NAG-TEXT ANG ASAWA KO NA “STUCK SA OFFICE” DAW SIYA—PERO NANG PUMUNTA AKO SA RESTAURANT SA MIDTOWN, HINARANG AKO NG WAITER AT SINABING: “MA’AM, NASA TABLE 5 PO ANG ASAWA NIYO… NAGPO-PROPOSE SA IBA.”
Alas-nuwebe ng gabi. Umuulan nang malakas sa labas.
Nakatanggap ako ng text mula sa asawa kong si Jason.
“Babe, sorry. Hindi ako makakauwi ng maaga. Stuck at work. Tambak ang reports. Huwag mo na akong hintayin. I love you.”
Napabuntong-hininga ako. Anniversary namin bukas, at gusto ko sana siyang sorpresahin ng paborito niyang pagkain. Kaya imbes na umuwi, dumiretso ako sa The Sapphire, ang paborito naming fine dining restaurant sa Midtown kung saan kami unang nag-date.
Pagpasok ko sa restaurant, amoy na amoy ang mamahaling steak at wine. Masaya ang paligid.
Sinalubong ako ni Leo, ang head waiter na kilala na kami dahil limang taon na kaming suki dito. Inaasahan ko ang mainit na bati niya, pero laking gulat ko nang mamutla siya nang makita ako.
“Ma’am Kara?” gulat na bati ni Leo. Humarang siya sa dadaanan ko. Ang mga mata niya ay puno ng kaba at awa. “B-Bakit po kayo nandito?”
“Hi Leo! O-order lang sana ako ng take-out para kay Jason. Nasa office daw kasi siya, gusto ko sanang dalhan ng dinner.”
Nagkatinginan si Leo at ang hostess.
Hinawakan ako ni Leo sa braso nang mahigpit pero magalang. “Ma’am… parang awa niyo na po. Huwag na po kayong tumuloy. Umuwi na lang po kayo.”
Kumunot ang noo ko. “Bakit? Sarado na ba ang kitchen?”
Huminga nang malalim si Leo. Yumuko siya at bumulong, ang boses ay nanginginig sa takot na baka marinig ng iba.
“Ma’am… si Sir Jason po… nandito.”
Nanlamig ako. “Nandito? Sabi niya nasa opisina siya…”
“Nasa Table 5 po siya,” pagpapatuloy ni Leo. “Ang romantic spot sa garden… may kasama po siyang babae. At Ma’am… nakita ko po… lumuhod siya kanina. Nag-propose po siya. Fiancee na po ang tawag niya sa babae.”
Parang gumuho ang mundo ko. Ang asawa ko? Magpo-propose sa iba habang kasal pa kami?
Gusto kong sumigaw. Gusto kong magwala. Pero naalala ko kung sino ako. Ako si Kara, isang babaeng may dignidad. Hindi ako gagawa ng eksena na ikahihiya ko sa social media.
“Leo,” sabi ko nang kalmado, kahit durog na durog ang puso ko. “Bigyan mo ako ng isang bote ng pinakamahal niyong Champagne. At ako mismo ang magse-serve sa kanila.”
Nanlaki ang mata ni Leo, pero tumango siya bilang respeto.
Kinuha ko ang bote at dalawang baso. Huminga ako nang malalim. Naglakad ako papunta sa Garden Area.
Sa Table 5, nakita ko sila.
Nakaupo si Jason, hawak ang kamay ng isang babae—si Erica, ang Secretary sa kumpanya nila. Nakasuot ng isang napakalaking Diamond Ring si Erica, kumikinang sa ilalim ng candlelight. Tuwang-tuwa sila.
Dahan-dahan akong lumapit sa likod ni Jason.
“Congratulations,” bati ko nang malakas.
Napatalon si Jason sa gulat. Lumingon siya at namutla nang makita ako. Parang nakakita siya ng multo.
“K-Kara?!” utal ni Jason. “A-Anong ginagawa mo dito?!”
Si Erica ay naguluhan. “Babe, who is she?”
Ngumiti ako kay Erica. Isang ngiting puno ng pait pero matatag.
“Hi, Erica,” bati ko. “Hindi ako friend. Ako si Kara. Ang asawa ni Jason sa loob ng limang taon. Ang babaeng nagbabayad ng condo na tinitirhan niyo.”
Napasinghap si Erica. Tinignan niya ang singsing sa daliri niya, tapos kay Jason. “A-Asawa?! Jason, sabi mo hiwalay na kayo! Sabi mo biyudo ka!”
“Kara, please! Huwag dito!” pagmamakaawa ni Jason, pinagpapawisan ng malapot.
Binuksan ko ang Champagne. POP!
“Bakit, Jason? Diba sabi mo sa text kanina, ‘Stuck at work’ ka? Wow. Ang ganda naman pala ng opisina mo. May candlelight dinner pa.”
Kinuha ko ang Black Credit Card na nakapatong sa mesa—ang card na pambayad sana nila sa dinner.
“At itong card na ‘to?” pinakita ko sa kanila. “Extension lang ‘to ng account KO. Ako ang nagbabayad ng luho mo, Jason. Nakalimutan mo na ba kung sino ang mayaman sa ating dalawa?”
Kinuha ko ang gunting na pang-cut ng cigar sa mesa at GINUPIT ang credit card sa harap nila.
SNAP.
“Effective tonight, cut na ang allowance mo. Cut na ang access mo sa bahay ko. At cut na ang kasal natin.”
Bumaling ako kay Erica na umiiyak na sa gulat.
“Good luck, Erica. Sa’yo na siya. Pero siguraduhin mong may trabaho ka, kasi simula bukas, wala nang pera ang lalaking ‘yan.”
Naglakad ako palabas ng restaurant nang taas-noo. Ang mga tao sa paligid ay tahimik na pumalakpak. Si Leo ay nakangiti sa gilid at nag-bow sa akin.
Iniwan ko si Jason na hiyang-hiya, walang pambayad sa bill, at sinasampal ng bago niyang fiancée na narealize na niloko din siya.
Masakit, pero nung gabing iyon, naramdaman ko ang kalayaan. Salamat sa waiter na nagsabi ng totoo, nailigtas ko ang sarili ko sa isang habambuhay na kasinungalingan.
