PINAHIYA AKO NG NANAY KO SA RESTAURANT NA PINAGTATRABAHUHAN KO DAHIL “NAKAKAHIYA” DAW AKONG WAITRESS — NGUMITI LANG AKO AT NAGSALITA NG APAT NA SALITA, AT BIGLANG NATARANTA ANG MANAGER
Ako si Trisha. Isang working student. Simula noong nag-college ako, itinigil na ng parents ko ang pagbibigay ng pera sa akin. Ang buong atensyon at pera nila ay napupunta sa bunso kong kapatid na si Bea.
Si Bea ang prinsesa. Ako ang “black sheep” kahit na Dean’s Lister ako. Para mabuhay at makapag-aral, nagtrabaho ako bilang waitress sa Le Jardin, isang high-end breakfast restaurant sa siyudad.
Isang Linggo ng umaga, puno ang restaurant. Busy ako sa pagse-serve ng kape.
Biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang Nanay ko, si Doña Remedios, kasama si Bea. Naka-designer bags sila at mukhang galing pa sa pagsisimba.
Nakita nila ako. Naka-apron, may hawak na pitsel ng tubig.
Nanlaki ang mata ni Mama. Hindi sa tuwa, kundi sa inis.
Umupo sila sa Center Table—ang pinakamahal na pwesto. Lumapit ako para bigyan sila ng menu, umaasang babatiin nila ako nang maayos.
“Good morning, Ma’am,” bati ko nang pormal.
Tinignan ako ni Mama mula ulo hanggang paa. Ang tingin niya ay puno ng pandidiri.
“Oh my God,” malakas na sabi ni Mama. Sapat para marinig ng anim na kabilang mesa. “Trisha? Dito ka nagtatrabaho? Bilang alila?”
“Ma…” bulong ko. “Part-time job ko ‘to para sa tuition ko.”
Tumawa si Bea. “Yuck, Ate. You look so cheap. Amoy kusina ka.”
“Alam mo ba,” pagpapatuloy ni Mama sa malakas na boses, “Hindi namin alam na dito ka nagtatrabaho. Nakakahiya naman para sa amin. Ang Montemayor Family, may anak na tagahugas ng plato? What will my friends think?”
Pinagtinginan kami ng mga elite customers. Ramdam ko ang init sa mukha ko. Hiyang-hiya ako.
“Ma, hinaan niyo naman po ang boses niyo,” pakiusap ko.
“Bakit?” tinaasan ako ng kilay ni Mama. “Totoo naman ah! Nakakahiya ka! Sige na, kunin mo na ang order namin. Gusto ko ng Eggs Benedict. At bilisan mo, baka mahawa kami sa amoy mo.”
Huminga ako nang malalim.
Sa loob ng maraming taon, tinanggap ko ang pang-iinsulto nila. Pero sa araw na ito, sa harap ng mga tao, napuno na ako.
Dahan-dahan kong ibinaba ang hawak kong menu sa mesa.
Hindi ako umiyak. Hindi ako sumigaw.
Tumayo ako nang tuwid. Tinignan ko si Mama sa mata at ngumiti nang napakatamis.
Tinaas ko ang kamay ko para tawagin ang Manager na nasa kabilang dulo.
Paglapit ng Manager, tumingin ako sa kanya at sinabi ang APAT NA SALITA na nagpabago sa lahat:
“AKO ANG MAY-ARI.”
Natigilan si Mama. “Ha? Nababaliw ka na ba?”
Lumapit ang Manager na si Sir Dante. Hinihingal siya sa pagtakbo. Yumuko siya nang mababa sa harap ko.
“Ma’am Trisha!” kabadong bati ni Sir Dante. “Sorry po! Hindi ko po napansin na nandito ang Mommy niyo. Kayo po ba ang mag-aasikaso sa kanila?”
Tumingin ako kay Sir Dante.
“No, Dante,” sagot ko. “These people are rude. They are insulting the staff. And you know the policy of my restaurant regarding rude customers, right?”
“Yes, Ma’am Trisha. Zero tolerance policy po.”
Namutla si Doña Remedios. Nalaglag ang panga ni Bea.
“T-Teka…” utal ni Mama. “Trisha? Ikaw ang may-ari nito? Paano?! Wala kang pera!”
Ngumiti ako.
“Yung Grandmother sa Father side na kinalimutan niyo?” paliwanag ko. “Siya ang nagpamana sa akin ng Trust Fund noong mamatay siya last year. Ginamit ko ‘yun para bilhin ang franchise na ito. Hindi ako waitress dito, Ma. Ako ang may-ari ng lupang tinatapakan niyo. Nagse-serve lang ako ngayon dahil gusto kong i-check ang quality ng serbisyo ng mga tao ko.”
Lalong namutla si Mama. Ang restaurant na ito ang paborito ng mga amiga niya. Kung malalaman nilang pinalayas siya dito, katapusan na ng reputasyon niya.
“Anak! Trisha!” biglang kambyo ni Mama. “Joke lang naman ‘yung kanina! Proud na proud nga ako sa’yo eh! My daughter, the business owner! Diba Bea?”
“O-Oo nga Ate! Libre mo naman kami!” hirit ni Bea.
Kinuha ko ang menu sa mesa.
“Sorry,” sabi ko nang malamig. “Fully booked kami. At exclusive lang ito sa mga taong marunong rumespeto.”
Tinignan ko si Sir Dante.
“Sir Dante, please escort them out. Loud noises are not allowed inside my restaurant.”
“Right away, Ma’am Owner.”
Tinawag ng Manager ang security.
Sa harap ng anim na mesa na kanina ay nakikinig sa pang-iinsulto nila, kinaladkad palabas sina Doña Remedios at Bea. Hiyang-hiya sila habang pinagtitinginan ng mga tao.
Mula sa loob, pinanood ko silang umalis habang umiinom ako ng freshly brewed coffee na gawa ng sarili kong barista.
Sa araw na iyon, natutunan nila ang leksyon: Huwag mong mamaliitin ang taong nagse-serve sa’yo. Dahil baka ang taong tinatawag mong “nakakahiya” ay siya palang may-ari ng lamesang kinakainan mo.
