IBINENTA AKO NG PAMILYA KO SA ISANG “BABOY” NA BILYONARYO PARA MABUHAY—NGUNIT SA AMING UNANG ANIBERSARYO,

IBINENTA AKO NG PAMILYA KO SA ISANG “BABOY” NA BILYONARYO PARA MABUHAY—NGUNIT SA AMING UNANG ANIBERSARYO, NAPASIGAW AKO NANG HUBARIN NIYA ANG KANYANG “BALAT” AT LUMABAS ANG PINAKAGWAPO AT PINAKAMAKAPANGYARIHANG LALAKI SA PILIPINAS!

Kabanata 1: Ang Kasunduan sa Impiyerno

Ako si Liana, dalawampu’t dalawang taong gulang. Isang taon na ang nakalipas nang bumagsak ang negosyo ng aking pamilya. Nabaon kami sa bilyun-bilyong pisong utang sa mga sindikato, at pinagbantaan ang aming mga buhay. Upang mailigtas ang aking mga magulang at mga kapatid sa tiyak na kamatayan, pumayag akong ipagkasundo at “ibenta” sa isang kasal kapalit ng pagbayad sa lahat ng aming utang.

Ang bumili sa akin ay si Don Alarico, ang kinatatakutang bilyonaryo na binansagan ng lipunan bilang “Ang Bilyonaryong Baboy.”

Walang nakakakita sa kanya sa publiko, ngunit kumalat ang mga litrato niya sa internet. Siya ay napakataba, may balat na puno ng nakakadiring bukol, at ang kanyang mukha ay tabingi at nagmimistulang baboy-ramo dahil sa isang sinasabing pambihirang at nakakahawang sakit sa balat. Bukod sa kanyang anyo, kilala siyang walang awa at malamig sa negosyo.

Nang maglakad ako sa altar, nakasuot siya ng itim na maskara na tumatakip sa kalahati ng kanyang mukha, at ang kanyang malaking katawan ay nababalot ng makapal na suit. Nanginginig ako sa takot at pandidiri, ngunit nilunok ko ang lahat ng ito para sa kaligtasan ng pamilya ko.

Kabanata 2: Ang Halimaw na may Puso

Inasahan kong magiging isang impiyerno ang buhay ko sa loob ng kanyang madilim at napakalaking mansyon. Inasahan kong sasaktan niya ako o pipiliting sipingan.

Ngunit lumipas ang mga araw, linggo, at buwan—hindi niya ako kailanman sinaktan.

Binigyan niya ako ng sarili kong kwarto. Binigyan niya ng proteksyon at magandang buhay ang pamilya ko sa probinsya. Tuwing gabi, sabay kaming kumakain sa mahabang hapag-kainan ngunit hindi siya nagsasalita. Naka-maskara pa rin siya at balot na balot ang katawan. Minsan, nakikita ko ang kanyang mga matang nakatitig sa akin—mga matang hindi kulay itim, kundi isang napakagandang kulay ng kape na tila may itinatagong labis na kalungkutan.

Sa paglipas ng halos isang taon, nagbago ang paningin ko sa kanya. Nakita ko siyang lihim na nagpapadala ng donasyon sa mga ampunan. Narinig ko siyang nagpapatugtog ng napakalungkot na kanta sa piano tuwing madaling araw. Ang “Baboy” na kinamumuhian at kinandidirihan ng buong bansa ay may mas mabuting puso kaysa sa mga lalaking gwapo ngunit mapanlinlang na nakilala ko.

Natutunan ko siyang respetuhin. At nang hindi ko namamalayan, natutunan ko siyang mahalin.

Kabanata 3: Ang Gabi ng Anibersaryo

Eksaktong isang taon matapos ang aming kasal. Gabi ng aming unang anibersaryo.

Nagluto ako ng paborito niyang steak at naghanda ng isang maliit na cake. Kumatok ako sa pintuan ng kanyang master’s bedroom—isang lugar na hindi ko pa napapasok kahit kailan.

“Pasok,” narinig ko ang malalim at parang paos niyang boses.

Pumasok ako. Madilim ang kwarto, tanging apoy lamang mula sa fireplace ang nagbibigay ng liwanag. Nakatalikod siya sa akin, nakaupo sa isang silya.

“Alarico,” malambing kong tawag. “Happy Anniversary. Gusto ko lang magpasalamat sa lahat ng kabutihan mo sa akin at sa pamilya ko. Gusto kong malaman mo na… tinatanggap na kita nang buong-buo. Hindi na ako nandidiri sa’yo.”

Nanahimik siya nang ilang segundo. Pagkatapos, dahan-dahan siyang tumayo.

“Sigurado ka ba, Liana?” tanong niya, ang kanyang boses ay tila nagbago—hindi na paos, kundi buo, makapangyarihan, at napakalambing. “Tatanggapin mo ako, kahit ano pa ang makita mo?”

“Oo,” matapang kong sagot.

Kabanata 4: Ang Pagtuklap ng “Balat”

Humarap siya sa akin. Inabot ng kanyang mga kamay ang itaas na bahagi ng kanyang leeg.

Napakunot ang noo ko. Ano ang ginagawa niya?

Bigla, nakita kong hinihila niya ang mismong balat sa kanyang leeg! Nanlaki ang mga mata ko. May narinig akong mahinang tunog ng parang napupunit na silicone at paglabas ng hangin (hisssss).

Unti-unti niyang hinubad ang kanyang mukha, ang kanyang mga braso, at ang mismong malaking katawan na akala ko ay taba! Isa pala itong napaka-abanteng high-tech prosthetic silicone suit!

Napabitiw ako sa hawak kong cake. BLAG! Nalaglag ito sa sahig.

“AHHHHH!” Napasigaw ako sa matinding pagkabigla at napaatras hanggang sa tumama ang likod ko sa pinto. Tumakbo ang kaba sa buong dibdib ko.

Nang tuluyan niyang maihagis ang nakakadiring “balat” sa sahig, isang lalaki ang tumambad sa aking harapan.

Nawala ang halimaw. Ang nakatayo sa harap ko ngayon ay isang lalaking may matipunong katawan, perpektong panga, matangos na ilong, at mga matang kulay kape na matagal ko nang nakikita sa likod ng maskara. Siya ay napakagwapo, parang isang estatwa ng diyos na ginawa ng pinakamagaling na iskultor.

Kilala ko ang mukhang ito. Nakikita ko ito sa mga Forbes Magazine noong bata pa ako!

“I-Ikaw…” nanginginig kong turo sa kanya. “Ikaw si Alexander De Leon! Ang nawawalang bilyonaryo at ang pinakamakapangyarihang business tycoon sa Pilipinas! Akala ng lahat ay patay ka na sa isang aksidente limang taon na ang nakalipas!”

Kabanata 5: Ang Lihim ng Imperyo

Ngumiti si Alexander nang napakatamis at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang aking nanginginig na mga kamay.

“Ako nga, Liana,” malambing niyang sabi.

“P-Pero bakit? Bakit ka nagpanggap na isang halimaw? Bakit Alarico ang pangalan mo?” umiiyak kong tanong, gulong-gulo sa mga nangyayari.

Bumuntong-hininga siya. “Limang taon na ang nakalipas, tinangka akong patayin ng sarili kong pamilya at ng mga kalaban ko sa negosyo para makuha ang imperyo ko. Nakaligtas ako, ngunit napagtanto ko na habang ako si Alexander na makapangyarihan at perpekto, palaging may mga taong lalapit sa akin para lang sa pera at kapangyarihan. Wala akong mapagkatiwalaan. Lahat sila ay peke.”

Tinitigan niya ako sa mga mata nang may labis na pagmamahal.

“Kaya lumikha ako ng bagong pagkatao. Si Don Alarico. Isang baboy na bilyonaryo na kinandidirihan ng lahat. Gusto kong makahanap ng taong hindi tumitingin sa panlabas na anyo. Nang bilhin ko ang kalayaan mo, sinusubukan kita, Liana. Inasahan kong tatakasan mo ako o tatratuhin mo akong parang aso tulad ng ginawa ng iba. Ngunit hindi. Minahal mo ang isang halimaw. Ginamot mo ang sugatang kaluluwa ko.”

Kabanata 6: Ang Tunay na Reyna

Hindi ko napigilan ang aking mga luha. Ang lalaking akala ko ay parusa sa akin, ay siya palang pinakamalaking biyaya sa buhay ko.

Niyakap ko siya nang napakahigpit. Naramdaman ko ang init ng kanyang totoong katawan.

“Hindi ko kailangan ng isang makapangyarihang Alexander, o ng isang mayamang Alarico,” bulong ko sa kanyang dibdib. “Ang kailangan ko lang ay ang lalaking nagbigay ng halaga sa akin noong panahong wala akong kwenta sa tingin ng iba.”

Kinabukasan, niyanig ng isang napakalaking balita ang buong Pilipinas. Ang nawawalang bilyonaryong si Alexander De Leon ay nagbalik upang bawiin ang kanyang imperyo at panagutin ang mga taong nagtangkang pumatay sa kanya. Ngunit hindi siya nag-iisang naglakad sa red carpet.

Kasama niya ako, nakahawak nang mahigpit sa kanyang braso, hindi na bilang isang babaeng ibinenta para bayaran ang utang, kundi bilang nag-iisa at tunay na Reyna ng pinakamakapangyarihang lalaki sa bansa. Napatunayan ko sa buong mundo na minsan, ang pinakamagandang kapalaran ay nakabalot sa isang anyo na hindi inaasahan, at ang tunay na pag-ibig ay hindi nakikita ng mga mata, kundi ng puso.