“PAPAKASALAN KITA KAPAG SINUOT MO ‘TO AT RUMAMPA KA!” — ANG PANG-IINSULTO NG BILYONARYO SA JANITRESS… NA SIYANG DUMUROG SA KANYA MAKALIPAS ANG ILANG BUWAN
Ang Grand Ballroom ng Hotel de Luna ay parang palasyo ng mga diwata. Ang mga chandelier ay kumikinang na parang mga bituin, ang sahig ay gawa sa Italian Marble, at ang hangin ay amoy expensive perfume at champagne.
Sa gitna ng karangyaan, naroon si Clara.
Suot ang kanyang kulay abong uniporme, hawak niya ang walis at dustpan. Nakayuko siya habang naglilinis ng nabasag na baso sa gilid. Limang taon na siyang janitress dito. Sanay na siya na para siyang hangin—nilalampasan, hindi tinitignan, at minsan ay tinatapakan.
Sa gabing iyon, may Fashion Gala ang mga elite.
Ang bilyonaryong playboy na si Marco Villareal ay lasing na. Hawak niya ang isang Couture Gown na naiwan ng isang modelo sa backstage. Ito ay kulay pula, puno ng Swarovski crystals.
Nakita ni Marco si Clara na nagwawalis. Naisipan niyang maglaro.
“Hoy! Ikaw!” sigaw ni Marco.
Napatigil ang musika. Lahat ng mata ay tumingin kay Marco at sa nanginginig na si Clara.
“Sir?” mahinang sagot ni Clara.
Lumapit si Marco, gewang-gewang. Itinaas niya ang mamahaling gown.
“Ang dumi-dumi ng suot mo,” pang-aasar ni Marco. “Ganito. May challenge ako. Suotin mo ang gown na ‘to. Rumampa ka sa gitna. Kapag ginawa mo ‘yan at nagmukha kang tao… PAPAKASALAN KITA!”
Nagtawanan ang mga bisita.
“Go, Marco!” sigaw ng mga kaibigan niya. “Tignan natin kung gaganda ang basahan!”
Namula si Clara. “Sir… trabaho lang po ang sa akin… huwag naman po ganyan…”
“Bakit? Choosy ka pa?”
Dumukot si Marco ng isang bundle ng pera sa bulsa niya at isinaboy ito sa mukha ni Clara.
“Ayan! Bayad ko sa oras mo! Suotin mo ‘yan at pasayahin mo kami!”
Dahil sa hiya, at dahil kailangan niya ng pera para sa gamot ng nanay niya, pinulot ni Clara ang pera at ang gown. Tumakbo siya sa CR habang nagtatawanan ang lahat.
Lumabas si Clara suot ang gown.
Tumahimik ang lahat.
Bagay na bagay sa kanya ang damit. Ang kanyang mukha, na laging walang make-up at nakatali ang buhok, ay lumitaw ang natural na ganda.
Naglakad siya sa gitna. Hindi rampa ng modelo, kundi lakad ng isang babaeng puno ng dignidad kahit inaapi.
Pero pagdating niya sa dulo, tumawa nang malakas si Marco.
“HAHAHA! Joke lang! Akala mo papatulan ko ang isang katulong?! Mukha kang lechon na binalot sa gift wrapper! Hubarin mo ‘yan, ang dumi na!”
Binuhusan ni Marco ng Red Wine ang gown habang suot ni Clara.
“Oops. Ngayon, bagay na sa’yo. Madumi.”
Tumakbo si Clara palabas ng hotel, umiiyak, habang ang tawanan nila Marco ay umaalingawngaw sa kanyang tenga.
MAKALIPAS ANG ANIM NA BUWAN.
Bumagsak ang negosyo ni Marco. Na-scam siya ng kanyang business partner at baon siya sa utang. Ang tanging pag-asa niya ay ang maka-deal ang bagong may-ari ng Velvet Fashion Empire mula sa Europe.
Pumunta si Marco sa meeting. Suot niya ang luma niyang suit. Wala na ang yabang niya. Desperado na siya.
“Mr. Villareal,” sabi ng secretary. “Handa na po ang CEO na harapin kayo.”
Pumasok si Marco sa boardroom.
Naka-talikod ang CEO, nakatingin sa bintana na tanaw ang buong siyudad.
“Ma’am,” simula ni Marco, nanginginig ang boses. “Nandito po ako para magmakaawa. Kailangan ko po ng investment niyo. Gagawin ko po ang lahat.”
Dahan-dahang humarap ang babae.
Suot niya ay isang Power Suit na kulay pula—kasing pula ng gown noong gabing iyon.
Natigilan si Marco. Nanlaki ang mata niya. Nalaglag ang panga niya.
Si Clara.
Pero hindi na ito ang janitress na may walis. Ang balat niya ay makinis, ang tindig ay may kumpiyansa, at ang mata ay matalim.
“C-Clara…?” bulong ni Marco.
Ngumiti si Clara. Pero hindi ngiting masaya. Ngiting negosyo.
“Good morning, Mr. Villareal,” bati ni Clara. “Nagulat ka ba?”
“P-Paano…?”
“Noong gabing pinahiya mo ako,” kwento ni Clara habang umuupo sa kanyang executive chair. “May isang International Designer na nakakita sa akin. Nakita niya kung paano ako naglakad nang may dignidad kahit binaboy mo ako. Kinuha niya ako. Ginawa niya akong modelo. At dahil matalino ako—bagay na hindi mo napansin dahil janitress lang ako sa paningin mo—tinulungan niya akong mag-aral at magpatakbo ng negosyo.”
Nilapag ni Clara ang isang folder sa mesa.
“Ito ang kontrata para iligtas ang kumpanya mo,” sabi ni Clara.
Agad na inabot ni Marco ang ballpen. “Salamat! Salamat Clara! Alam kong may pinagsamahan tayo! Tutuparin ko na ang pangako ko! Pwede kitang pakasalan ngayon din!”
Hinila ni Clara ang kontrata palayo.
“May kondisyon ako, Marco.”
“Kahit ano! Ano ‘yun?”
Tinuro ni Clara ang uniform ng Janitor na nakatupi sa gilid ng mesa. At isang walis.
“Suotin mo ‘yan,” utos ni Clara. “At walisin mo ang buong floor ng opisina ko. Kapag natapos mo ‘yan nang hindi nagrereklamo… pipirmahan ko ang tseke.”
Namula si Marco. “Ano?! Ako?! Magwawalis?! Bilyonaryo ako!”
“Dati,” pagtatama ni Clara. “Ngayon, ikaw ang may kailangan sa akin. So, anong pipiliin mo? Ang pride mo o ang kumpanya mo?”
Napatingin si Marco sa uniporme. Naalala niya ang ginawa niya kay Clara noon.
Sa huli, nanahimik si Marco.
Wala siyang nagawa. Sinuot niya ang uniporme. Kinuha niya ang walis.
At habang nagwawalis ang dating bilyonaryo sa harap ng babaeng dating niyurakan niya, narealize niya ang sakit na ipinaranas niya noon.
Si Clara ay nanood lang sandali, tapos ay bumalik sa trabaho. Hindi niya kailangang tumawa. Hindi niya kailangang mang-insulto. Ang makita ang dating hari na lumuhod sa sarili niyang dumi ay sapat na ganti.
