SINIGAWAN NG MANAGER ANG WAITRESS: “PULUTIN MO ‘YAN SA SAHIG NGAYON NA!” — PERO NATIGILAN ANG BUONG RESTAURANT NANG KALMADONG HUBARIN NG WAITRESS ANG KANYANG APRON AT SABIHING: “YOU ARE FIRED.”
Si Isabella ay ang 28-anyos na anak ng may-ari ng Golden Spoon Group of Restaurants, isa sa pinakamalaking food chain sa bansa. Kamakailan, namatay ang kanyang ama at siya ang naatasang pumalit bilang bagong CEO.
Ngunit bago siya umupo sa opisina, gusto niyang malaman ang tunay na kalagayan ng kanyang negosyo. Nabalitaan niyang bumabagsak ang sales ng kanilang pinakasikat na branch sa Makati at maraming empleyado ang nagreresign.
Kaya nagdesisyon si Isabella na magpanggap. Nagsuot siya ng simpleng uniporme, tinali ang buhok nang hindi maayos, at naglagay ng makapal na salamin. Pumasok siya bilang isang trainee waitress sa ilalim ng pangalang “Bella.”
Sa unang araw pa lang, nakita na niya ang problema. Ang problema ay ang Manager na si Mr. Rico Gomez.
Si Rico ay matapobre, laging sumisigaw, at tratong-hayop ang ginagawa sa mga staff.
“Hoy, Bella! Ang bagal mo!” sigaw ni Rico habang nagpupunas ng mesa si Isabella. “Tanga ka ba? Sabi ko linisin mo ang bintana, hindi ang mesa! Wala kang utak!”
Yumuko lang si Isabella. “Sorry po, Sir.”
“Sorry ka ng sorry! Hindi nababayaran ng sorry ang oras ko! Bilisan mo!”
Nakita ni Isabella kung paano umiyak ang ibang waitress sa pantry dahil sa pambu-bully ni Rico. Pero nagtimpi siya. Gusto pa niyang makita kung gaano kalala ang ugali nito.
Dumating ang Lunch Rush. Puno ang restaurant. Maraming VIP at businessmen ang kumakain.
Inutusan ni Rico si Isabella na dalhin ang Specialty Spaghetti at Red Wine sa Table 4. Mabigat ang tray. Mainit ang pagkain.
Habang naglalakad si Isabella, sinadya siyang harangin ni Rico dahil gusto nitong magmadali siya.
“Tabi!” bulyaw ni Rico habang dumadaan.
Dahil sa gulat, nawalan ng balanse si Isabella.
CRASH!
Bumagsak ang tray. Kumalat ang spaghetti sa makintab na sahig. Natapon ang red wine at tumalsik ang kaunti sa sapatos ni Rico.
Tumahimik ang buong restaurant. Lahat ng mata ay nakatingin sa kanila.
Namutla si Rico. Tinignan niya ang kanyang sapatos na may mantsa ng wine. Tinignan niya ang kalat sa sahig. At tinignan niya si Isabella na nakaluhod para maglinis.
“TANGA!” sigaw ni Rico. Umalingawngaw ang boses niya sa buong dining area.
Lumapit si Rico kay Isabella at dinuro ito sa noo.
“Alam mo ba kung magkano ang sapatos na ‘to?! Alam mo ba kung magkano ang sinayang mong pagkain?! Napaka-bob mo!”*
“S-Sir, hindi ko po sinasadya… nabunggo niyo po kasi ako…” katwiran ni Isabella nang mahina.
“Aba’t sumasagot ka pa?!”
Sa sobrang galit ni Rico, itinuro niya ang spaghetti na nakakalat sa sahig.
“PULUTIN MO ‘YAN!” sigaw ni Rico. “PULUTIN MO ‘YAN GAMIT ANG KAMAY MO! NGAYON NA!”
Nagulat ang mga customer. Sobra na ito.
“Sir… kukuha po ako ng walis…” sabi ni Isabella.
“WALA AKONG SINABING WALIS!” bulyaw ni Rico. “Sabi ko pulutin mo ng kamay mo! At kainin mo kung kailangan para matuto kang huwag magsayang! Gawin mo habang nakaluhod ka! Yan ang bagay sa mga katulad mong walang kwenta!”
Umiyak na si Isabella. Hindi dahil sa hiya, kundi dahil sa awa sa mga empleyadong araw-araw na nakakaranas nito.
Isang matandang customer ang tumayo. “Mr. Manager, that is too much!”
“Huwag kayong makialam!” sagot ni Rico sa customer. “Disiplina ito sa mga empleyadong tanga!”
Bumalik ang tingin ni Rico kay Isabella. “Ano?! Tititigan mo lang ba ako? Pulutin mo sabi eh!”
Dahan-dahang tumayo si Isabella.
Pinunasan niya ang kanyang kamay. Itinaas niya ang kanyang ulo. Tinanggal niya ang kanyang salamin at inilagay sa bulsa.
Tinignan niya si Rico nang diretso sa mata. Ang mga mata ni “Bella” na trainee ay nawala. Ang nakikita ngayon ni Rico ay ang mga mata ng isang CEO.
Sa harap ng lahat, kalmadong tinanggal ni Isabella ang kanyang Apron. Ibinagsak niya ito sa sahig, sa ibabaw ng natapong spaghetti.
“Anong ginagawa mo?” tanong ni Rico, medyo kinabahan sa pagbabago ng aura ng babae. “Nag-wawalk out ka? Hindi ka makakaalis hangga’t hindi mo binabayaran ang sapatos ko!”
Huminga nang malalim si Isabella. Ang boses niya ay malinaw, malamig, at puno ng kapangyarihan.
“Mr. Rico Gomez,” sabi ni Isabella.
Nagulat si Rico. Paano nalaman ng trainee ang buo niyang pangalan?
“Ang sapatos mo ay nagkakahalaga ng limang libong piso. Babayaran ko ‘yan,” sabi ni Isabella. “Pero ang dignidad ng mga empleyadong winawasak mo araw-araw? Hindi ‘yan mababayaran ng kahit magkano.”
“Sino ka para pagsalitaan ako ng ganyan?! Trainee ka lang!”
Naglabas si Isabella ng isang ID mula sa kanyang bulsa at isinabit ito sa kanyang leeg.
Hindi ito ID ng trainee.
Ito ay Gold ID. Nakasulat dito: ISABELLA C. GOLD – CHIEF EXECUTIVE OFFICER (CEO).
Nanlaki ang mga mata ni Rico. Napanganga ang mga waiter sa gilid. Napasinghap ang mga customer.
“Ako si Isabella Gold,” pakilala niya. “Ang anak ng may-ari ng kumpanyang ito. At ang bago mong Boss.”
Namutla si Rico. Nanginig ang tuhod niya. Parang gusto niyang matunaw sa kinatatayuan niya.
“M-Ma’am Isabella…?” bulong ni Rico. “K-Kayo po ‘yan? Joke lang po ‘yung kanina… D-Disiplina lang po… Prank lang po…”
“Disiplina?” tanong ni Isabella. “Ang pagpapakain ng dumi sa sahig ay hindi disiplina. Iyon ay pang-aabuso.”
Lumapit si Isabella sa mukha ni Rico.
“Mr. Gomez. You are fired.”
“Ma’am! Huwag po! May pamilya po ako! 10 years na po ako sa serbisyo!” iyak ni Rico, akmang luluhod at hahawak sa kamay ni Isabella.
Umatras si Isabella.
“Sayang ang 10 years mo. Ginamit mo ‘yun para maghasik ng takot imbes na magturo. Security!”
Lumapit ang mga guard.
“Escort Mr. Gomez out of the premises immediately. Banned siya sa lahat ng branches natin. At ibigay niyo sa kanya ang final pay niya—minus ang cost ng nasira niyang reputasyon ng restaurant ko.”
Habang kinakaladkad si Rico palabas, nagpalakpakan ang mga customer. Ang mga waiter at kitchen staff ay naiiyak sa tuwa.
Humarap si Isabella sa mga naiwang empleyado.
“Pasensya na kayo kung nagpanggap ako,” sabi ni Isabella nang malumanay. “Gusto kong malaman ang totoo. Mula ngayon, walang manager na mananakit sa inyo. Kayo ang puso ng negosyong ito. Itatrato kayo nang may respeto.”
Tinawag ni Isabella ang isang Busboy na kanina pa gustong tumulong sa kanya pero natatakot kay Rico.
“Ikaw,” sabi ni Isabella. “Nakita kong gusto mong tumulong kanina. Mula ngayon, ikaw na ang Acting Manager habang naghahanap tayo ng bago. Kailangan ko ng lider na marunong magmalasakit.”
Sa araw na iyon, hindi lang spaghetti ang nalinis sa sahig. Nalinis din ang takot at pang-aabuso sa loob ng restaurant. At napatunayan ng lahat na ang tunay na boss ay hindi yung sumisigaw, kundi yung handang ipagtanggol ang kanyang mga tauhan.
