TINAWAG NILA AKONG “TABA” AT “LOSER” SA KASAL NG KAPATID KO—SABI NIYA, “INIMBITAHAN KITA PARA MAKITA MONG MAG-ASAWA AKO NG MAYAMAN.” PERO NANG MAKITA AKO NG GROOM, NAMUTLA SIYA AT SUMIGAW: “BAKIT NANDITO ANG BOSS KO?!”
Pagpasok ko pa lang sa Grand Ballroom ng hotel, ramdam ko na ang mga mata nilang nakatusok sa akin.
Ako si Carla. Hindi ako kasing-seksi ng kapatid kong si Vanessa. Mataba ako, simple lang manamit, at sa tingin ng pamilya namin, ako ang “black sheep” na walang narating sa buhay.
Habang naglalakad ako sa aisle papunta sa upuan ko, rinig na rinig ko ang mga bulungan ng mga kamag-anak at kaibigan ni Vanessa.
“Grabe, ang laki niya lalo.” “Sayang, maganda sana mukha kaso ang taba.” “Buti pa si Vanessa, nakabingwit ng milyonaryo. Si Carla? Tatandang dalaga ‘yan. Loser.”
Yumuko na lang ako. Sanay na ako.
Nasa altar na si Vanessa, suot ang napakagandang gown na nagkakahalaga ng kalahating milyon. Nang dumaan ako sa tapat niya bago umupo, hinawakan niya ang braso ko.
Ngumiti siya—isang ngiting matamis tignan pero puno ng lason.
Lumapit siya sa tenga ko at bumulong.
“Buti pumunta ka, Ate,” sabi ni Vanessa. “Inimbitahan lang kita para mapanood mo kung paano ako magpakasal sa isang tunay na mayaman. Hindi tulad mo… na walang kwenta.”
Binitawan niya ako at humarap ulit sa mga bisita, nagpapanggap na mabait na kapatid.
Hindi ako kumibo. Umupo ako sa second row. Tahimik.
Ilang sandali pa, bumukas ang malaking pinto.
Dumating ang Groom. Si Mike.
Si Mike ay isang hotshot executive sa isang malaking multinational company. Gwapo, matikas, at puno ng yabang habang naglalakad papunta sa altar. Kinakawayan niya ang mga bisita.
Pero nang malapit na siya sa altar… napatingin siya sa gawi ko.
Tumigil si Mike sa paglalakad.
Nanlaki ang mga mata niya. Namutla siya na parang nakakita ng multo. Ang ngiti sa labi niya ay napalitan ng matinding takot.
“Teka…” bulong ni Mike.
Nagtaka ang mga tao. Bakit tumigil ang Groom?
Tumingin si Mike kay Vanessa, tapos tumingin ulit sa akin. Nanginginig ang kamay niyang nakaturo sa akin.
“BAKIT NANDITO ANG BOSS KO?!” sigaw ni Mike.
Tumahimik ang buong ballroom. Nawala ang musika.
“Ha?” tanong ni Vanessa, nalilito. “Sinong boss? Si Ate Carla? Eh taga-online selling lang ‘yan ng kung anu-ano!”
“Tanga!” sigaw ni Mike, nakalimutan na niyang nasa kasal siya. “Siya si Madame Carla! Ang may-ari ng Vanguard Holdings! Siya ang bumili ng kumpanya namin last month! Siya ang nagpipirma ng sweldo ko!”
Napasinghap ang lahat ng bisita. Gasp.
Si Carla? Ang “taba”? Ang “loser”? Siya ang may-ari ng isa sa pinakamalaking kumpanya sa bansa?
Dahan-dahan akong tumayo.
Inayos ko ang simple kong dress. Tinaas ko ang noo ko. Nawala ang Carla na nakayuko kanina. Ang humarap sa kanila ay ang Carla na kayang patakbuhin ang libo-libong empleyado.
Naglakad ako palapit kay Mike at Vanessa.
“Mike,” bati ko sa malamig na boses.
“M-Madame CEO…” utal ni Mike, halos lumuhod sa takot. “S-Sorry po… hindi ko alam na kapatid niyo si Vanessa… kung alam ko lang po…”
“Kung alam mo lang, ano?” tanong ko. “Hindi mo na sana nilait ang mga empleyado mong mababa ang sweldo? Hindi ka na sana nagnakaw ng oras sa kumpanya para i-plan ang kasal na ‘to?”
Humarap ako kay Vanessa. Ang mukha ng kapatid ko ay puno ng gulat at hiya.
“Vanessa,” sabi ko. “Sabi mo kanina, inimbitahan mo ako para makita kitang mag-asawa ng mayaman?”
Tinuro ko si Mike.
“Ang ‘mayaman’ na mapapangasawa mo? Ang sweldo niya, ang bonus niya, at ang pambayad sa kasal na ‘to? Galing lahat ‘yan sa bulsa ko.”
“P-Pero Ate…” naiiyak na si Vanessa. “Bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil gusto kong makita kung sino kayo kapag akala niyo ay wala akong kwenta,” sagot ko.
Bumaling ako sa mga bisita na kanina ay nilalait ako. Lahat sila ay nakayuko ngayon, hindi makatingin sa akin.
“Mike,” tawag ko ulit sa groom.
“Yes, Ma’am?”
“You’re fired.”
“PO?!”
“Fired. Effective immediately. Ayoko ng empleyadong mapanghusga at kayang manakit ng pamilya ng iba.”
Kinuha ko ang bag ko.
“Good luck sa kasal niyo. Tignan natin kung matutuloy pa ‘yan ngayong wala nang trabaho ang ‘mayaman’ mong asawa, Vanessa.”
Naglakad ako palabas ng simbahan. Ang katahimikan na sumunod sa akin ay hindi na dahil sa panghuhusga, kundi dahil sa respeto at takot.
Iniwan ko sila sa altar—isang bride na napahiya, isang groom na nawalan ng trabaho, at isang pamilyang nagsisisi kung bakit nila minalit ang taong may hawak pala ng mundo nila.
