KINANSEL NG ASAWA KO ANG BIRTHDAY PARTY KO DAHIL “WALA KAMI PERA”—PERO NAKITA KO SA BULSA NIYA ANG RESERVATION SA ISANG MAMAHALING RESTAURANT PARA SA PAMILYA NIYA GAMIT ANG PERA KO. KAYA SA GABING IYON, IBINIGAY KO SA KANYA ANG REAGALONG HINDI NIYA MAKAKALIMUTAN: ANG BILL NA HINDI NIYA KAYANG BAYARAN.
Bukas na ang 30th Birthday ko. Isang milestone. Ilang buwan ko nang pinaghahandaan ito. Bilang isang Senior Accountant, ako ang bumubuhay sa pamilya namin. Ang asawa kong si Gary ay dalawang taon nang walang trabaho at “naghahanap” pa daw ng opportunity, pero madalas ay nasa bahay lang at naglalaro ng video games.
Kagabi, lumapit ako kay Gary.
“Hon, tuloy tayo bukas ha? Yung simpleng dinner lang sa favorite restaurant ko,” malambing kong sabi.
Sumimangot si Gary. “Carla naman, ilang beses ko bang sasabihin sa’yo? Walang budget! Ang gastos-gastos mo. Masyado kang materialistic. Matanda ka na, kailangan pa ba ng party? Dito ka na lang sa bahay, magluto ka ng pansit.”
“Pero Hon,” katwiran ko. “Ako naman ang magbabayad eh. Sabi mo kasi i-treat mo ako kahit once lang…”
“Basta hindi pwede!” sigaw niya. “May lakad ako bukas ng gabi. May importanteng meeting ako sa dating boss ko, baka magkatrabaho na ako. Huwag kang istorbo.”
Nalungkot ako. Umiyak ako sa kwarto nang gabing iyon. First time kong maramdaman na balewala ako sa sarili kong asawa.
Kinabukasan, araw ng birthday ko. Wala man lang “Happy Birthday” galing kay Gary. Umalis siya nang maaga, nagmamadali.
Nung naglalaba ako ng mga damit na iniwan niya, may nakapa ako sa bulsa ng kanyang polo shirt. Isang lukot na papel.
Binuksan ko ito.
Isa itong Official Receipt mula sa La Vitoria, ang pinakamahal na Steakhouse sa lungsod.
Reservation Date: (Araw ng Birthday ko) – 7:00 PM Pax: 5 Persons Downpayment: ₱10,000 (Paid via Credit Card ending in 8890) Guest List: Gary, Mommy Viring, Ate Tessie, Kuya Romy, Bunso.
Nanlaki ang mga mata ko.
Ang credit card na ending sa 8890… CARD KO ‘YON. Extension card na ibinigay ko kay Gary para lang sa “emergency.”
At ang Guest List… nandoon ang buong pamilya niya—ang Nanay niyang matapobre na laging sinasabing “walang kwenta” ako, at ang mga kapatid niyang laging nangungutang.
Wala ang pangalan ko.
Sa mismong birthday ko, gagamitin niya ang pera ko para pakainin ang pamilya niya sa mamahaling restaurant, habang ako ay iniwan sa bahay at sinabihang “magluto ng pansit.”
Nanginig ako sa galit. Gusto kong sumugod. Gusto kong tawagan siya at murahin.
Pero huminga ako nang malalim. Tinignan ko ang sarili ko sa salamin.
“Hindi, Carla,” bulong ko sa sarili ko. “Huwag kang mag-iskandalo. Masyado kang matalino para diyan.”
Ngumiti ako nang mapait at kalmado.
“Oh, Honey… this is a night you will remember for the rest of your life.”
Tinawagan ko ang bangko.
“Hello, Bank? Yes, this is Carla. I want to report my extension card as LOST. Please BLOCK it immediately. Yes, right now. As in, zero transactions allowed.”
Pagkatapos, naligo ako. Nagsuot ako ng pinakamaganda kong pulang dress. Nag-makeup ako nang pak na pak. Nagsuot ako ng heels.
Pagsapit ng 7:30 PM, pumunta ako sa La Vitoria.
Mula sa labas ng salamin, nakita ko sila. Nasa pinakamagandang pwesto sila. Nakaupo si Gary, ang Nanay niya, at ang mga kapatid niya. Ang daming pagkain! May Lobster, may Tomahawk Steak, at may mamahaling alak.
Tuwang-tuwa sila. Nagtatawanan.
“Ang sarap talaga ng libre mo, anak!” rinig kong sigaw ng Nanay niya nung lumapit ako. “Buti na lang hindi mo isinama ‘yung kuripot mong asawa. Panira lang ‘yun ng gabi!”
“Hayaan mo siya, Nay,” tawa ni Gary. “Nasa bahay ‘yun, nagmumukmok. Ang alam niya meeting ang pinuntahan ko. Tanga naman ‘yun eh, maniniwala agad.”
Nagtawanan sila. Cheers.
Huminga ako nang malalim at pumasok sa loob. Ang tunog ng heels ko ay umalingawngaw sa tahimik na restaurant.
Click. Clack. Click. Clack.
Tumayo ako sa gilid ng mesa nila.
“Wow. Mukhang masarap ‘yan ah,” bati ko nang nakangiti.
Natigilan silang lima. Para silang nabulunan.
Namutla si Gary. Nalaglag ang tinidor ng Nanay niya.
“C-Carla?!” gulat na sigaw ni Gary. “A-Anong ginagawa mo dito?!”
“Bakit? Bawal ba ako dito?” tanong ko, habang kumukuha ng isang piraso ng lobster sa plato ni Gary at kinain ito. “Birthday ko naman, di ba? Pero teka… bakit nandito ang ‘meeting’ mo? At kasama mo pa ang family mo?”
“Carla, umuwi ka na!” bulong ni Gary nang madiin, tumitingin sa paligid. “Nakakahiya ka! Pinapahiya mo ako sa pamilya ko!”
“Oo nga!” singit ng Nanay niya. “Napaka-papansin mo talagang babae ka! Kita mong family bonding ito! Hindi ka imbitado! Wala ka talagang modo!”
Ngumiti ako kay Mommy Viring. “Wala akong modo? Pero ako ang may-ari ng credit card na ipinambayad sa downpayment ng kinakain niyo.”
Napatahimik sila.
“Gary,” baling ko sa asawa ko. “Sabi mo wala tayong budget. Sabi mo naghihirap tayo. Pero heto ka, umoorder ng steak na nagkakahalaga ng 5,000 pesos bawat isa, gamit ang pera ko? Habang ako, na nagpapakahirap magtrabaho, ay sinabihan mong magluto ng pansit?”
“Asawa kita!” katwiran ni Gary. “Pera mo, pera ko rin! Karapatan ko ‘to!”
“Talaga?”
Tinaas ko ang kamay ko at tinawag ang Waiter.
“Waiter, bill out please,” utos ko.
Lumapit ang waiter dala ang bill.
“Sir, Ma’am, ang total bill po ay ₱45,000,” sabi ng waiter.
Kinuha ni Gary ang wallet niya nang mayabang. Inilabas niya ang extension card ko.
“Ako na ang bahala,” sabi ni Gary, sabay tingin sa akin nang masama. “Umuwi ka na, Carla. Pag-uusapan natin ang pagiging madamot mo sa bahay.”
Iniabot ni Gary ang card sa waiter. Umalis ang waiter para i-swipe ito.
Habang naghihintay, nginisian ako ng Nanay niya. “Ayan, bayad na. Layas na.”
“Wait lang, Ma,” sagot ko. “Hintayin natin ang grand finale.”
Bumalik ang waiter. Medyo nahihiya at may dalang masamang balita.
“Sir…” sabi ng waiter. “Declined po ang card.”
“Ha?!” sigaw ni Gary. “Imposible! May limit ‘yan na 100k! I-try mo ulit!”
“Na-try na po namin ng tatlong beses, Sir. ‘Stolen Card’ po ang lumalabas sa system. Naka-block po.”
Tumingin si Gary sa akin. Ang mukha niya ay puno ng takot.
“C-Carla… anong ginawa mo?”
Ngumiti ako. Isang ngiting tagumpay.
“Ah, nakalimutan kong sabihin,” sabi ko nang mahinahon. “Kanina, tinawagan ko ang bangko. Ini-report kong ninakaw ang card ko. Kasi totoo naman, di ba? Ninanakaw mo ang pera ko para sa luho ng pamilya mo.”
Namutla ang buong pamilya niya. Nagtinginan sila.
“So…” patuloy ko. “Sino ang magbabayad ng ₱45,000? Kasi ako? Wala akong dalang pera. At wala rin naman kayong trabaho, di ba Gary? At si Mommy Viring? Alam ko wala ring dala ‘yan.”
“Carla! Huwag mo kaming gawin ‘to!” sigaw ni Gary, pinagpapawisan ng malapot. “Makukulong kami! Wala kaming pambayad!”
“Carla, anak!” biglang bumait ang boses ng Nanay niya. “Joke lang ‘yung kanina! Sige na, bayaran mo na! Birthday mo naman eh! Regalo mo na sa amin!”
Umiling ako.
“No. My birthday, my rules.”
Lumapit ako sa Manager na nanonood sa gilid.
“Manager,” sabi ko nang malakas. “Hindi ko kasama ang mga taong ‘yan. Hindi ko sasagutin ang bill nila. Kung hindi sila makabayad, kayo na po ang bahala tumawag ng Pulis.”
Tumalikod ako at naglakad palabas.
“CARLA! BUMALIK KA DITO!” sigaw ni Gary habang hinaharang siya ng mga waiter at security guard. “CARLA! ASAWA MO AKO!”
Huminto ako sa pinto. Humarap ako sa huling pagkakataon.
“Ex-asawa,” pagtatama ko. “Happy Birthday to me, Gary. Nawa’y mabusog kayo sa kahihiyan.”
Umalis ako ng restaurant habang naririnig ang sigawan at gulo sa loob. Dumating ang mga pulis matapos ang ilang minuto.
Nang gabing iyon, natulog ako sa isang magandang hotel, kumain ng cake, at uminom ng wine nang mag-isa pero payapa. Ito ang pinakamagandang regalo na ibinigay ko sa sarili ko—ang kalayaan mula sa taong hindi marunong magpahalaga sa akin.
