INIWAN AKO NG ASAWA KO AT SUMAMA SA KABIT NIYA DAHIL NANDIDIRI SIYA SA LAKI NG TIYAN KO HABANG BUNTIS AKO.

INIWAN AKO NG ASAWA KO AT SUMAMA SA KABIT NIYA DAHIL NANDIDIRI SIYA SA LAKI NG TIYAN KO HABANG BUNTIS AKO. ANG HINDI NIYA ALAM, MAG-AAPLY SIYA NG TRABAHO SA KUMPANYANG NAGKAKAHALAGA NG 40 MILLION DOLLARS NA PAG-AARI NG PAMILYA KO.

KABANATA 1: Ang Malupit na Pag-iwan

Ako si Isabella, dalawampu’t walong taong gulang. Siyam na buwan na akong nagdadalang-tao, at anumang araw mula ngayon ay maaari ko nang isilang ang panganay namin ng asawa kong si Anton.

Isang maulan na Biyernes ng gabi, hinihintay ko siyang umuwi. Nagluto ako ng paborito niyang ulam kahit na sumasakit na ang aking balakang at manas na manas na ang aking mga paa dahil sa kabuwanan ko. Ngunit nang bumukas ang pinto ng aming maliit na apartment, hindi halik o yakap ang isinalubong niya sa akin. May bitbit siyang dalawang malalaking maleta.

Napakunot ang noo ko. “Anton? Saan ka pupunta? May business trip ka ba?”

Hindi siya sumagot agad. Inilapag niya ang isang puting envelope sa ibabaw ng lamesa. Ang nakasulat: Annulment Papers.

Nanginig ang mga kamay ko. “A-Ano ‘to, Anton? Manganganak na ako…”

Tinitigan niya ako, at ang mga mata niya ay walang kahit anong bakas ng pagmamahal. Purong pandidiri ang nakita ko.

“Tapos na tayo, Isabella,” malamig at walang-awang sabi ni Anton. “Hindi ko na kaya. Tignan mo nga ang sarili mo sa salamin. Mula nang magbuntis ka, nawala na ang ganda mo. Ang laki-laki na ng tiyan mo, ang losyang mo na, at palagi ka na lang nakahiga. Hindi ganitong klaseng asawa ang pinangarap ko.”

Tumulo ang luha ko. Hindi ako makapaniwala. “Buntis ako, Anton! Anak natin ang dinadala ko! Natural lang na lumaki ang katawan ko!”

Tumawa siya nang mapakla. “Wag mo nang idahilan ang bata. Ang totoo, pabigat ka lang. Naghihintay na sa akin si Valerie sa labas. Magpapakasal kami sa oras na maaprubahan ang mga papeles na ‘yan. Si Valerie, maganda, sexy, at may ambisyon. Ikaw? Isang simpleng palamunin na walang maipagmamalaki kundi ang malaking tiyan.”

Sumilip ako sa bintana at nakita ko ang isang pulang kotse sa labas. Naroon ang kabit niya, nakangisi habang naghihintay.

Parang piniga ang puso ko, ngunit sa gitna ng aking pag-iyak, naramdaman ko ang pag-init ng aking dugo. Pinunasan ko ang aking mga luha. Kung gusto niyang umalis, hindi ko siya pipigilan. Kinuha ko ang ballpen at pinirmahan ang mga papeles nang walang pag-aalinlangan.

“Sige, umalis ka,” matatag kong sabi. “Pero tandaan mo ‘to, Anton. Sa oras na lumabas ka sa pintong ‘yan, burado ka na sa buhay namin ng anak ko. Huwag na huwag kang babalik.”

Umirap lang si Anton. “As if naman babalikan ko ang isang mahirap na katulad mo.” At tuluyan na siyang lumabas, iniwan ako sa gitna ng malamig na gabi.

KABANATA 2: Ang Lihim ng Isang Tagapagmana

Ang hindi alam ni Anton, ang babaeng tinawag niyang “mahirap at walang maipagmamalaki” ay may itinatagong isang napakalaking lihim.

Hindi ko kailanman sinabi kay Anton ang tunay kong apelyido o ang katayuan ng pamilya ko dahil gusto kong makahanap ng lalaking magmamahal sa akin nang totoo, hindi dahil sa pera ko. Pinalayas ko ang aking sarili sa karangyaan upang mamuhay nang simple.

Ngunit dahil itinapon niya ako na parang basura, oras na para bumalik sa aking tunay na mundo.

Tinawagan ko ang aking ama, si Don Arturo Imperial, ang nagmamay-ari ng Imperial Tech & Holdings—isang korporasyon na nagkakahalaga ng higit 40 Million Dollars (o mahigit dalawang bilyong piso). Sa loob ng tatlumpung minuto, isang convoy ng mga itim na SUV ang sumundo sa akin sa maliit na apartment na iyon upang ihatid ako sa aming napakalaking mansyon.

Kinabukasan, isinilang ko ang isang napakalusog na sanggol na lalaki. Pinangalanan ko siyang Lucas. Siya ang naging lakas ko.

Sa loob ng dalawang taon, ginugol ko ang aking oras sa pagpapapayat, pag-aalaga sa anak ko, at pag-aaral ng aming negosyo. Bumalik ang aking kumpiyansa. Pumasok ako sa kumpanya ng aking ama at naging Vice President of Operations. Ang babaeng losyang na iniwan ni Anton ay namatay na; ang pumalit ay isang matapang, elegante, at makapangyarihang bilyonaryo.

KABANATA 3: Ang Ambisyosong Aplikante

Lumipas ang dalawang taon. Habang palago nang palago ang kumpanya namin, nakatanggap ako ng ulat mula sa aking HR Director. Naghahanap kami ng bagong Regional Director para sa isa sa aming mga sangay—isang posisyon na may napakalaking sweldo at mga benepisyo.

Binasa ko ang mga resume ng mga finalists. At doon, biglang huminto ang ikot ng mundo ko.

Anton Valderrama. Ang ex-husband ko.

Ayon sa background check ng HR, bumagsak ang negosyo ni Anton. Ang kabit niya na ngayon ay asawa na niyang si Valerie, ay palaging nagde-demand ng mamahaling gamit, dahilan upang mabaon sila sa milyun-milyong utang. Kailangang-kailangan ni Anton ang posisyon na ito para hindi ma-remata ang bahay nila.

Napangiti ako. Isang ngiting napakalamig. “I-schedule mo siya para sa final interview bukas ng hapon,” utos ko sa aking sekretarya. “Gusto kong ako mismo ang mag-interview sa kanya.”

KABANATA 4: Ang Paghaharap sa Boardroom

Kinabukasan, eksaktong alas-tres ng hapon, dumating si Anton sa pinakamataas na palapag ng Imperial Tower.

Nakasuot siya ng lumang suit na halatang pinilit lang plantsahin. Umupo siya sa labas ng executive boardroom, mukhang kinakabahan ngunit bakas pa rin ang kayabangan. Pumasok siya sa loob nang tawagin siya ng sekretarya.

Ang boardroom ay napakalaki at napakadilim, tanging ang malaking salamin na bintana ang nagbibigay ng liwanag. Nakatalikod ang executive chair ko kaya hindi niya nakikita ang mukha ko.

“Good afternoon, Madam VP,” pormal at magalang na bati ni Anton. “Ako po si Anton Valderrama. Sigurado po akong ang mga karanasan ko ay makakatulong upang lalo pang palaguin ang inyong 40-Million Dollar na kumpanya.”

Dahan-dahan kong inikot ang aking leather chair. Nakasuot ako ng isang napakamahal na white designer suit, ang buhok ko ay maayos na nakapusod, at may suot akong kwintas na dyamante. Tinitigan ko siya nang diretso sa mga mata.

“Sana nga ay ganoon ka kagaling, Mr. Valderrama,” malamig at puno ng awtoridad kong sabi.

Nalaglag ang panga ni Anton. Ang kanyang mga mata ay halos lumuwa sa gulat. Ang kulay sa kanyang mukha ay biglang nawala na parang nakakita ng multo. Nanginginig ang kanyang mga tuhod at napahawak siya sa gilid ng lamesa para hindi matumba.

“I-Isabella…?” utal na bulong ni Anton, halos hindi makahinga. “A-Anong ginagawa mo rito? I-Ikaw ang Vice President?!”

Ngumisi ako at sumandal sa aking upuan. “Hindi lang Vice President, Anton. Ako ang tagapagmana ng buong Imperial Holdings. Ako ang may-ari ng kumpanyang pinag-a-apply-an mo ngayon.”

Nanghina si Anton at napabagsak sa upuan sa harap ko. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa. Hindi siya makapaniwala na ang babaeng mataba at dugyot na iniwan niya dalawang taon na ang nakararaan ay ngayon ay isang napakagandang bilyonaryo na may hawak ng kanyang kinabukasan.

“P-Paano… Bakit hindi mo sinabi sa akin noon na mayaman ka?!” nanginginig na tanong ni Anton.

“Dahil kung sinabi ko, minahal mo ba talaga ako, o minahal mo ang pera ko?” matalim kong sagot. Tumayo ako at naglakad papalapit sa kanya. “Naalala mo ba ang sinabi mo noong gabing iniwan mo ako, Anton? Sabi mo, nandidiri ka sa laki ng tiyan ko. Sabi mo, isa akong palamunin na walang maipagmamalaki.”

Pinagpawisan nang malapot si Anton. Lumuhod siya sa malamig na sahig ng boardroom. Nawala ang lahat ng kanyang kayabangan.

“Isabella… please, patawarin mo ako!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Anton, pinipilit abutin ang kamay ko ngunit umiwas ako. “Nagkamali ako! Niloko lang ako ni Valerie! Naubos ang pera ko dahil sa kanya! Baon kami sa utang! Kailangang-kailangan ko ang trabahong ito, Isabella. May pinagsamahan naman tayo, ‘di ba? Pamilya tayo! Nasaan ang anak natin? Gusto ko siyang makita!”

Tinignan ko siya na may purong pagkasuklam.

“Wala kang anak, Anton,” matigas kong sabi. “Iniwan mo kami noong mga panahong kailangan ko ng asawa at kailangan ng anak ko ng ama. Ipinagpalit mo ang isang 40-Million Dollar na pamilya para sa isang babaeng inubos ang lahat ng pera mo. At ngayon, nagmamakaawa ka sa babaeng pinandirian mo?”

Kinuha ko ang kanyang resume mula sa lamesa. Sa harap mismo ng kanyang umiiyak na mukha, pinunit ko ito nang dahan-dahan at inihagis ang mga piraso ng papel sa sahig.

“You are not hired, Mr. Valderrama,” malamig na hatol ko. “At sisiguraduhin ko, gamit ang impluwensya ng kumpanyang ito, na walang kahit anong malaking kumpanya sa buong Pilipinas ang tatanggap sa’yo. Matuto kang magdusa kasama ang babaeng pinili mo.”

Pinindot ko ang intercom. “Security, paki-escort palabas ang lalaking ito. At huwag na siyang papasukin sa building na ito kahit kailan.”

KABANATA 5: Ang Huling Halakhak

Rinig na rinig ko ang hagulgol at pagsisigaw ni Anton habang kinakaladkad siya ng dalawang malalaking gwardya palabas ng opisina. Patuloy siyang humihingi ng tawad, ngunit bingi na ang puso ko para sa kanya.

Nang sumara ang pinto, naglakad ako palapit sa malaking bintana at pinagmasdan ang buong siyudad mula sa itaas.

Minsan, hindi mo kailangang gumanti gamit ang dahas. Ang pinakamasakit na karma na maibibigay mo sa taong umalipusta sa’yo ay ang hayaan siyang makita kung gaano ka nag-ningning matapos ka niyang iwan sa dilim, at ipamukha sa kanya ang pinakamalaking pagkakamaling ginawa niya sa buong buhay niya.

Tumingala ako at ngumiti. Ligtas na ang anak ko, at walang sinuman ang makakapanakit sa amin muli.