papunta ako sa direksyon niya, nanaig ang kayabangan at inis niya. Inakala niyang umupa ako ng gown para lang sundan siya.

Mabilis siyang lumapit sa akin at hinawakan nang mahigpit ang braso ko.

“Anong ginagawa mo dito?!” gigil at pabulong niyang sigaw. “Sabi ko sa’yo bumili ka ng damit, hindi magnakaw ng costume! Nakakahiya ka! Umalis ka na bago ka makita ng Chairman!”

Akmang kakaladkarin niya ako palabas nang biglang…

PAK!

Isang malakas na sampal mula sa isang bodyguard ko ang nagpatumba kay Julian sa sahig.

“Huwag mong hahawakan ang Madam!” banta ng bodyguard ko.

Nagkagulo ang mga tao. Tumakbo si Chairman Sy palapit sa amin, pawis na pawis. Inakala ni Julian na ipagtatanggol siya ng Chairman.

“Chairman Sy!” sumbong ni Julian mula sa sahig, hawak ang namumulang pisngi. “Asawa ko po ‘yan! Nababaliw na siya! Papalayasin ko na po—”

“TUMAHIMIK KA, JULIAN!” kulog na sigaw ni Chairman Sy.

Yumuko si Chairman Sy ng 90 degrees sa harap ko. “Madam Clara… pasensya na po sa nangyari. Gusto niyo po bang ipatawag ko ang mga pulis para damputin ang lalaking ito?”

Tumayo si Julian, nanginginig ang mga tuhod. Nalaglag ang panga niya. Tumingin siya sa Chairman, tapos sa akin.

“M-Madam? Chairman… baka nagkakamali po kayo. Si Clara po ‘yan… asawa ko. Mahirap lang po pamilya niyan.”

Tinitigan ko si Julian mula ulo hanggang paa. Katulad ng ginawa niya sa akin kalahating oras pa lang ang nakakalipas.

“Julian,” malamig at mahinahon kong sabi, pero rinig ng buong kwarto. “Tinawag mo akong mahirap. Ibinato mo sa mukha ko ang kakarampot na limang libo mo. Pero hindi mo alam… ang mismong pwesto mo bilang Director, ang kumpanyang pinagmamayabang mo, pati na ang gusaling kinatatayuan mo ngayon… AKO ANG NAGMAMAY-ARI.”

Napaatras si Valerie (ang kabit niya) sa takot at nagtago sa likod ng ibang tao.

“C-Clara…” utal ni Julian, nagsisimula nang maiyak nang ma-realize niya ang buong katotohanan. Ang asawang tinapakan niya ay isang Bilyonarya.

“Chairman Sy,” utos ko, hindi inaalis ang tingin kay Julian. “Gusto ko siyang tanggalin sa posisyon. Terminate him immediately. Tanggalin lahat ng benepisyo, bawiin ang kotseng ibinigay ng kumpanya, at siguruhin mong blacklisted siya sa lahat ng industriya sa buong Asya.”

“Yes, Madam!” mabilis na sagot ng Chairman.

Nang marinig iyon ni Julian, gumuho ang mundo niya. Nawala ang lahat ng kayabangan niya.

Sa harap ng daan-daang VIPs, katrabaho, at sa harap ng mismong kabit niya… LUMUHOD SI JULIAN SA HARAP KO.

“Clara! Babe! Parang awa mo na!” humagulgol siya, sinusubukang yakapin ang mga binti ko, pero hinarang siya ng mga bodyguards. “Sorry! Nagkamali ako! Mahal na mahal kita! Pamilya tayo diba? Wag mo namang bawiin ang pinaghirapan ko! Parang awa mo na!”

Tinignan ko ang lalaking nakaluhod, umiiyak, at nagmamakaawa sa paanan ko. Wala akong naramdamang awa. Nakaramdam lang ako ng laya.

Binuksan ko ang mamahaling clutch bag ko. Inilabas ko ang lukot na limang libo na ibinato niya sa akin kanina.

Ibinagsak ko ito sa mukha niya.

“Oh, eto. Limang libo,” malamig kong sabi. “Pumunta ka sa labas. Bumili ka ng dignidad mo. You look incredibly pathetic, Julian. Nakakahiya ka.”

Tinalikuran ko siya. Naglakad ako papunta sa VIP table habang umaalingawngaw ang hagulgol ng isang lalaking sinayang ang tanging babaeng nagmahal sa kanya, at sinira ang sarili niyang kinabukasan dahil sa kayabangan.