NAKITA KONG NAGHAHALIKAN ANG ASAWA KO AT ANG BEST FRIEND KO SA ISANG DINNER PARTY.
NAKITA KONG NAGHAHALIKAN ANG ASAWA KO AT ANG BEST FRIEND KO SA ISANG DINNER PARTY. PERO NANG MAPANSIN KO ANG SUOT NG KAIBIGAN KO, DOON NAGSIMULA ANG MATAMIS KONG PAGHIHIGANTI.
Ang Pagtuklas sa Dilim
Ang Grand Ballroom ng hotel ay puno ng mga kilalang negosyante sa lungsod. Isa itong marangyang Dinner Party na in-organize ng kumpanya namin. Ako si Clara, at ang asawa kong si Marco ay ang kasalukuyang CEO.
Kumuha ako ng champagne at nagdesisyong lumabas muna sa balcony para makalanghap ng sariwang hangin. Tahimik at medyo madilim sa bahaging iyon.
Pero bago pa ako makatapak sa labas, napatigil ako.
Sa isang madilim na sulok, nakita ko ang dalawang anino. Isang lalaki at isang babae. Naghahalikan sila nang masidhi. Walang pakialam sa mundo. Nang tamaan sila ng liwanag mula sa bintana, nanlamig ang buong katawan ko.
Ang lalaki ay si Marco, ang asawa ko. Ang babae ay si Nina, ang best friend ko simula pa noong college.
Gusto kong sumigaw. Gusto kong ibato ang baso ng champagne na hawak ko. Pero bago ko pa magawa iyon, may isang detalye na nakakuha ng atensyon ko. Isang detalye na mas nagpadugo sa puso ko kaysa sa halik nila.
Nang bumagsak ang blazer ni Nina sa kanyang balikat, nakita ko ang suot niyang innerwear—isang itim na lace silk camisole (pantaas na damit-panloob).
Hindi iyon basta damit. Iyon ay ang custom-made na camisole na binili ko sa Paris, may burda ng inisyal kong “C.M.” sa laylayan.
Ibig sabihin, hindi lang sila naghahalikan dito. Nakapasok na si Nina sa sarili kong bahay, sa sarili kong kwarto, at nagawa pa niyang suotin ang mga personal kong gamit. Para siyang linta na unti-unting ninanakaw hindi lang ang asawa ko, kundi ang buong pagkatao ko.
Namatay ang lahat ng luha ko. Ang lungkot ay napalitan ng isang napakalamig na galit.
Humakbang ako paatras, tahimik na bumalik sa loob ng ballroom, at inayos ang aking sarili. Hindi ako gagawa ng iskandalo ngayon. May mas maganda akong plano.
Ang Pag-aayos ng Entablado
Lumapit ako sa aking personal assistant na si Sarah.
“Sarah,” bulong ko sa kanya. “Tawagan mo ang IT head natin. Palitan niyo ang slideshow presentation na ipapakita mamaya para sa toast. May ipapadala akong folder mula sa phone ko. Gawin mo ngayon din.”
Pagkatapos, nilapitan ko ang abogado ng pamilya namin na naroon din sa party. Sinabi ko sa kanya na ihanda na ang mga papeles kinabukasan. Dahil ako ang majority shareholder ng kumpanya (ang yaman ay galing sa pamilya ko, nakipag-merge lang si Marco), may kapangyarihan akong tanggalin siya anumang oras kung lalabagin niya ang moral clause ng kontrata namin.
Pagkalipas ng kinse minutos, bumalik si Marco at Nina sa ballroom. Pareho silang nakangiti. Lumapit pa si Marco sa akin at hinalikan ako sa pisngi na parang walang nangyari.
“Enjoying the party, Hon?” malambing na tanong ni Marco.
“Sobra, Marco,” ngiti ko sa kanya. “In fact, it’s about to get better.”
Ang Matamis na Paghihiganti
Kumuha ako ng kutsara at marahang pinalo ito sa aking baso. Ting! Ting! Ting!
Tumahimik ang buong ballroom. Lahat ng mata ay napunta sa akin. Umakyat ako sa maliit na stage at kinuha ang mikropono.
“Good evening, everyone,” panimula ko, ang boses ko ay kalmado at puno ng kumpiyansa. “Gusto kong mag-toast ngayong gabi. Isang toast para sa katapatan, sa negosyo, at higit sa lahat… sa pamilya.”
Pumalakpak ang mga tao. Nakangiti si Marco nang malapad, akala niya ay pupurihin ko siya bilang CEO.
“Ang asawa kong si Marco ay isang napakagaling na lalaki,” patuloy ko. Tinuro ko siya. “Masyado siyang magaling, pati ang trabaho ng iba ay ginagawa niya. Pati ang pagpapaligaya sa best friend ko, siya na rin ang gumagawa.”
Nawala ang ngiti ni Marco. Nagbulungan ang mga tao. Namutla si Nina at napaatras.
“Clara, anong ginagawa mo?” pabulong na saway ni Marco, naglalakad palapit sa stage.
“Huwag kang lalapit,” utos ko sa mikropono. “Sarah, play the slides.”
Lumabas sa malaking projector ang mga litrato at dokumento. Hindi maseselang litrato, kundi ang mga bank transfers ni Marco mula sa pondo ng kumpanya papunta sa personal na bank account ni Nina. Meron ding litrato mula sa CCTV ng bahay namin na nagpapakitang palihim na pumapasok si Nina kapag wala ako.
Napasinghap ang lahat ng mga bisita. Ang mga investors ay nag-umpisang umiling.
Humarap ako kay Nina.
“At ikaw, Nina,” seryoso kong sabi. “Naiintindihan ko kung gusto mo ang asawa ko. Basura naman siya, bagay kayong dalawa. Pero ang suotin ang personal kong lace camisole na binili ko pa sa Paris, na may initials kong ‘C.M.’ habang nakikipaghalikan ka sa kanya sa balcony kanina? Sobrang cheap mo naman.”
Tumingin ang lahat kay Nina. Nakita nila ang itim na lace na sumisilip sa ilalim ng blazer niya. Namula siya sa sobrang kahihiyan at napayuko.
“You literally tried to steal my life down to my clothes,” iling ko. “Pero hindi mo makukuha ang kumpanya ko.”
Humarap ako ulit kay Marco na ngayon ay tulo-pawis at nanginginig na sa takot.
“Marco, as of this exact moment, you are fired as the CEO of this company. Hinarangan ko na rin ang lahat ng joint accounts natin. Kakausapin ka ng abogado ko bukas para sa Divorce at para sa kasong embezzlement (pagnanakaw ng pondo) na isasampa ko sa inyong dalawa ni Nina.”
“C-Clara, please… let’s talk about this privately!” pagmamakaawa ni Marco, lumuluhod na halos sa harap ng mga bisita.
“Wala na tayong dapat pag-usapan,” sagot ko. Ibinalik ko ang mikropono sa stand.
Bumaba ako ng stage, naglakad nang may taas-noo habang nahahati ang mga tao para bigyan ako ng daan. Rinig na rinig ko ang iyak ni Nina at ang pagmamakaawa ni Marco, pero hindi ko na sila nilingon.
Ninakaw man niya ang damit ko at ang asawa ko, hindi kailanman mananakaw ng isang traydor ang dignidad at kapangyarihan ng isang babaeng nagising na sa katotohanan.
