ANG BILYONARYONG NAMALIMOS SA SARILI NIYANG HOTEL
Si DON RAFAEL MONTES ay kilala bilang “King of Hoteliers.” Siya ang nagmamay-ari ng Montes Grand Palace, ang pinakamahal at pinakasikat na five-star hotel sa buong Asya. Ngunit sa likod ng kanyang yaman, si Rafael ay malungkot. Wala siyang asawa, at ang nag-iisa niyang anak ay namatay sa isang aksidente sampung taon na ang nakararaan.
Naghahanap siya ng papalit sa kanyang pwesto bilang CEO. Matalino ang kanyang mga pamangkin at executives, pero alam niyang puro sila sakim. Wala silang malasakit sa mga empleyado, puro kita lang ang nasa isip.
“Hindi ko pwedeng ibigay ang kumpanya sa mga taong walang puso,” bulong ni Rafael habang nakatanaw sa bintana ng kanyang opisina.
Kaya naisipan niyang gawin ang isang huling pagsubok.
Isang umaga, nagbihis si Don Rafael. Hindi suot ang kanyang Armani suit, kundi isang lumang t-shirt na may butas, kupas na shorts, at tsinelas na magkaiba ang kulay. Naglagay siya ng dumi sa mukha at nagbitbit ng isang sako na puno ng lata.
Naglakad siya papunta sa lobby ng Montes Grand Palace.
Pagpasok pa lang niya sa umiikot na pintuan (revolving door), hinarang na siya agad ng Guard.
“Hoy! Manong! Bawal ang pulubi dito!” sigaw ng Guard na si Rico. “Ang dumi-dumi mo, papasukin mo pa ang aircon?!”
“Sir, makiki-inom lang po sana… kahit tubig lang sa gripo,” paos na sagot ni Rafael.
“Umalis ka na! Baka makita ka pa ng Manager, ako pa ang pagalitan!” Tinulak siya ni Rico palabas.
Pero mapilit si Rafael. Nakalusot siya nang may pumasok na grupo ng mga turista. Namangha ang mga turista sa ganda ng hotel, pero nang makita nila si Rafael, nagtakip sila ng ilong.
“Oh my god, why is there a homeless person here?” nandidiring sabi ng isang donya.
Dumating ang Hotel Manager na si MR. CHUA. Kilala siyang matapobre at malupit sa mga empleyado.
“Security! Bakit nakapasok ang basurang ito?!” sigaw ni Mr. Chua. Namumula siya sa galit. “Kaladkarin niyo yan palabas! Ngayon din!”
Dalawang guard ang humawak sa braso ni Rafael at kinaladkad siya na parang hayop.
“Parang awa niyo na po… gutom na gutom na ako…” pagmamakaawa ni Rafael habang kinakaladkad siya sa makintab na sahig.
“Wala kaming pakialam!” sigaw ni Mr. Chua. “Doon ka sa labas mamatay sa gutom! Huwag mong dudumihan ang hotel ko!”
Akmang itatapon na sana nila si Rafael sa kalsada nang biglang may sumigaw.
“SANDALI LANG PO!”
Isang babaeng naka-uniporme ng HOUSEKEEPING (taga-linis) ang tumakbo at humarang sa mga guard. Siya si ELENA. Maliit, payat, at halatang pagod sa trabaho, pero matapang ang kanyang mga mata.
“Sir Chua, huwag naman po ganyan,” pakiusap ni Elena. “Matanda na po siya. Kung gutom siya, ako na po ang bahala.”
“Elena!” bulyaw ni Mr. Chua. “Janitress ka lang dito! Huwag kang makialam kung ayaw mong mawalan ng trabaho!”
“Kahit tanggalin niyo po ako, hindi ko kayang sikmurain na saktan niyo ang isang matanda,” sagot ni Elena nang may paninindigan.
Binitawan ng mga guard si Rafael dahil sa gulat. Agad inalalayan ni Elena ang matanda.
“Tay, okay lang po kayo?” malambing na tanong ni Elena. Kinuha niya ang kanyang panyo at pinunasan ang dumi sa braso ni Rafael. “Halika po, doon tayo sa Staff Area. Bawal po kasi dito sa lobby.”
Dinala ni Elena si Rafael sa likod ng hotel, sa tabi ng tambakan ng basura kung saan kumakain ang mga empleyado.
Binuksan ni Elena ang kanyang baunan.
“Tay, pasensya na po. Ito lang ang baon ko. Pritong isda at kanin. Hati na lang po tayo,” nakangiting sabi ni Elena.
Tinignan ni Rafael ang pagkain. Alam niyang ito lang ang kakainin ni Elena para sa buong maghapong trabaho.
“Iha… kulang ito sa’yo. Bakit mo ako binibigyan?” tanong ni Rafael.
Ngumiti si Elena, kahit may lungkot sa mata. “Tay, galing din po ako sa hirap. Ang tatay ko, namatay sa sakit na walang gamutan. Noong naghihirap kami, walang tumulong sa amin. Kaya ipinangako ko sa sarili ko… habang may makakaya ako, tutulong ako. Kasi alam ko ang pakiramdam ng walang-wala.”
Napaluha si Rafael. Sa dinami-dami ng mayayamang tao sa hotel na iyon, ang janitress na ito—na halos walang laman ang bulsa—ang may pinakamayamang puso.
Habang kumakain sila, biglang sumugod si Mr. Chua kasama ang mga guard.
“Huli ka!” sigaw ni Mr. Chua. “Elena! Dahil dinala mo ang pulubing yan dito, FIRED ka na! At ikaw na matanda ka, ipapakulong kita sa trespassing!”
Umiyak si Elena. “Sir, maawa naman po kayo. Kailangan ko po ng trabaho para sa anak ko…”
“Wala akong pakialam! Layas!” Akmang hahawakan ni Mr. Chua si Elena para hilahin.
Biglang tumayo si Rafael. Iba na ang tindig niya. Tuwid, mataas ang noo, at may awtoridad.
“BITAWAN MO SIYA,” utos ni Rafael. Ang boses niya ay malalim at nakakatakot.
Tumawa si Mr. Chua. “At sino ka para utusan ako? Isa ka lang pulubi!”
Naglabas si Rafael ng isang itim na panyo mula sa bulsa at pinunasan ang dumi sa kanyang mukha. Pagkatapos, inilabas niya ang isang BLACK CARD at isang GOLDEN BADGE na may tatak ng Montes Group.
Nanlaki ang mata ni Mr. Chua. Namutla siya na parang nakakita ng multo. Kilala niya ang mukha na iyon. Nakasabit ang litrato na iyon sa bawat opisina ng hotel.
“D-Don Rafael?!” nauutal na sabi ni Mr. Chua.
Sa sandaling iyon, dumating ang convoy ng limang itim na SUV. Bumaba ang mga bodyguard at ang Board of Directors ng kumpanya. Tumakbo sila palapit at yumuko kay Rafael.
“Good afternoon, Chairman Montes!” sabay-sabay na bati nila.
Napaupo si Elena sa sahig sa sobrang gulat. Ang pulubing kahati niya sa isda ay ang may-ari ng buong hotel!
Tumingin si Rafael kay Mr. Chua nang masama.
“Mr. Chua, tinatrato mo ang mga tao base sa suot nila. Hindi ka bagay sa hotel ko,” mariing sabi ni Rafael. “You are fired. At sisiguraduhin kong wala nang tatanggap sa’yo sa buong industriya.”
Humarap si Rafael kay Elena na nanginginig pa rin. Inabot ni Rafael ang kamay niya para itayo si Elena.
“Elena,” sabi ni Rafael nang nakangiti. “Handa kang mawalan ng trabaho para sa tama. Ibinigay mo ang huli mong pagkain sa isang estranghero. Ikaw ang hinahanap ko.”
“P-po? Sir, sorry po kung dinala ko kayo dito sa basurahan…” iyak ni Elena.
“Hindi, Elena. Sa lugar na ito ko nahanap ang ginto,” sagot ni Don Rafael. “Mula ngayon, hindi ka na janitress.”
“Po?”
“Ikaw na ang bagong HEAD OF OPERATIONS ng Montes Grand Palace. At sagot ng kumpanya ang pag-aaral at pagpapagamot sa anak mo habambuhay.”
Niyakap ni Elena si Don Rafael habang umiiyak. Nagpalakpakan ang mga staff at bodyguards.
