DINALA NG ISANG “SCARY BIKER” ANG BABY KO SA KULUNGAN LINGGO-LINGGO SA LOOB NG 3 TAON — AKALA NG LAHAT KIDNAPPER SIYA, PERO SIYA ANG ANGHEL NA SUMALO SA AMIN NANG MAMATAY ANG ASAWA KO
Nakasuot ako ng orange uniform. Nasa kabilang panig ako ng makapal na salamin sa loob ng visitation room ng Bilibid.
Sa kabilang panig, nakaupo si Jack. Siya ay isang 68-anyos na Amerikanong Biker. Puti ang balat, puno ng tattoo ang braso, mahaba ang balbas, at nakasuot ng leather vest na may patch ng isang Motorcycle Club. Kung titignan mo siya, nakakatakot siya.
Pero ang hawak niya ay hindi baril o kutsilyo.
Dahan-dahan niyang iniaangat ang isang maliit na sanggol at idinikit ito sa salamin. Ang sanggol ay mixed-race—kulay kayumanggi ang balat, kulot ang buhok, at napakaganda. Anak ko siya.
Dumikit ang maliliit na palad ng baby sa salamin.
Tumulo ang luha ko. Humagulgol ako habang nakahawak sa salamin, pilit na inaabot ang anak ko na hindi ko mahawakan.
“Hi, Mateo,” bati ni Jack sa malalim at paos na boses. “Tignan mo si Maya. Kilala ka niya. Sige na, Maya. Smile for Daddy.”
Tatlong taon na ang nakararaan, gumuho ang mundo ko.
Ang asawa kong si Elena ay namatay habang nanganganak. Dahil sa sobrang desperasyon at kawalan ng pera pambayad sa ospital at pambili ng gatas, nakagawa ako ng krimen. Nagnakaw ako. Nahuli ako. At nakulong.
Wala akong kamag-anak. Wala akong magulang. Ang anak kong si Maya ay dapat mapupunta sa Foster Care o DSWD. Iiyak na sana ako dahil alam kong mapapabayaan ang anak ko.
Pero dumating si Jack.
Si Jack ay ang kapitbahay namin na laging nakasimangot. Akala namin galit siya sa mundo. Pero noong araw na aarestuhin ako at kukunin ng social workers si Maya, humarang si Jack.
“Ako ang bahala,” sabi ni Jack sa mga pulis. “Ako ang Guardian niya. May papeles ako. Huwag niyong dadalhin ang bata sa ampunan.”
Nagulat ako. Ang “scary biker” na kapitbahay namin, inako ang responsibilidad sa anak ng isang Pilipinong kriminal.
Sa loob ng tatlong taon, hindi sumablay si Jack.
Linggo-linggo, tuwing Visiting Day, naririnig ko ang ugong ng kanyang Harley Davidson sa labas ng gate. Papasok siya bitbit ang baby bag na kulay pink, na laging contrast sa itim niyang suot.
Nakita ko ang paglaki ni Maya sa likod ng salamin. Unang ngiti. Unang ngipin. Unang hakbang.
Laging si Jack ang nagpapakita sa akin.
Minsan, narinig kong pinagbubulungan siya ng ibang dalaw. “Tignan mo ‘yung matandang puti, hawak ‘yung batang morena. Baka kinidnap niya ‘yan.” “Baka binenta sa kanya ‘yung bata.”
Pero hindi nila alam ang sakripisyo ni Jack.
Isang araw, habang karga niya si Maya (na 2 years old na noon), nakita kong pagod na pagod si Jack.
“Jack,” sabi ko sa intercom. “Bakit ginagawa mo ‘to? Hindi mo naman kami kaano-ano. Iba ang lahi mo, iba ang lahi namin. Matanda ka na, dapat nagpapahinga ka na lang.”
Ngumiti si Jack. Isang ngiting umaabot sa mata.
“Mateo,” sagot niya. “Noong namatay ang asawa ko 20 years ago, nawalan ako ng saysay. Naging miserable ako. Pero noong hawakan ko si Maya noong gabing inaresto ka… naramdaman kong may purpose ulit ako.”
Hinalikan ni Jack ang noo ni Maya.
“Ang batang ito ang nagligtas sa akin, Mateo. Hindi ako ang nagligtas sa kanya. Kaya huwag kang mag-alala. Palalakihin ko siya hanggang sa makalabas ka. Pamilya tayo.”
MAKALIPAS ANG TATLONG TAON (RELEASE DAY)
Bumukas ang malaking bakal na gate.
Nasilaw ako sa araw. Tapos na ang sentensya ko. Malaya na ako.
Sa labas ng gate, nakaparada ang isang malaking motorsiklo. Nakasandal si Jack, naka-shades.
Sa tabi niya, may isang batang babae na tumatakbo palapit sa akin. Naka-suot siya ng mini leather jacket na terno kay Jack.
“DADDY!” sigaw ni Maya.
Lumuhod ako at niyakap ang anak ko. Sa wakas. Wala nang salamin. Wala nang harang. Nayakap ko na ang laman at dugo ko.
Lumapit si Jack at tinapik ako sa balikat.
“Salamat, Jack,” iyak ko. “Hindi ko alam kung paano kita mababayaran.”
Inabot ni Jack ang isang spare helmet sa akin.
“Huwag mo akong bayaran,” sabi ni Jack. “Ang bayad mo, ay maging mabuting ama ka na sa kanya simula ngayon. At saka… medyo sumasakit na ang likod ko sa pagbubuhat, kailangan ko ng kapalit.”
Tumawa kaming lahat.
Sa araw na iyon, umuwi kami. Isang Pilipinong ex-convict, isang mixed-race na bata, at isang matandang Amerikanong biker. Sa mata ng iba, kami ay kakaibang grupo. Pero sa mata ng Diyos, kami ay isang pamilya—binuo hindi ng dugo, kundi ng pagmamahal at pangakong tinupad.
