PINAGMALAKI NG ASAWA KONG ABUGADO NA WALA AKONG LABAN NANG SAKTAN NILA AKO HABANG BUNTIS

PINAGMALAKI NG ASAWA KONG ABUGADO NA WALA AKONG LABAN NANG SAKTAN NILA AKO HABANG BUNTIS. ANG HINDI NIYA ALAM, ANG TATAWAGAN NIYANG BIYENAN AY ANG PUNONG MAHISTRADO (CHIEF JUSTICE) NG KORTE SUPREMA.

KABANATA 1: Ang Lihim sa Likod ng Apron

Ako si Elena, dalawampu’t walong taong gulang. Pitong buwan na akong nagdadalang-tao sa panganay namin ng asawa kong si Mateo.

Si Mateo ay isang ambisyoso at kilalang corporate lawyer sa isang malaking law firm sa Maynila. Nang magpakasal kami tatlong taon na ang nakararaan, inakala kong siya na ang lalaking magpoprotekta sa akin habambuhay. Nakilala niya ako bilang isang simpleng freelance writer at guro.

Ang hindi niya alam—at ng kanyang buong pamilya—ay ang aking tunay na pagkatao. Itinago ko ang aking apelyido. Itinago ko ang aking pinagmulan dahil gusto kong mahalin ako ni Mateo dahil sa kung sino ako, at hindi dahil sa kapangyarihan ng aking pamilya. Ako ay nag-iisang anak ni Roberto Valderrama, ang kasalukuyang Chief Justice ng Korte Suprema ng Pilipinas. Ang aking ina naman ay isang kilalang pilantropo. Lumaki ako sa yaman at kapangyarihan, ngunit pinili ko ang isang tahimik at simpleng buhay.

Isang malaking pagkakamali na itinago ko ito. Dahil sa pag-aakala nilang galing ako sa “wala,” naging malupit ang pamilya ni Mateo sa akin. Lalo na ang kanyang ina, si Doña Carmela.

KABANATA 2: Ang Bisperas ng Pasko sa Impyerno

Gabi ng Noche Buena. Sa halip na magpahinga dahil sa laki ng aking tiyan at sa bigat ng aking dinadala, mag-isa akong iniwan sa kusina ng malaking bahay ng mga biyenan ko.

Umuusok ang oven. Mainit. Namamanas na ang aking mga paa, at kumikirot na ang aking balakang. Pinilit ako ni Doña Carmela na ipagluto ang buong angkan nila ng roast turkey, paella, apat na klase ng pasta, at mga panghimagas. Labinlimang tao ang bisita nila, at ako ang ginawa nilang katulong. Wala man lang akong naging katuwang.

Nang dumating si Mateo mula sa trabaho, inasahan kong ipagtatanggol niya ako. Inasahan kong sasabihin niyang, “Ma, buntis ang asawa ko, pagpahingahin niyo naman siya.”

Ngunit nang pumasok siya sa kusina, tinignan niya lang ang pawisang mukha ko. “Babe, bilisan mo na diyan. Nagrereklamo na si Mama dahil gutom na ang mga bisita. Galingan mo ang timpla ha, ayokong mapahiya sa mga partners ko sa law firm.” Tuluyan siyang lumabas at nakipagtawanan sa sala, umiinom ng mamahaling alak. Tumulo ang luha ko. Ganito pala ang totoong kulay ng lalaking pinakasalan ko.

Makalipas ang dalawang oras, nakahanda na ang lahat sa mahaba at eleganteng hapag-kainan. Kukuha na sana ako ng isang malinis na plato at uupo sa dulo ng lamesa upang makakain, nang biglang hinablot ni Doña Carmela ang upuan ko.

“Saan mo dinala ‘yang upuan na ‘yan, Elena?” mataray na tanong ng aking biyenan, nakataas ang kilay habang pinagmamasdan ako mula ulo hanggang paa.

“Kakain na po sana ako, Ma. Kaninang umaga pa po ako nakatayo sa kusina. Nahihilo na po ako,” pakiusap ko, hawak ang aking malaking tiyan.

Ngumisi si Doña Carmela. “Hindi ka pwedeng umupo rito. Para lang ito sa mga VIP guests ni Mateo. Doon ka sa kusina kumain. Nakatayo. Sabi sa mga lumang paniniwala, mabuti daw sa buntis ang nakatayo habang kumakain para mabilis lumabas ang bata. Huwag kang maarte. Anak ka lang ng mahirap, hindi ka nababagay sa lamesang ito.”

KABANATA 3: Ang Pagtulak at ang Panganib

Namilog ang mga mata ko. Tumingin ako kay Mateo, humihingi ng saklolo. Pero nagkibit-balikat lang ang asawa ko at sumubo ng pagkain. “Makinig ka na lang kay Mama, Elena. Wag ka nang gumawa ng eksena.”

Doon na nagpanting ang mga tainga ko. Ang pagmamahal ko sa lalaking ito ay biglang namatay at napalitan ng matinding galit. Kumuha ako ng plato at naglakad pabalik sa kusina, pero dahil sa matinding pagod, gutom, at panghihina, biglang nagdilim ang paningin ko.

Hindi ko namalayang napasandal ako sa hamba ng pinto ng dining room at nagtangkang umupo sa isang bakanteng silya sa gilid.

Nang makita ito ni Doña Carmela, nag-init ang ulo niya. Tumayo siya, lumapit sa akin, at sa matinding inis dahil sa “pagsuway” ko, tinulak niya ako nang malakas sa balikat.

“Sabi nang sa kusina ka eh!” sigaw niya.

Dahil sa laki ng tiyan ko at sa kawalan ng balanse, hindi ko nakontrol ang sarili ko.

BLAG!

Bumagsak ako sa malamig at matigas na sahig ng dining room. Tumama ang balakang ko. At sa isang iglap… isang nakakapasong kirot ang gumapang mula sa aking puson. Napasigaw ako sa sakit. Napahawak ako sa tiyan ko. Naramdaman ko ang isang maligamgam na likido na unti-unting umaagos mula sa akin.

Dugo. Nagdudugo ako. Ang anak ko!

“Ahhh! Mateo! Ang baby natin!” humahagulgol kong sigaw, nanginginig sa takot na baka mawala ang pitong buwan kong sanggol.

Sa halip na tulungan ako, nanlaki lang ang mga mata nina Mateo at Doña Carmela, ngunit hindi sila lumapit.

Nanginginig kong kinuha ang aking cellphone mula sa bulsa ng aking maternity dress. Pipindutin ko na sana ang 117 para tumawag ng pulis at ambulansya.

Ngunit bago ko pa mapindot ang call button, mabilis na lumapit si Mateo. Hinablot niya ang cellphone ko.

“Anong ginagawa mo?! Tatawag ka ng pulis?!” galit at mayabang na bulyaw ni Mateo. Tinignan niya ako na parang isang basurang nakakalat sa sahig. “Huwag kang gumawa ng eskandalo sa pamamahay namin! Aksidente lang ‘yon! At kahit pa tumawag ka ng pulis, anong ipaglalaban mo? Abugado ako, Elena. Kilala ko ang mga piskal, kilala ko ang mga hukom. Wala kang pera! Wala kang laban sa akin. Hindi ka mananalo!”

KABANATA 4: Ang Paggising ng Isang Reyna

Habang nakahiga ako sa sahig, namimilipit sa sakit, tinitigan ko ang asawa kong nakangisi. Tinitigan ko ang biyenan kong nakahalukipkip at walang pakialam kung mamatay ang sarili niyang apo.

Nawala ang takot ko. Nawala ang pagiging “mabait” ko. Ang nananalaytay sa dugo ko ay ang katapangan ng isang Valderrama.

Huminga ako nang malalim, pinilit na pakalmahin ang boses ko kahit na namumutla na ako sa sakit. Tinitigan ko si Mateo nang diretso sa mga mata. Isang matalim, malamig, at nakakakilabot na tingin.

“Ganoon ba, Mateo?” mahinahon ngunit madiin kong sabi. “Kung gayon… tawagan mo ang Papa ko.”

Kumunot ang noo ni Mateo. “Ang tatay mong nasa probinsya? Ang tatay mong walang kwenta? Anong gagawin ng matandang ‘yon, iiyak?”

“Tawagan mo,” hamon ko, ang boses ko ay nag-uumapaw sa awtoridad na ngayon niya lang narinig. “Naka-save ang number niya diyan bilang ‘Papa’. I-loudspeaker mo. Sabihin mo sa kanya kung gaano ka kagaling na abugado matapos itulak ng nanay mo ang nagdurugo mong asawa.”

Tumawa nang malakas si Mateo. Isang tawa ng purong kayabangan. “Sige! Para malaman ng tatay mong hampaslupa kung sino ang kinakalaban niyo!”

Pinindot ni Mateo ang pangalan ng tatay ko. Ini-loudspeaker niya ito. Rinig ng lahat ng bisita sa dining room ang pag-ring ng telepono.

Ring… Ring…

Sumagot ang kabilang linya. Isang napakalalim, pormal, at baritonong boses ang umalingawngaw sa buong kwarto.

“Elena, anak ko? Nasaan ka na? Nag-aalala na ang Mama mo. Bakit hindi ka pa umuuwi para sa Pasko?”

Ngumisi si Mateo at inilapit ang telepono sa kanyang bibig. “Good evening po, Tay. Ako po ito, si Atty. Mateo. Ang asawa ng anak niyo. Gusto ko lang pong ipaalam na nag-inarte ang anak niyo dito kaya naitulak siya ni Mama. Nagdudugo siya ngayon sa sahig. Akala niya matatakot niya ako sa pulis. Abugado ako, Tay. Pagsabihan niyo ‘yang anak niyo na matutong lumugar, dahil wala kayong laban sa pamilya namin.”

Tumahimik ang kabilang linya. Isang nakakabinging katahimikan na tumagal ng limang segundo.

Pagkatapos, nagsalita ang boses. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na ito boses ng isang simpleng ama. Ito ang boses ng pinakamataas na mahistrado ng bansa.

“Isang abugado,” malamig na sabi ng aking ama, bawat salita ay parang yelong tumutusok sa balat. “Atty. Mateo Ignacio, tama ba? Ipinagmamalaki mo ang iyong lisensya habang pinapanood mong nagdurugo ang asawa mo at ang aking apo sa sahig?”

Napakunot ang noo ni Mateo. “Opo. At sino po ba kayong makapagsalita nang ganyan?”

“Ako si Roberto Valderrama,” dumadagundong na sagot ng aking ama. “Ang Punong Mahistrado ng Korte Suprema ng Pilipinas. At ikaw, isang hamak na miyembro ng Bar, ay kani-kanina lamang nag-confess sa isang kaso ng Violence Against Women and Children (VAWC), Physical Injuries, at Frustrated Infanticide sa mismong Chief Justice.”

KABANATA 5: Ang Pagbagsak ng Kayabangan

Nalaglag ang panga ni Mateo. Ang kanyang kamay na may hawak ng cellphone ay biglang nanginig nang matindi.

“C-Chief Justice… Valderrama?” nanginginig at pumiyok na boses ni Mateo. Ang kanyang mapagmataas na mukha ay biglang namutla na parang bangkay. Parang inubusan siya ng dugo. Kilala niya ang pangalang iyon. Iyon ang pangalang tinitingala at kinatatakutan sa buong legal community ng bansa!

“Pa… Papa…” umiiyak kong tawag mula sa sahig. “T-Tulungan mo ako, Papa… Ang sakit ng tiyan ko…”

Nang marinig ng ama ko ang boses ko na namimilipit sa sakit, naramdaman ko ang galit na sumabog mula sa kabilang linya.

“Elena! Anak! Kumapit ka lang!” sigaw ng aking ama, nawala ang pormalidad at napalitan ng matinding pag-aalala. Pagkatapos, bumalik ang malamig niyang boses patungkol kay Mateo. “Atty. Ignacio, nasa labas na ng subdivision ninyo ang aking security convoy kasama ang NBI at ang Medical Team. Sinusubaybayan ko ang GPS ng anak ko kanina pa dahil pakiramdam ko ay may mali. Kung may mangyaring masama sa anak ko at sa apo ko, sisiguraduhin kong hindi mo na masisilayan ang labas ng kulungan.”

Toot. Toot. Toot. Pinatay ng ama ko ang tawag.

Crash. Nabitiwan ni Mateo ang cellphone. Bumagsak siya sa kanyang mga tuhod, tulalang-tulala.

Si Doña Carmela ay halos himatayin. Napasandal siya sa pader, nanginginig at hindi makahinga. Ang mga bisita nila na kanina ay nakaupo sa hapag-kainan ay mabilis na nagtayuan at nagpulasan palabas ng bahay dahil ayaw nilang madamay sa galit ng Korte Suprema.

Wala pang tatlong minuto, umalingawngaw ang tunog ng mga sirena. Pumasok ang mga armadong miyembro ng National Bureau of Investigation (NBI) kasama ang mga paramedics.

Mabilis akong binuhat ng mga medics sa stretcher. Bago ako ilabas ng pinto, nakita ko kung paano pinosasan ng mga ahente ng NBI si Mateo at si Doña Carmela.

“Elena! Babe! Patawarin mo ako! Hindi ko alam! Parang awa mo na!” humahagulgol at gumagapang na pagmamakaawa ni Mateo habang kinakaladkad siya ng mga otoridad.

Tumingin ako sa kanya mula sa stretcher. Wala na siyang bakas ng kayabangan. Isa na siyang duwag na lalaki.

“See you in court, Attorney,” malamig kong bulong bago ako isakay sa ambulansya.

KABANATA 6: Ang Matamis na Hustisya

Dinala ako sa pinakamagandang ospital sa bansa. Salamat sa Diyos at sa mabilis na pagdating ng mga medics, naisalba ang buhay ng anak ko. Gayunpaman, kinailangan kong manatili sa strict bed rest sa buong panahon ng aking pagbubuntis. Pinaligiran ako ng pagmamahal ng aking tunay na pamilya.

Samantala, natapos nang tuluyan ang maliligayang araw nina Mateo at Doña Carmela.

Bilang isang abugado, inakala ni Mateo na kaya niyang paikutin ang batas. Ngunit laban sa pamilya ko, wala siyang naging lusot. Sa loob lamang ng isang buwan, ibinaba ng Supreme Court ang hatol na Disbarment. Tinanggalan siya ng lisensya bilang abugado habambuhay dahil sa gross immoral conduct.

Kasabay nito, hinatulang makulong si Doña Carmela dahil sa kasong pisikal na pananakit sa isang buntis. Si Mateo ay naharap din sa patung-patong na kasong kriminal dahil sa pag-uudyok at pandarahas. Nawalan siya ng trabaho, nawalan ng lisensya, at nawalan ng pamilya.

Dalawang buwan ang lumipas, isinilang ko ang isang malusog na batang babae. Pinangalanan ko siyang Victoria—na nangangahulugang tagumpay.

Habang karga-karga ko ang aking anak sa loob ng napakalaki at tahimik naming mansyon, napangiti ako. Hindi kailanman kailangang maging marahas para makamit ang hustisya. Minsan, kailangan mo lang hayaan ang mga mapagmataas na tao na maghukay ng sarili nilang libingan gamit ang kanilang sariling kayabangan. At sa kaso ng aking ex-husband, hinukay niya ang kanya gamit ang isang simpleng tawag sa telepono.