WALANG KATULONG ANG TUMATAGAL SA BAGONG ASAWA NG BILYONARYO DAHIL SA PANG-AAPI NITO… HANGGANG SA DUMATING ANG ISANG “SIMPLENG” KATULONG NA GINAWA ANG IMPOSIBLE: ANG PATAHIMIKIN SIYA.
“TANGA!”
PAK!
Isang malakas na sampal ang umalingawngaw sa marmol na lobby ng mansyon.
Namimilipit sa sakit ang katulong na si Nita habang nakayuko sa harap ng kanyang amo, ang bagong Mrs. Villareal na si Sabrina.
“Ilang beses ko bang sasabihin na ayoko ng mainit na kape?!” sigaw ni Sabrina, na dating modelo na napangasawa ng bilyonaryong si Don Eduardo. “Gusto ko iced latte! Bobo ka ba?!”
Tinapon ni Sabrina ang kape sa mamahaling Persian carpet.
“Umalis ka na! You’re fired! Pang-sampung katulong ka na ngayong buwan!”
Umiiyak na tumakbo si Nita palabas. Si Don Eduardo, na nasa gilid, ay napailing na lang. Mahal niya si Sabrina, pero pagod na siya sa kasamaan ng ugali nito.
Kinabukasan, dumating ang bagong katulong.
Siya si Loring.
Simple lang si Loring. Matanda na, puti na ang buhok, tahimik, at laging nakangiti nang bahagya. Walang takot sa mukha niya, puro kalmado lang.
Nang makita siya ni Sabrina, tinaasan siya nito ng kilay.
“Ikaw ang bago?” mataray na tanong ni Sabrina. “Tignan natin kung tatagal ka ng isang araw. Linisin mo ang kwarto ko. Ngayon din. At siguraduhin mong walang alikabok kahit isa!”
“Opo, Senyora,” mahinahong sagot ni Loring.
Inasahan ni Sabrina na magrereklamo si Loring o magkakamali. Pero pagpasok niya sa kwarto pagkaraan ng isang oras, namangha siya.
Ang kwarto ay hindi lang malinis. Ito ay… perpekto.
Ang kama ay nakaayos na parang sa 5-Star Hotel. Ang mga damit sa closet ay naka-color code. Ang amoy ng kwarto ay fresh lavender. At sa lamesa, may nakahandang iced latte na tamang-tama ang timpla—eksakto sa gusto niya.
“Hmph. Tsamba,” bulong ni Sabrina.
Nagsimula ang mga araw. Sinubukan ni Sabrina ang lahat para pahirapan si Loring.
Inutusan niya itong maglaba ng gabundok na damit gamit ang kamay. Nagawa ito ni Loring. Inutusan niya itong magluto ng gourmet French dish na hindi pa nito naririnig. Nagawa ito ni Loring. Sinadya niyang magkalat ng putik sa sahig pagkatapos mag-mop. Nilinis ito ni Loring nang walang reklamo, na may ngiti pa.
Lalong naiinis si Sabrina. Hindi niya mapaiyak si Loring. Hindi niya ito mapasigaw. Ang kalmado ni Loring ay parang salamin na bumabalik sa kanya ang sarili niyang kapangitan.
Isang gabi, may malaking party sa mansyon. Dumating ang mga high society friends ni Sabrina.
“Ito si Loring, bago kong alila,” pakilala ni Sabrina nang mapang-asar. “Matanda na, pero masipag. Parang kalabaw.”
Nagtawanan ang mga bisita.
“Loring!” utos ni Sabrina. “Dalhan mo kami ng champagne! Bilisan mo, ang bagal mo kumilos!”
Lumabas si Loring dala ang tray ng champagne glasses.
Habang naglalakad siya, sinadya siyang patid ng isang bisita ni Sabrina para mapahiya siya.
CRASH!
Nabasag ang mga baso. Natapon ang champagne sa mamahaling gown ni Sabrina.
“AAAHHH!” tili ni Sabrina. “Tanga ka talaga! Sinira mo ang gown ko! Ang mahal nito!”
Inasahan ng lahat na yuyuko si Loring at iiyak. Inasahan ni Don Eduardo na sisigawan na naman ang katulong.
Pero iba ang nangyari.
Tumayo si Loring nang tuwid.
Tinignan niya si Sabrina sa mata. Ang kanyang tingin ay hindi tingin ng katulong, kundi tingin ng isang taong may awtoridad.
Lumapit si Loring at kumuha ng napkin.
“Huwag po kayong mag-alala, Senyora,” sabi ni Loring sa boses na mahinahon pero malamig. “Maaayos po natin ‘to.”
Dahan-dahang pinunasan ni Loring ang mantsa sa gown ni Sabrina.
Habang ginagawa niya ito, bumulong siya sa tenga ni Sabrina. Walang ibang nakarinig kundi silang dalawa lang.
“Senyora Sabrina,” bulong ni Loring. “Alam niyo po ba kung bakit perpekto ang pagkakagawa ko sa kwarto niyo? Kasi nakita ko po ang nakatagong safe sa likod ng painting. At nakita ko rin po ang laman nito… ang mga litrato niyo kasama ang dati niyong boyfriend na adik… at ang mga resibo ng pagsusugal niyo gamit ang pera ni Don Eduardo.”
Nanlaki ang mata ni Sabrina. Namutla siya. Nanginig ang tuhod niya.
“H-Ha…?” utal ni Sabrina.
“Shhh,” bulong ulit ni Loring, nakangiti pa rin habang nagpupunas. “Huwag po kayong maingay. Baka marinig ni Don Eduardo. Baka malaman niya na ang ‘anghel’ niyang asawa ay may tinatagong demonyo sa aparador.”
Umatras si Loring at yumuko nang may pekeng paggalang.
“Ayan po, Senyora. Malinis na. May iuutos pa po ba kayo?”
Hindi makapagsalita si Sabrina. Nakatingin lang siya kay Loring na parang nakakita ng multo. Ang katulong na inapi niya ay siya palang may hawak ng leeg niya.
“W-Wala na, Loring,” nanginginig na sagot ni Sabrina. “S-Salamat.”
“Walang anuman po, Senyora,” ngiti ni Loring.
Naglakad palayo si Loring. Nagtataka ang mga bisita kung bakit biglang tumahimik si Sabrina. Si Don Eduardo ay namangha.
Mula sa gabing iyon, nagbago ang ihip ng hangin sa mansyon.
Si Sabrina, ang dating reyna ng kasamaan, ay naging maamo na parang tuta kapag nandiyan si Loring. Kapag nag-uutos siya, may “please” at “thank you” na.
Si Loring? Nanatili siyang simpleng katulong. Naglilinis. Nagluluto. Pero alam ng lahat—lalo na ni Sabrina—kung sino talaga ang tunay na Boss sa bahay na iyon.
