ANG ASAWA KO AY “NAG-OOVERTIME” DAW SA BAHAY NG SEKRETARYA NIYA. BAGO PA MAN AKO MAKASUGOD, SINIPA NG BILYONARYA KONG BIYENAN ANG PINTO. ANG GINAWA NIYA PAGKATAPOS AY WINASAK ANG BUHAY NUNG DALAWA HABAMBUHAY.
Ang Simula: Ang Kasinungalingan
“Babe, sorry. Overtime ako ulit. Tinatapos namin ni Jessica yung proposal para sa merger. Wag mo na ako intayin.”
Binasa ko ang text ng asawa kong si Carlos. Ito na ang ikatlong beses ngayong linggo.
Ako si Mia. Isang simpleng housewife. Si Carlos naman ay ang CEO ng Montero Group of Companies, isang posisyong nakuha niya dahil siya ang nag-iisang tagapagmana ng kanyang ina.
Alam kong nagsisinungaling siya. Bakit? Dahil ang GPS tracker ng kotse niya ay hindi naka-park sa opisina. Nasa isang condominium complex ito sa BGC—sa mismong building kung saan nakatira si Jessica, ang bago at sexy niyang sekretarya.
Nanginginig ang mga kamay ko. Gusto kong sumugod. Gusto kong mag-iskandalo. Pero natatakot ako. Wala akong pera. Wala akong kapangyarihan. Kung hihiwalayan ko si Carlos, baka durugin niya ako sa korte.
Pero hindi ko na kaya. Nagbihis ako. Sumakay ako sa Grab. Susugurin ko sila.
Ang Pagtatagpo: Ang Kakampi
Pagdating ko sa lobby ng condo ni Jessica, hinarang ako ng Guard.
“Ma’am, bawal po umakyat kung walang appointment,” masungit na sabi ng guard.
“Asawa ako ng taong nasa taas!” sigaw ko, tumutulo na ang luha. “Papasukin niyo ako!”
“Sorry po, Ma’am. Umalis na lang kayo bago ako tumawag ng pulis.”
Akmang aalis na sana ako, talunan at hiyang-hiya, nang biglang huminto ang tatlong itim na Cadillac Escalade sa tapat ng lobby.
Bumukas ang pinto ng gitnang kotse. Lumabas ang isang matandang babae na nakasuot ng Chanel suit, may hawak na tungkod na may dyamante, at pinaliligiran ng anim na bodyguards.
Si Doña Consolacion Montero. Ang nanay ni Carlos. Ang “Iron Lady” ng business world. Ang kinatatakutan ng lahat.
Kinabahan ako. Akala ko papagalitan niya ako dahil sa paggawa ng eksena.
Lumapit siya sa akin. Ang mukha niya ay seryoso.
“Mia,” bati niya.
“M-Mama…” yumuko ako. “Sorry po. Uuwi na po ako.”
Hinawakan niya ang baba ko at inangat ang mukha ko.
“Bakit ka uuwi?” tanong niya. “Nasa taas ang basura. Aayusin natin ito.”
Humarap si Doña Consolacion sa guard.
“Ako ang may-ari ng building na ito,” malamig niyang sabi. “Papadaanin mo kami, o sisiguraduhin kong pati ang agency mo mawawalan ng lisensya bukas?”
Namutla ang guard at mabilis na binuksan ang VIP Elevator.
Ang Pagsugod: Ang Pagsipa sa Pinto
Habang nasa elevator kami, tahimik lang si Doña Consolacion.
“Mama,” bulong ko. “Baka po magalit si Carlos sa inyo. Mahal na mahal niyo po siya…”
Tumingin sa akin ang matanda. “Mahal ko ang anak ko, Mia. Pero mas mahal ko ang Dangal ng pamilyang ito. At ang kataksilan ay hindi gawain ng isang Montero.”
Pagdating sa 25th floor, itinuro ko ang Unit 2501.
Kakatok sana ako nang pigilan ako ng Doña. Senenyasan niya ang head ng security niya.
“Gibain,” utos niya.
BLAG!
Sa isang malakas na tadyak ng malaking bodyguard, nasira ang lock ng pinto. Bumukas ito nang padabog.
Pumasok kami.
Naabutan namin si Carlos at si Jessica sa sofa. Nakasando lang si Carlos at may hawak na wine glass. Si Jessica naman ay naka-robe lang.
Nanlaki ang mga mata nila.
“M-Mama?!” sigaw ni Carlos, napatayo sa gulat. Nabitawan niya ang baso. “Mia?!”
Si Jessica ay mabilis na nagtakip ng katawan, nanginginig sa takot nang makita ang “Iron Lady.”
“Mama! Anong ginagawa niyo dito? This is trespassing!” sigaw ni Carlos, sinusubukang magtapang-tapangan. “At bakit kasama mo ang babaeng ‘yan? Sinusumbong ka ba niya?!”
Hindi sumagot si Doña Consolacion. Naglakad siya papasok at umupo sa single sofa na parang isang reyna.
“Trespassing?” tanong ng Doña. “Carlos, nakalimutan mo na ba kung kanino nakapangalan ang unit na ito?”
Natigilan si Carlos.
“Ito ang Company Housing ng Montero Group. Nakapangalan ito sa kumpanya. At sino ang Chairman of the Board?”
“I-Ikaw…” utal ni Carlos. “Pero Mama! CEO ako! May karapatan ako!”
“Dati,” mabilis na sagot ng Doña.
Ang Hatol: Ang Pagwasak
Tumayo si Jessica. “Ma’am, let me explain! Nagtatrabaho lang po kami! Si Carlos po ang lumapit sa akin!”
Tinignan siya ni Doña Consolacion mula ulo hanggang paa. Isang tingin na puno ng pandidiri.
“Tumahimik ka, Hija. Alam ko kung ano ang trabaho mo. At alam ko rin na ang condom ay hindi kasama sa office supplies.”
Humarap ang Doña kay Carlos.
“Carlos, sa loob ng limang taon, binigyan kita ng posisyon. Binigyan kita ng bahay. Binigyan kita ng asawa na tapat at matalino na si Mia. Pero anong ginawa mo? Naglaro ka sa putikan.”
“Mama, nagpapahinga lang ako! Stressed ako sa trabaho!” katwiran ni Carlos.
“Stressed?” tumawa nang mapakla ang Doña. “Well, good news. Wala ka nang stress simula bukas.”
Naglabas ng folder ang bodyguard at inabot sa Doña.
“Number 1,” sabi ng Doña. “You are FIRED. Effective immediately. Tinanggal na kita bilang CEO kaninang hapon sa emergency board meeting.”
“Ha?! Hindi pwede ‘yan! Ako ang tagapagmana!”
“Number 2,” patuloy ng ina. “Ang Credit Cards mo, ang Bank Accounts mo, at ang Trust Fund mo—frozen na lahat. You have zero access.”
“Number 3. Ang kotse sa baba, at ang Mansyon na tinitirhan niyo ni Mia… babawiin ko na. Kasi nakapangalan ‘yun sa kumpanya.”
Lumuhod si Carlos. “Ma! Huwag! Saan ako pupulutin? Anak mo ako!”
“Dahil anak kita, tuturuan kita ng leksyon,” mariin na sabi ng Doña. Tinignan niya si Jessica.
“At ikaw, Jessica. You are also fired. At sisiguraduhin kong blacklisted ka sa lahat ng kumpanya sa Pilipinas. Walang tatanggap sa’yo kahit bilang janitress.”
“Pero may good news ako sa inyo,” ngiti ng Doña nang nakakatakot.
“Dahil mahal niyo naman ang isa’t isa… sa inyo na ang isa’t isa.”
Tumingin ang Doña kay Jessica. “Jessica, sayo na si Carlos. Isama mo siya. Pakainin mo siya. Kasi simula ngayon, wala na siyang pera. Wala na siyang pangalan. Isa na lang siyang tambay na gwapo.”
Namutla si Jessica. Alam ni Doña Consolacion na pera lang ang habol ng babae. Kung walang pera si Carlos, walang kwenta ito kay Jessica.
“Ma’am… ayoko po sa kanya kung wala siyang pera!” biglang sigaw ni Jessica.
“Jessica!” gulat na sigaw ni Carlos. “Akala ko ba mahal mo ako?!”
“Ulol! Palamunin ka pala eh!” sagot ni Jessica.
Nag-away sila sa harap namin. Nakakaawang tignan.
Ang Wakas: Ang Bagong Simula
Tumayo na si Doña Consolacion. Nilapitan niya ako at inakbayan.
“Halika na, Mia. Aalis na tayo. Mabaho ang hangin dito.”
“Mia! Babe! Sama ako! Sorry na!” habol ni Carlos, pilit humahawak sa laylayan ng damit ko. “Mahal kita! Nagkamali lang ako! Huwag mo akong iwan sa mga ‘to!”
Tinignan ko ang asawa ko. Walang dignidad. Walang yaman. Umiiyak na parang bata.
Tinanggal ko ang kamay niya.
“Sorry, Carlos,” sabi ko. “Hindi ako tumatanggap ng overtime.”
Tinalikuran namin sila.
Pagbaba namin sa lobby, nagsalita si Doña Consolacion.
“Mia, alam kong masakit. Pero huwag kang mag-alala.”
Inabot niya sa akin ang isang bagong dokumento.
“Ikaw ang nag-ayos ng mga financial reports ni Carlos sa loob ng tatlong taon habang nagbubulakbol siya, diba? Alam ko ‘yun.”
“Kaya simula bukas… ikaw ang uupo bilang Interim CEO ng Montero Group.”
Nanlaki ang mata ko. “P-Po? Pero… housewife lang ako.”
“Ikaw ang utak sa likod ni Carlos,” ngiti ng biyenan ko. “Oras na para ikaw naman ang kuminang. Welcome to the board, Hija.”
Sumakay kami sa Cadillac at umalis.
Nabalitaan ko makalipas ang ilang buwan, naghiwalay din si Carlos at Jessica. Pinalayas ni Jessica si Carlos dahil wala itong maibigay na pera. Ngayon, si Carlos ay nagta-trabaho bilang isang call center agent, namumuhay sa isang maliit na kwarto, at laging nag-aabang ng balita tungkol sa dati niyang asawa—na ngayon ay isa sa pinakamatagumpay na negosyante sa bansa.
Winasak ng nanay niya ang buhay niya para iligtas ang kumpanya at ang manugang na totoong nagmamahal sa pamilya. Isang leksyon na hinding-hindi niya makakalimutan.
