Ako si Brielle, 19 taong gulang.
Isa akong anak sa pamilya ng tatlo—may isang kapatid na lalaki at isang tatay na sa paningin ko ay “matapang”—si Papa, Victor, na siya ring dahilan kung bakit natutunan ko maging matatag.

Ngunit nang mawala siya, hindi ko alam kung paano magpatuloy.

ANG SIMULA NG KALAYOAN

Si Papa, isang simpleng tao, hindi perpekto, pero palaging naroroon sa bawat hakbang ko.
Siya ang nagtulak sa akin upang magtagumpay, magpatawad, at maging matatag sa kabila ng lahat ng pagsubok.
Siya ang magbibigay ng payo kapag may problema, at nagiging tamis ng buhay ang bawat salita niya.

“Brielle, kahit anong mangyari, laging tandaan, ang pagkatalo ay isang hakbang patungo sa tagumpay.”
“Babe, tingnan mo, hindi lahat ng magulang magiging perfecto, pero mayroong pagkakataon na magtulungan.”

ANG PANAHON NG KRISIS

Bago siya mamatay, si Papa ay may sakit.
Hindi ko ito alam agad.
Bilang anak, naisip ko na hindi ko siya kayang makita na masakit—tulad ng karaniwang mga magulang.

Sa bawat gabi, sumasakit ang katawan ni Papa, at ako ay nagiging bulag sa lahat ng nararamdaman ko.
Tinutulungan ko siya, ngunit walang sapat na oras na inalay ko para makinig sa kanya.
Isang araw, hindi ko na siya narinig na nagsalita.
Pumunta ako sa ospital.
At siya ay nawala.

ANG PAGKAWALA NG PAPA KO

Namatay siya na hindi ko narinig ang kanyang huling mga salita, at hindi ko siya nasamahan sa mga huling sandali niya.
Hindi ko siya nasabihan na mahal ko siya nang mas matagal, hindi ko naisip kung gaano ko siya kailangan—
siya na dati ang sandigan ng aming pamilya.

Naglakad ako papuntang bahay at nanatili sa kwarto ni Papa.
Pinatay ko ang lahat ng ilaw.
Tahimik.
Ipinagdasal ko ang lahat ng mga taon ng galit ko.
Siya ba talaga ang may kasalanan sa lahat ng nangyari sa amin?
Hinanap ko ang mga mensahe sa cellphone ko, mga sulat, mga litrato, mga bagay na maaalala ko tungkol sa kanya.
At nahanap ko ang isang liham, isang liham na hindi ko alam kung kailan at paano naiwang nakatago:

“Brielle, kung balang araw matutuklasan mong ang buhay ay puno ng pagsubok,
at hindi ko na magagampanan ang mga bagay na iniisip mong magagawa ko—
ipagpatuloy mo lang, anak, at ipagmalaki mo ang buhay na pinagpaguran nating magkasama.
Mahal na mahal kita, at sana’y maranasan mong maging buo.”

ANG PAGBALIK NG PAGPAPATAWAD

Isang linggo pagkatapos ng kanyang pagkamatay, lumapit sa akin ang mga kapitbahay at mga kaibigan ng pamilya.
Nagbigay sila ng mga salita ng pagdadalamhati, ngunit wala akong naramdaman kundi pagkawala ng init.

Bumalik ako sa kwarto ni Papa, kung saan naroon ang mga gamit na iniwan niya—
kita ko na ang huling paghahanda ng tatay ko para sa kanyang mga pangarap para sa akin.
At habang binabasa ko ang kanyang liham, nakuha ko ang sagot sa mga tanong ko—
Ang lahat ng mga sandaling malungkot ay dadaan.
Basta’t lagi mong tandaan na ang pagmamahal ay hindi natatapos.

ANG PAG-ALIS AT PAGBALIK NG BUHAY

Dahil sa pagkawala ni Papa, natutunan ko na wala nang mas mahirap pa kaysa sa mawalan ng tao na nagtulungan sa buhay mo.
Ngunit sa kabila ng lahat ng hirap, nahanap ko ang kaligayahan sa paggawa ng mabuti para sa mga naiwang miyembro ng pamilya—
Nandiyan ang Mama, ang kapatid ko, at mga kaibigan na magtutulungan sa bawat hakbang.

Ngayon, nagpatuloy ako sa kolehiyo, nakatungtong sa entablado at tinanggap ang diploma ko, para sa sarili ko—pero sa hirap ng puso ko, tinanggap ko ito para kay Papa.
Alam ko na siya ang aking magiging gabay habang buhay.

ARAL NG KWENTO

Ang pagkawala ay isang pagsubok na tanging oras at lakas ng loob ang makakalutas.
Hindi natin kailangang maghintay ng mahabang panahon upang ipakita ang pagmamahal sa ating pamilya,
dahil minsan, ang oras na iniisip nating mayroon tayo, ay mawawala bago natin ito mapansin.

Mahal ko siya kahit nawala na siya.
At sa huli, ang sakit ng pagkawala ay natutunan kong gawing lakas para magpatuloy sa buhay.