TUWING 2:00 NG MADALING-ARAW, MAY NARIRINIG AKONG YUNITO SA SILID NG ANAK KO — NANG BINUKSAN KO ANG PINAKALUMANG LAPTOP SA BAHAY, DOON KO NATUKLASAN ANG KATOTOHANANG HINDI KO KAILANMAN INASAHAN.
Ako si Hana, 31, single mom, at mag-isa kong pinalaki si Yuki. Tahimik siyang bata, masipag mag-aral, at halos hindi nagsasalita kung hindi kailangan. Akala ko introvert lang siya, tulad ko, kaya hindi ko masyadong iniimbestigahan ang mga gabi niyang gising pa.
Pero nitong mga linggo, tuwing mag-2:00 a.m., laging may naririnig akong “tik-tik-tik” sa kwarto niya. Hindi normal. Hindi tulad ng keyboard ng laptop niya. Mas lumang tunog. Mas mabigat. Mas malalim.
Isang gabi, gumising ako at nakita kong bukas ang ilaw sa ilalim ng pintuan niya. Lumapit ako tahimik, binuksan ang pinto nang dahan-dahan, at nalaman kong wala siya sa kama.
Nakita ko siyang nakaupo sa sahig, nakatalukbong ang kumot, at may lumang laptop sa harap niya. Hindi ko iyon laptop. Sa amin, wala kaming ganun. At imposibleng nabili niya yun dahil wala siyang perang pambili.
“Yuki…” mahina kong tawag. Hindi siya lumingon. Hindi gumalaw. Ang kamay niya lang ang gagalaw-galaw, tila may sinusulat nang mabilis. Naglakad ako papalapit, kinakabahan.
“Anak… saan galing yan?” tanong ko. Ngunit bago pa siya sumagot, bigla niyang isinara ang laptop at tumayo, takot na takot ang mga mata.
“Ma… wag mo buksan. Please.”
Pero bilang ina, hindi ako makikinig. Kinuha ko ang laptop at binuksan. Lumang Windows XP interface, may naka-open na Notepad file — at nang makita ko ang laman, nanginig ang tuhod ko.
“Nakikita niya ako tuwing gabi.”
“Nakaupo siya sa sulok.”
“Nakatingin lang siya.”
“Hinihintay niya ako.”
Araw-araw niyang sinusulat. Bawat entry may petsa. May oras. At sa dulo ng bawat entry may isang pangalan — “Papa.”
Huminto ang paghinga ko.
Si Papa ni Yuki ay namatay noong 3 years old pa lang siya. Hindi niya kailanman nakilala. Wala siyang malinaw na alaala.
Pero bakit siya sumusulat tungkol sa kanya? At bakit parang… may kausap siya?
“Yuki… bakit may ganito? Bakit sinusulat mo pangalan ng Papa mo?” nanginginig kong tanong.
Napahawak siya sa braso ko, umiiyak bigla. “Ma… kasi hindi ako nag-iisa tuwing gabi. May lalaki sa sulok ng kwarto. Hindi ko nakikita mukha niya, Ma… pero alam kong siya yun.”
“Anak… wala nang Papa mo.”
“Ma… pero kausap niya ako.”
Nagpatayo ang balahibo ko. Hindi ako naniniwala sa mga multo. Pero hindi ko rin kayang ipilit sa bata ang hindi niya nakikita. Humawak ako sa balikat niya at inalalayan siyang maupo.
“Anak… anong sinasabi niya?”
“Ma… sabi niya wag daw akong matakot. Sabi niya bantay daw niya ako. Sabi niya… sabi niya ikaw daw pagod na. Ikaw daw dapat magpahinga.”
Tumulo ang luha ko. Ako lang mag-isa ang nagpapalakas ng bahay namin. Ako ang nagbabayad ng lahat. At ako ang nagpapanggap na hindi pagod.
Pero paano malalaman ng isang bata ang bagay na hindi ko sinasabi kahit kanino?
Kinabukasan, dinala ko ang laptop sa likod ng bahay. Binukas ko ulit. Gumagana pa rin ang file. Puro entries pa rin ni Yuki — pero sa pinakababa ng dokumento, may bagong text na hindi handwriting ng anak ko.
“Salamat sa pag-aalaga sa anak ko.”
Hindi ko alam kung paano lumabas iyon. Hindi ko alam kung sino ang sumulat.
Pero nang gabing iyon, pagpasok ko sa kwarto ni Yuki, mahimbing siyang natutulog. Walang tao sa sulok. Walang ingay. Walang yunitong tunog.
Pero may isang bagay akong napansin — nakabukas ang bintana, at ang malamig na hangin ay parang may dalang bulong:
“Hindi ka na nag-iisa.”
Naupo ako sa gilid ng kama. Napatahimik. Napahawak sa kamay ng anak ko.
At sa unang pagkakataon mula nang namatay ang asawa ko, hindi ko na naramdamang akong mag-isa ang lumalaban.
Totoo man o hindi ang nakita ni Yuki — ang mahalaga lang ay may isang lakas na mas malaki sa akin na nagbabantay. At kung iyon man ay alaala, espiritu, o pagmamahal — tatanggapin ko. Para sa anak ko.
Dahil minsan, ang hindi natin nakikita… siya ang tunay na nagliligtas sa atin.
💔 MORAL LESSON:
Hindi lahat ng presensya ay dapat katakutan — minsan, ang mga kaluluwang nagmahal sa atin ay nananatili hindi para takutin tayo, kundi para siguraduhin na hindi tayo nag-iisa sa laban ng buhay.
