BINISTO NG BIYENAN KO NA “MAY KABIT” DAW AKO SA 40TH BIRTHDAY NG ASAWA KO… PERO NANG ITULAK AKO NG ASAWA KO SA MESA, MAY NALAGLAG NA PAPEL NA NAGPAHINTO SA MUNDO NILA
Ang 40th Birthday Party ng asawa kong si Roman ay engrande. Ako ang nag-organize ng lahat. Lahat ng business partners, kaibigan, at pamilya ay naroon.
Pero ang masaya sanang gabi ay naging bangungot nang tumayo ang Nanay niya, si Doña Corazon, para mag-toast.
“Cheers para sa anak ko!” simula ni Doña Corazon, nakangiti nang matamis pero matalim ang tingin sa akin. “At cheers din para sa asawa niyang si Elena… na sa wakas ay mabibisto na natin.”
Tumahimik ang buong ballroom.
“Huwag kayong magtaka,” patuloy ng biyenan ko. Inilabas niya ang isang folder. “Ilang taon ka nang niloloko ng asawa mo, Roman. May lalaki siya. At ngayong gabi, regalo ko sa’yo ang kalayaan mo.”
Nag-gasp ang 200 na bisita. Lahat ng mata ay tumusok sa akin.
Tumingin ako kay Roman. “Hon, hindi totoo ‘yan…”
Pero nagdilim ang paningin ni Roman. Ang kanyang kamay na hawak ang Champagne Flute ay nanginig sa galit.
CRACK!
Sa sobrang higpit ng hawak niya, nabasag ang baso sa kamay niya. Tumulo ang dugo mula sa palad niya kasabay ng alak, pero hindi niya ininda ang sakit.
“Roman…” mangiyak-ngiyak kong tawag.
Hindi siya nagsalita. Sa isang iglap, hinablot niya ang braso ko.
“Aray! Roman!”
Dahil sa bulag na galit, itinulak niya ako palikod.
Wala akong balanse. Bumagsak ako sa Dessert Table sa likod ko.
BLAG!
Tumilapon ang Chocolate Fountain. Ang Tower of Cupcakes ay nagbagsakan sa akin. Puno ng icing at tsokolate ang mamahaling gown ko. Hiyang-hiya ako. Umiiyak ako habang nakahiga sa gitna ng nasirang handaan.
“Roman!” sigaw ni Doña Corazon, tuwang-tuwa sa nakita. “Tama ‘yan! Palayasin mo ang dumi sa pamilya natin!”
Lumapit si Roman sa akin. Akala ko sasaktan niya ako ulit. Akala ko katapusan ko na.
Pero nang akmang tatayo ako, may napansin si Roman sa folder na inilapag ng Nanay niya sa mesa—ang folder na naglalaman daw ng “ebidensya” ng panloloko ko.
Dahil sa pagkakabagsak ko, tumalsik ang laman ng folder at kumalat sa sahig.
Mga litrato.
Pinulot ni Roman ang isa. Tinitigan niya ito. Ang litrato ay kuha ko na may kasamang lalaki sa isang Coffee Shop. Nakahawak ang lalaki sa kamay ko.
Biglang tumawa si Roman. Isang tawang nakakakilabot.
“Ma,” sabi ni Roman, habang nakatingin sa Nanay niya. “Ito ba ang ebidensya mo?”
“Oo, anak! Tignan mo! Ang landi niya diba? Kitang-kita na may relasyon sila!”
Dahan-dahang lumapit si Roman sa akin at tinulungan akong tumayo mula sa pagkakabagsak sa cake. Pinunasan niya ang icing sa pisngi ko gamit ang duguan niyang kamay.
“Sorry, Mahal,” bulong niya sa akin. “Nadala ako ng galit. Patawarin mo ako.”
Humarap si Roman sa Nanay niya at sa 200 bisita. Itinaas niya ang litrato.
“Ma, kilala mo ba kung sino ang lalaking ‘to na kasama ng asawa ko?”
“Malay ko! Siguro isa sa mga kalaguyo niya!” sagot ni Doña Corazon.
“Ang lalaking ito…” nanginginig ang boses ni Roman. “…ay si Dr. Guzman. Ang pinakamagaling na Oncologist (Cancer Specialist) sa bansa.“
Natigilan si Doña Corazon. “H-Ha…?”
“Kinausap siya ni Elena last week,” paliwanag ni Roman, tumutulo na ang luha. “Hindi para makipag-date. Kundi para itanong kung may pag-asa pa ba ang Stage 4 Lung Cancer MO, Mama!”
Nanlaki ang mata ni Doña Corazon. Ang buong kwarto ay napasinghap.
“Ano?!” sigaw ng biyenan ko.
“Oo, Ma!” sigaw ni Roman. “May sakit ka! Ilang buwan nang tinatago ni Elena sa’yo at sa akin ang diagnosis mo dahil ayaw ka niyang mag-worry bago ang birthday ko! Kaya siya nakikipagkita sa doktor nang palihim ay para ayusin ang treatment plan mo at bayaran ang bills mo gamit ang sarili niyang ipon!”
Lumapit si Roman sa lamesa at kinuha ang resibo na nahulog din mula sa bag ko noong tinulak niya ako.
“Ito! Tignan mo!” sigaw ni Roman. “Chemotherapy Downpayment. Nakapangalan sa’yo, Doña Corazon! Binayaran ni Elena kahapon!”
Napaupo si Doña Corazon sa upuan. Namutla siya. Ang manugang na inakusahan niyang “makati” at “taksil” ay siya palang nagliligtas sa buhay niya nang palihim.
Lahat ng bisita ay tumingin kay Doña Corazon nang may halong awa at dismaya.
“E-Elena…” utal ng biyenan ko. “Bakit… bakit hindi mo sinabi?”
Pinunasan ko ang chocolate sa braso ko at tumayo nang tuwid kahit nanginginig pa ako sa pagkakatulak.
“Dahil kahit kailan hindi mo ako tinanggap, Ma,” sagot ko nang mahinahon. “Pero pamilya ka ng asawa ko. At nangako ako sa altar na mamahalin ko ang lahat ng nasa kanya, kahit ang mga taong pilit akong sinisira.”
Humarap ako kay Roman.
“Happy Birthday, Roman. Aalis na ako. Mukhang hindi ako bagay sa party na ‘to.”
Naglakad ako palabas, puno ng dumi ng cake ang damit ko.
Pero hindi ako nakaalis. Hinabol ako ni Roman at niyakap sa likod. At sa unang pagkakataon, nakita ko si Doña Corazon na yumuko at umiyak sa hiya.
Sa gabing iyon, nasira ang party, nasira ang baso, at nasira ang cake. Pero nabuo ang katotohanan: na ang tunay na pagmamahal ay hindi nasusukat sa ganda ng gown, kundi sa kakayahang magmalasakit sa taong walang ibang ginawa kundi saktan ka.
