AKALA NILA TATANGA-TANGA ANG WAITRESS SA HARAP NG BILYONARYO — PERO NANG MAG-UMPISANG GUMALAW ANG MGA KAMAY NIYA, NAPAIYAK ANG INA NITONG PIPI AT BINGI
Ako si Maya. Isa lang akong part-time waitress sa Casa Real, ang pinakamahal na restaurant sa siyudad. Kailangan ko ng pera para sa gamot ng kapatid ko.
Isang gabi, dumating ang pinakamayaman at pinaka-impluwensyal na tao sa bansa: si Don Alejandro. Kasama niya ang kanyang matandang ina, si Doña Cecilia.
Tahimik ang buong restaurant. Takot ang lahat magkamali. Kilala si Don Alejandro na strikto at mabilis magpa-alis ng empleyado.
Napansin ko si Doña Cecilia. Nakaupo siya nang tuwid, suot ang mamahaling perlas, pero malungkot ang mga mata niya.
Lumapit ang Manager namin. Kinausap niya si Don Alejandro.
“Sir, anong gusto ng Mommy niyo? Ipag-order ko na ba siya ng Soup of the Day?” tanong ng Manager kay Don Alejandro, ni hindi man lang tumitingin kay Doña Cecilia.
Bumuntong-hininga si Don Alejandro. “Sige. Bigyan niyo na lang siya ng malambot na pagkain. Hindi naman siya nakakapagsalita.”
Parang naging invisible ang matanda. Sanay na si Doña Cecilia na pinag-uusapan siya na parang wala siya doon dahil sa kanyang kapansanan. Yumuko na lang siya at tumingin sa kanyang mga kamay.
Ako ang naatasang mag-serve ng tubig.
Lumapit ako sa mesa. Nanginginig ang kamay ko, pero nakita ko ang lungkot sa mukha ng matanda. Naalala ko ang kapatid ko sa bahay.
Imbes na ibaba lang ang baso at umalis, tumayo ako sa harap ni Doña Cecilia.
Tinignan ko siya sa mata at ngumiti.
Dahan-dahan kong itinaas ang mga kamay ko.
Nag-sign language ako: “Magandang gabi po, Ma’am. Masaya ako na nandito kayo. Anong gusto niyong kainin?”
(Good evening, Ma’am. I am happy you are here. What do you want to eat?)
Natigilan ang buong restaurant. Nabitawan ni Don Alejandro ang kanyang tinidor. Nanlaki ang mata ng Manager namin, akala niya binabastos ko ang bisita sa pamamagitan ng pagkumpas-kumpas.
“Maya! Anong ginagawa mo?!” pabulong na sigaw ng Manager.
Pero hindi tumingin sa kanya si Doña Cecilia.
Nakatitig ang matanda sa akin. Unti-unting nagliwanag ang mukha niya. Ang mga matang kanina ay puno ng lungkot, ngayon ay napuno ng luha.
Itaas niya ang nanginginig niyang mga kamay at sumagot gamit ang Sign Language:
“Marunong ka ng wika ko? Nakikita mo ako?”
Sumagot ako (Sign Language): “Opo. May kapatid din po akong katulad niyo. Maganda po kayo ngayong gabi.”
Bumuhos ang luha ni Doña Cecilia. Humagulgol siya sa tuwa. Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, may kumausap sa kanya nang direkta. May nagtanong ng gusto niya imbes na diktahan siya.
Nag-usap kami gamit ang mga kamay namin.
“Gusto ko ng Lobster,” sign ni Doña Cecilia, tumatawa habang lumuluha. “Sawang-sawa na ako sa soup. Gusto ko ng Lobster Thermidor at Red Wine.”
Tinignan ko si Don Alejandro. “Sir, sabi po ng Mommy niyo, gusto daw po niya ng Lobster at Wine. Ayaw daw po niya ng soup.”
Tulala si Don Alejandro. Nakatingin siya sa Nanay niya na ngayon ay masiglang-masigla at nakangiti.
“Matagal na siyang hindi ngumingiti nang ganyan…” bulong ng bilyonaryo. “Akala ko… akala ko matanda na siya at pagod. Yun pala… nalulungkot lang siya kasi walang nakakaintindi sa kanya.”
Tumayo si Don Alejandro. Inakala ng Manager na magagalit siya.
Pero nilapitan ako ng bilyonaryo at hinawakan ang balikat ko.
“Anong pangalan mo, Hija?”
“M-Maya po, Sir.”
“Maya,” seryosong sabi niya. “Ngayong gabi, hindi ka waitress. Ikaw ang panauhin namin.”
Pinaupo niya ako sa tabi ng Nanay niya.
“Samahan mo si Mama kumain. Kwentuhan mo siya. Bayad ang oras mo. Hindi, doble ang bayad sa oras mo.”
Buong gabi kaming nagkwentuhan ni Doña Cecilia. Nalaman kong mahilig pala siya sa painting at gardening. Nalaman kong miss na miss na niya ang makipag-usap.
Bago sila umalis, iniwan ni Don Alejandro ang isang Calling Card at isang tseke sa mesa.
“Para sa pag-aaral ng kapatid mo,” sabi ni Don Alejandro. “At kapag graduate na siya, may trabaho na naghihintay sa kanya sa kumpanya ko. Salamat, Maya. Binuhay mo ang diwa ng Nanay ko.”
Tinignan ko ang tseke. Sapat na ito para mapagaling ang kapatid ko at makapagtapos ako ng pag-aaral.
Sa gabing iyon, napatunayan ko na ang wika ng pagmamahal ay hindi laging naririnig. Minsan, nakikita ito sa galaw ng kamay at sa sinseridad ng puso na handang umintindi sa mga taong madalas na naisasantabi.
