NAGULAT ANG BILYONARYO NANG MAKITA ANG KANYANG KATULONG NA TULOG SA KANYANG KAMA—AKALA NIYA AY NAGBUBULAKBOL ITO, PERO NANG MAKITA NIYA ANG NAMUMUTLANG MUKHA NITO AT ANG BASANG UNIPORME, NAPALUHOD SIYA SA PAG-AALALA.
Kilala si Alexander Queen bilang “The Iron CEO.” Siya ay isang bilyonaryong istrikto, perfectionist, at ayaw na ayaw sa mga taong tamad. Sa kanyang mansyon, lahat ay dapat pulido. Bawal ang alikabok, bawal ang gusot, at lalong bawal ang magpahinga sa oras ng trabaho.
Isang umaga, maagang umuwi si Alexander galing sa isang business trip. Hindi niya sinabi sa mga staff na darating siya para makita kung nagtatrabaho ba sila nang maayos kahit wala siya.
Pagpasok niya sa kanyang Master Bedroom, napatigil siya sa pintuan.
Ang mainit na sikat ng araw sa umaga ay tumatagos sa matataas na bintana, tumatama sa mga kurtinang kulay ginto. Pero hindi ang ganda ng kwarto ang nakatawag ng pansin niya.
Sa ibabaw ng kanyang napakalaki at malambot na kama… nakahiga ang katulong niyang si Emma.
Si Emma ay nakahandusay. Ang kanyang ulo ay nakalubog sa malambot na unan. Ang tanging naririnig sa tahimik na kwarto ay ang kanyang mababaw at hindi pantay na paghinga.
Kumunot ang noo ni Alexander. Umakyat ang dugo sa ulo niya.
“Ang lakas ng loob!” isip ni Alexander. “Ang kama ko ay nagkakahalaga ng milyones, tapos hihigaan lang ng isang katulong? Natutulog siya sa oras ng trabaho?!”
Humakbang si Alexander palapit, handang sigawan si Emma at sesantehin ito agad-agad.
Pero habang papalapit siya, unti-unting napalitan ng pagtataka ang kanyang galit.
Nakita niya ang mga detalye: Ang kamay ni Emma ay mahigpit pa ring nakakuyom sa isang basahan (cleaning rag). Sa paanan ng kama, nakatayo ang isang timba na may tubig at sabon. At ang uniporme ni Emma… basang-basa ito at gusot-gusot. Hindi ito basa dahil sa tubig sa timba. Basa ito ng pawis at ulan.
Napansin ni Alexander na nanginginig ang katawan ni Emma kahit tulog ito. Ang mukha nito ay sobrang putla, pero ang pisngi ay namumula na parang nilalagnat.
Lumapit pa si Alexander at tinignan ang sapatos ni Emma. Pudpod na ito at puno ng putik.
Dahan-dahang inilapat ni Alexander ang likod ng kanyang palad sa noo ni Emma.
Napaka-init. Nag-aapoy siya sa lagnat.
Sa sandaling iyon, narealize ni Alexander ang nangyari. Hindi natutulog si Emma dahil tamad siya. Hinimatay siya. Bumigay ang katawan niya habang nagpupunas ng headboard ng kama.
Biglang nagising si Emma dahil sa pagdampi ng kamay ni Alexander.
Napadilat siya. Nang makita niya ang amo niya sa harap niya, nanlaki ang mga mata niya sa takot.
“S-Sir Alexander?!” sigaw ni Emma.
Dali-dali siyang bumangon kahit hilo pa. Muntik na siyang matumba pero napahawak siya sa mesa.
“S-Sir! Patawad po! Patawad po!” iyak ni Emma, nanginginig ang boses. “Huwag niyo po akong tanggalin! Hindi ko po sinasadyang makatulog! Nagpupunas lang po ako tapos… tapos bigla pong umikot ang paningin ko… Sir, kailangan ko po ng trabaho… may sakit po ang kapatid ko…”
Akmang luluhod si Emma sa sahig para magmakaawa.
Inaasahan niyang sisigawan siya ni Alexander. Inaasahan niyang kakaladkarin siya palabas.
Pero iba ang nangyari.
Hinawakan ni Alexander ang balikat ni Emma para pigilan itong lumuhod. Seryoso ang mukha ng bilyonaryo, pero wala nang galit sa mga mata nito.
“Emma, humiga ka ulit,” utos ni Alexander.
“P-Po? Sir, ang dumi ko po… ang kama niyo…”
“Wala akong pakialam sa kama,” mariing sabi ni Alexander. “Humiga ka. ‘Yan ang utos ko.”
Wala nagawa si Emma kundi umupo sa gilid ng kama, nanginginig pa rin.
Kinuha ni Alexander ang basahan mula sa kamay ni Emma at inilagay ito sa mesa.
“Bakit ka pumasok ng may sakit?” tanong ni Alexander habang kumukuha ng tubig.
Yumuko si Emma. “Kasi po… wala po kaming pambili ng gamot ng kapatid ko. At saka… umuulan po kanina, wala pong jeep. Nilakad ko po mula sa amin papunta dito para hindi ako ma-late. Nabasa po ako ng ulan… siguro po nilagnat ako dahil sa pagod.”
Natahimik si Alexander.
Ang babaeng ito ay naglakad sa bagyo, pumasok kahit may sakit, at naglinis ng mansyon niya hanggang sa bumigay ang katawan nito… para lang sa kakarampot na sweldo na ipang-gagamot sa kapatid.
Naalala ni Alexander ang sarili niyang ina. Bago sila yumaman, naging katulong din ang nanay niya. Naalala niya kung paano umuuwi ang nanay niya na pagod na pagod pero nakangiti pa rin para sa kanya.
Nakita niya ang nanay niya kay Emma.
“Sir… tatanggalin niyo na po ba ako?” tanong ni Emma, tumutulo ang luha.
Bumuntong-hininga si Alexander. Kinuha niya ang kanyang cellphone at tumawag.
“Hello, Dr. Cruz? Pumunta ka sa mansyon ko ngayon din. May emergency,” sabi ni Alexander sa telepono.
Binaba niya ang tawag at humarap kay Emma.
“Hindi kita tatanggalin, Emma,” malumanay na sabi ni Alexander. “Sa katunayan, bibigyan kita ng parusa.”
Nanlaki ang mata ni Emma. “P-Parusa po?”
“Oo. Ang parusa mo ay bawal kang magtrabaho sa loob ng dalawang linggo. Dito ka titira sa guest room hanggang sa gumaling ka. Sagot ko ang pagkain at gamot mo.”
Hindi makapaniwala si Emma. “P-Pero Sir… ang kapatid ko po…”
“Ipapasundo ko ang kapatid mo. Ipapatignan ko rin siya sa doktor ko. Sagot ko na ang pagpapagamot sa kanya.”
Napahagulgol si Emma. “Sir… bakit po? Bakit niyo po ito ginagawa? Katulong lang po ako…”
Umupo si Alexander sa tabi niya (sa distansyang may respeto) at tinignan siya sa mata.
“Dahil nung pumasok ako kanina… hindi ko nakita ang isang tamad na katulong. Nakita ko ang isang taong nagsasakripisyo ng lahat para sa pamilya niya. At sa mundong ito, ang mga taong tulad mo ang dapat tinutulungan, hindi pinapahirapan.”
Sa araw na iyon, ang “Iron CEO” ay nagpakita ng puso. Hindi lang gumaling si Emma, kundi nabigyan din ng pag-asa ang kanyang pamilya. Napatunayan ni Alexander na ang tunay na kapangyarihan ng isang tao ay hindi sa kung gaano kalaki ang mansyon niya, kundi sa kung paano niya tratuhin ang mga taong naglilingkod sa loob nito.
