AKMANG SASAMPALIN NG BILYONARYO ANG BUNTIS NIYANG ASAWA SA LOOB NG MUSEUM DAHIL SA SELOS — PERO NATIGIL SIYA NANG MAKITA KUNG SINO ANG LALAKING KAUSAP NITO
Si Lina Carver ay anim na buwang buntis. Sa labas, akala ng lahat ay nasa kanya na ang perpektong buhay. Asawa niya si Graham Carver, isang bilyonaryong kinatatakutan sa mundo ng negosyo. Kapag binabanggit ang pangalan ni Graham, bumubulong ang mga tao sa takot.
Pero sa loob ng kanilang mansyon, alam ni Lina ang totoo. Hindi lang control ang gusto ni Graham. Gusto niya ng pag-aari. Para kay Graham, si Lina ay hindi tao; siya ay isang trophy na dapat ilagay sa estante at huwag gagalaw.
Isang gabi, dumalo sila sa Grand Opening ng isang Art Museum.
Iniwan sandali ni Graham si Lina para makipag-usap sa mga investors.
Habang nag-iisa, tumitingin si Lina sa isang Renaissance painting. Isang matandang lalaki na nakasuot ng simpleng coat ang lumapit sa kanya. Nag-usap sila sandali tungkol sa history ng painting. Tumawa si Lina—isang tawa na matagal nang hindi naririnig ni Graham.
Mula sa kabilang dulo ng hall, nakita ito ni Graham.
Nagdilim ang paningin niya. Ang “maskara” ng pagiging disenteng asawa ay natanggal.
Naglakad siya palapit kay Lina nang mabilis. Ang tunog ng kanyang sapatos sa marmol na sahig ay parang kulog.
Hinablot niya ang braso ni Lina. Mahigpit. Masakit.
“Graham…” bulong ni Lina, nanlaki ang mata sa takot. “Nasasaktan ako…”
“Sino ang kausap mo?!”
Ang boses ni Graham ay umalingawngaw sa tahimik na museum. Napatingin ang mga elite guests.
Pero walang pakialam si Graham. Ang galit at pagmamay-ari ay lumamon sa kanya.
“W-Wala ‘yun, Graham… nagtanong lang siya tungkol sa painting…”
“Sinungaling!” sigaw ni Graham. “Nakikipaglandian ka sa harap ko?! Buntis ka na’t lahat, ang landi mo pa rin!”
Sa gitna ng sikat na bulwagan, itinaas ni Graham ang kanyang kamay.
Akmang sasampalin niya si Lina. Hindi niya alintana ang mga CCTV o ang mga mata ng mga mayayamang bisita. Gusto niyang ipakita kung sino ang may-ari kay Lina.
Napapikit si Lina at hinawakan ang tiyan niya para protektahan ang bata.
Pero… hindi dumapo ang palad ni Graham.
May humawak sa pulsuhan niya. Isang kamay na kulubot pero kasing tigas ng bakal.
Ang matandang lalaki na kausap ni Lina kanina.
“Bitawan mo ako!” bulyaw ni Graham sa matanda. “Sino ka ba?! Alam mo ba kung sino ako?! Ako si Graham Carver! Kaya kong bilhin ang buhay mo!”
Hindi natinag ang matanda. Kalmado lang itong tumingin kay Graham.
“Kilala kita, Mr. Carver,” sabi ng matanda sa mababang boses. “Ikaw ang lalaking may utang na $500 Million sa bangko para maisalba ang pabagsak mong kumpanya.”
Natigilan si Graham. Nanlaki ang mata niya.
“P-Paano mo nalaman ‘yan? Confidential ‘yan!”
Binitawan ng matanda ang kamay ni Graham nang padabog. Inayos ng matanda ang kanyang simpleng coat.
“Nalaman ko ‘yan… dahil ako si Lord Alistair Sterling.”
Narinig ang pagsinghap ng mga tao sa paligid.
Si Lord Alistair Sterling. Ang may-ari ng pinakamalaking Banking Consortium sa Europa. Ang taong may hawak ng pera ng mga hari at reyna. Siya ang tunay na pinakamayaman sa kwartong iyon, hindi si Graham.
Namutla si Graham. Ang taong sasampalin sana niya at minura ay ang taong may hawak ng leeg ng kumpanya niya.
“L-Lord Sterling…” utal ni Graham, biglang naging maamo. “Sir… h-hindi ko po kayo nakilala… nagpapaliwanag lang po ako sa asawa ko…”
“Nagpapaliwanag gamit ang sampal?” tanong ni Lord Sterling.
Tumingin si Lord Sterling kay Lina. Puno ng awa ang mata ng matanda.
“Mrs. Carver,” sabi ni Lord Sterling. “Kanina, habang nag-uusap tayo, tinanong kita kung masaya ka ba. Hindi ka sumagot. Ngayon, alam ko na ang sagot.”
Binalingan niya si Graham.
“Mr. Carver, ang loan application mo na $500 Million na pipirmahan ko sana bukas?”
“O-Opo, Sir! Kailangan ko po ‘yun! Please!”
“Denied.”
Parang binagsakan ng langit si Graham.
“At hindi lang ‘yun,” dagdag ni Lord Sterling. “I am calling in all your existing debts. Effective immediately. Bukas, wala ka nang kumpanya.”
“Huwag! Sir! Maawa kayo! Mawawala lahat sa akin!” lumuhod si Graham sa harap ng matanda at ng asawa niya.
Humarap si Lord Sterling kay Lina.
“Lina, anak,” malambing na sabi ng matanda. “May foundation ako para sa mga babaeng gustong magsimula muli. Kung gusto mong umalis sa impyernong ito, sasama ka sa akin ngayon. Sagot ko ang lawyers mo at ang panganganak mo.”
Tinignan ni Lina si Graham na nakaluhod, umiiyak dahil sa pera, hindi dahil sa kanya.
Dahan-dahang tinanggal ni Lina ang kanyang wedding ring.
“Graham,” sabi ni Lina.
Tumingala si Graham. “Lina! Sabihin mo sa kanya! Mahal kita!”
Binitawan ni Lina ang singsing. Nahulog ito sa sahig. Ting.
“Ang sabi mo, gusto mo ng ownership?” tanong ni Lina. “Ayan ang singsing. Sa’yo na. Pero ako at ang anak ko? We are not for sale.“
Sumama si Lina kay Lord Sterling palabas ng museum. Naiwan si Graham sa gitna ng hall—wasak ang pangalan, baon sa utang, at mag-isang pinapanood ng mga taong dati ay takot sa kanya, pero ngayon ay nandidiri na.
