Ang Marangyang Piging
Ang gabing iyon ay dapat na puno ng kagalakan. Ipinagdiriwang ang ika-60 kaarawan ni Donya Celia sa kanilang malawak at marangyang garden. Ang paligid ay napaliligiran ng mga kumukutitap na chandelier, mamahaling alak, at mga kilalang tao sa lipunan. Ngunit sa gitna ng karangyaan, isang bagyo ang namumuo sa puso ng matanda.
Hindi gusto ni Donya Celia ang kanyang manugang na si Jenny. Para sa kanya, si Jenny ay isang “gold digger” na nakuha lamang ang kanyang anak na si Dave dahil sa pagbubuntis. Walong buwan na ang dinadala ni Jenny sa kanyang sinapupunan—ang panganay na apo sana ng mga Valderama—ngunit para kay Celia, ito ay pabigat lamang.
“Tingnan niyo ang babaeng ‘yan,” bulong ni Celia sa kanyang mga kaibigan habang nakatingin kay Jenny na hirap na hirap lumakad dahil sa manas na paa at sakit ng likod. “Para siyang balyena na naghahanap ng atensyon. Akala mo siya lang ang nabuntis sa mundo.”
Ang Malupit na “Joke”
Napansin ni Dave na namumutla na ang kanyang asawa. “Hon, dito ka lang muna. Kukuha lang ako ng pagkain at tubig para sa iyo,” sabi ni Dave bago sandaling umalis.
Naghanap si Jenny ng mauupuan. Nakakita siya ng isang bakanteng silya sa gitna ng hall. Sa dahan-dahang pagkilos, hawak ang kanyang malaking tiyan, akmang ibababa na ni Jenny ang kanyang katawan upang maupo.
Sa pagkakataong iyon, mabilis na sumulpot si Donya Celia sa likuran niya. Kumindat siya sa kanyang mga amiga at, sa isang iglap, mabilis niyang hinila ang upuan palayo.
BLAG!
Isang malakas at nakapanghihilakbot na tunog ng pagbagsak ang narinig sa buong garden. Tumama ang balakang at likod ni Jenny sa matigas na semento. Ang malakas na puwersa ng pagbagsak ay yumanig sa buong katawan niya.
“Hahaha!” tumawa nang malakas si Celia. “Ang lampa! Akala mo nagnanakaw ng upuan!”
Ang Sigaw ng Kamatayan
Ngunit ang tawanan ay napalitan ng nakatutulig na katahimikan nang hindi gumalaw si Jenny. Sa halip na tumayo, namutla siya at napakapit sa kanyang tiyan.
“AAAAHHHHHHH!!! ANG ANAK KO! DAVE, ANG ANAK KO!!!”
Isang sigaw na punong-puno ng sakit ang umalingawngaw. Biglang napansin ng isang bisita ang pulang likido na umaagos mula sa ilalim ng bestida ni Jenny, unt-unting binabahiran ang puting tiles.
“Dugo! May dugo!” sigaw ng isang babae.
Kumaripas ng takbo si Dave at binuhat ang asawa. Sa bawat patak ng dugo sa sahig, lalong nadudurog ang puso ni Dave. Tiningnan niya ang kanyang ina na hawak pa rin ang upuan. “Ma? Anong ginawa mo?!” nanginginig na tanong ni Dave.
“Biro lang naman ‘yun, anak… masyado lang siyang maarte,” nauutal na sagot ni Celia, bagaman bakas na rin ang takot sa kanyang mukha.
Ang Hatol ng Tadhana
Sa ospital, parang tumigil ang mundo ni Dave. Ang diagnosis: Placental Abruption. Dahil sa lakas ng pagbagsak, humiwalay ang inunan mula sa matris, na naging sanhi ng pagkamatay ng sanggol sa loob dahil sa kawalan ng oksiheno.
Nang lumabas ang doktor, ang balita ay parang isang patalim sa puso. “Nailigtas namin ang iyong asawa, pero ang baby… stillborn na siya nang ilabas namin.”
Napasuntok sa pader si Dave at humagulgol. Sa labas, lumapit si Celia kasama ang kanyang abogado. “Anak, huwag kang mag-alala, babayaran ko ang bill… aksidente lang ang lahat.”
Hinarap siya ni Dave nang may mga matang puno ng apoy. “Walang halaga ng pera ang maibabalik ang anak ko! Pinatay mo ang sarili mong apo dahil sa walang kuwenta mong biro! Simula ngayon, wala ka nang anak.”
Ang Habambuhay na Pagdurusa
Pagkatapos ng libing ng sanggol, nagsampa ng kasong Reckless Imprudence resulting in Homicide sina Dave at Jenny laban kay Celia. Dahil sa kapangyarihan niya, hindi siya nabilanggo ngunit binigyan siya ng mabigat na parusang sibil at probation. Ngunit ang pinakamabigat na parusa ay ang pag-alis nina Dave at Jenny patungo sa ibang bansa nang hindi nagpapaalam.
Naiwan si Donya Celia sa kanyang malaking mansyon. Walang tumatawag, walang dumadalaw, at wala nang nagmamahal sa kanya. Tuwing sasapit ang kanyang kaarawan, ang tanging nakikita niya sa hardin ay ang bakanteng upuan—ang upuang hinila niya na naging mitsa ng pagguho ng kanyang buong pamilya.
Ang kanyang malupit na biro ay naging isang sumpa na babaunin niya hanggang sa kanyang huling hininga.
