PINAGTAWANAN NILA ANG ASAWA KONG “TRICYCLE DRIVER” SA HIGH SCHOOL REUNION NAMIN — PERO NAMUTLA SILA NANG DUMATING ANG HELICOPTER AT LUMUHOD ANG MAY-ARI NG RESORT SA HARAP NIYA
Ako si Lara. Kinakabahan ako habang inaayos ang kwelyo ng polo ng asawa kong si Kiko. Ito ang gabi ng aming 10th High School Reunion.
“Hon, sigurado ka bang gusto mong sumama?” tanong ko kay Kiko. “Alam mo naman ang mga kaklase ko. Matapobre sila. Baka… baka lait-laitin ka lang nila.”
Ngumiti si Kiko. Ang mga kamay niya ay magaspang, at ang balat niya ay sunog sa araw dahil sa pagmamaneho ng tricycle araw-araw. Pero sa likod ng simpleng itsura, alam kong siya ang pinakamabuting lalaki sa mundo.
“Hayaan mo sila, Lara,” sagot niya nang mahinahon. “Hindi ko kinakahiya na tricycle driver ako. Ang mahalaga, marangal ang trabaho ko at napapakain ko ang pamilya natin. At isa pa, gusto kong nandun ako para protektahan ka.”
Bumuntong-hininga ako. “Sige. Pero kapag sumobra na sila, uuwi na tayo ha?”
Sumakay kami sa luma naming tricycle papunta sa Grand Azure Resort, ang pinakamahal na resort sa probinsya namin. Pagdating sa gate, hinarang agad kami ng guard.
“Hoy! Bawal ang tricycle dito! Dun kayo sa likod!” sigaw ng guard.
“Bisita po kami,” paliwanag ko.
“Bisita? Naka-tricycle?” tawa ng guard.
Mabuti na lang at dumating ang isang magarang BMW. Bumaba ang batch valedictorian at bully na si Greg.
“Uy! Si Lara!” bati ni Greg, pero nakatingin siya nang masama kay Kiko at sa tricycle namin. “At kasama pala ang… driver niya? O asawa mo ‘yan?”
Nagtawanan ang mga pasahero ni Greg.
“Tara na sa loob,” yaya ni Greg. “Kiko, i-park mo na lang ‘yang karag-karag mo sa tabi ng basurahan para di makita ng mga VVIP guests.”
Yumuko si Kiko. “Sige po, Sir.”
SA LOOB NG BALLROOM
Ang ganda ng venue. Crystal chandeliers, imported wines, at steak ang pagkain. Lahat ng kaklase ko ay nagpapaligsahan ng kwento kung sino ang mas asenso.
“Ako, Manager na sa bangko!” “Ako, may sariling car shop!” “Ako, kakabili ko lang ng Rolex!”
Nasa isang sulok lang kami ni Kiko. Tahimik kaming kumakain. Sana matapos na ang gabing ito.
Pero hindi kami tinantanan ni Greg. Umakyat si Greg sa stage. Hawak niya ang mikropono dahil siya ang sponsor ng party.
“Guys, attention please!” sigaw ni Greg. “Gusto ko lang i-congratulate ang batch natin. Lahat tayo successful! Lahat tayo big time!”
Tumingin siya sa direksyon namin ni Kiko.
“Well… almost everyone,” dagdag ni Greg sabay ngisi. “Meron pala tayong kaklase na medyo minalas. Si Lara, nag-asawa lang ng tricycle driver! Sayang ang ganda mo, Lara!”
Natahimik ang ballroom. Lahat ay nakatingin sa amin. Gusto kong lamunin ako ng lupa.
“Kiko!” tawag ni Greg. “Akyat ka dito, pare! Huwag kang mahiya!”
Pinilit nilang paakyatin si Kiko sa stage.
“Alam niyo guys,” sabi ni Greg habang naka-akbay kay Kiko. “Kailangan natin tulungan si Kiko. Kawawa naman. O, heto.”
Naglabas si Greg ng ₱500 mula sa wallet niya.
“Tip ko ‘yan sa’yo. Mamaya, pagtapos ng party, ihatid mo ako sa bahay ha? Huwag kang mag-alala, dadagdagan ko pa ‘yan basta linisin mo muna yung upuan ng tricycle mo. Baka madumihan ang Armani suit ko eh.”
Naghalakhakan ang mga kaklase ko. “Grabe ka Greg!” “Hahaha! Tricycle VIP service!” “Kunin mo na Kiko, malaking pera ‘yan!”
Nanginginig ako sa galit. Tatayo na sana ako para sigawan si Greg, pero hinawakan ni Kiko ang kamay ko.
Tinanggap ni Kiko ang ₱500.
“Salamat, Greg,” sabi ni Kiko sa mikropono. Ang boses niya ay hindi galit, kundi parang naaawa pa kay Greg. “Malaking tulong ito. Pero tatanggihan ko ang paghatid sa’yo. May sundo kasi ako mamaya.”
“Sundo?” tawa ni Greg. “Sino susundo sa’yo? Kapwa mo tricycle driver?”
“Hindi,” sagot ni Kiko. “Yung business partner ko.”
Mas lalong lumakas ang tawanan. “Business partner daw! Baka sa terminal ng tricycle!”
Sa gitna ng tawanan, biglang yumanig ang buong ballroom.
BLAGAGAGAGAG!
Ang tunog ng malalaking elisi ng helicopter ay dumadagundong sa labas. Napakalakas ng hangin kaya yumanig ang mga bintana.
“Anong nangyayari?!” sigaw ng mga tao. “May bagyo ba?!”
Biglang bumukas ang main doors ng ballroom. Pumasok ang tatlumpung armadong security guards na naka-itim na suit. Hinawi nila ang daan.
Sa gitna ng mga guards, naglalakad ang isang matandang lalaki. Kilalang-kilala siya ng lahat.
Si Mr. Antonio Sy. Ang bilyonaryong may-ari ng Grand Azure Resort at ng kalahati ng mga hotel sa Pilipinas.
Natulala si Greg. “M-Mr. Sy? Sir? Welcome po sa reunion namin! Ako po si Greg, ang nag-rent ng ballroom niyo—”
Nilampasan ni Mr. Sy si Greg. Parang hangin lang si Greg sa kanya.
Naglakad si Mr. Sy papunta sa stage… papunta sa “tricycle driver” na si Kiko.
Dahan-dahang lumuhod si Mr. Antonio Sy sa harap ni Kiko.
“Good evening, Chairman,” bati ni Mr. Sy. “Pasensya na po kung na-late ang helicopter niyo. Ready na po ang private jet niyo para sa meeting sa Singapore bukas.”
Katahimikan. Nakakabinging katahimikan.
Nalaglag ang panga ni Greg. Nabitawan ni Lara ang tinidor niya.
“C-Chairman?” utal ni Greg. “Mr. Sy, nagkakamali kayo! Tricycle driver lang ‘yan! Si Kiko ‘yan!”
Tumayo si Mr. Sy at hinarap si Greg nang nanlilisik ang mata.
“Tricycle Driver?” tanong ni Mr. Sy. “Gunggong! Ang lalaking ‘yan ay si Don Francisco ‘Kiko’ Valderama. Siya ang Founder at CEO ng GoTrike at RideSafe App, ang pinakamalaking transport app sa Asia! Siya ang bumili ng Grand Azure Resort noong nakaraang linggo! Siya ang Boss ko!”
GASPPP!
Ang “tricycle driver” na pinagtawanan nila ay isa palang Tech Tycoon na nagmamay-ari ng bilyon-bilyong piso. Kaya pala siya nagta-tricycle ay para i-test ang bagong unit ng kumpanya niya at para mamuhay nang simple.
Dahan-dahang tinanggal ni Kiko ang luma niyang jacket. Sa loob nito ay suot niya ang isang custom-made na polo na nagkakahalaga ng mas mahal pa sa buong party na iyon.
Lumapit si Kiko kay Greg.
Ibinalik niya ang ₱500 sa bulsa ni Greg.
“Greg,” sabi ni Kiko. “Salamat sa tip. Pero sa tingin ko, mas kakailanganin mo ‘to.”
“Bakit?” nanginginig na tanong ni Greg.
“Kasi tinawagan ko ang opisina ko kanina habang nasa banyo ako,” paliwanag ni Kiko. “Yung kumpanyang pinapasukan mo? Yung Gregston Logistics?”
“O-Oo… Manager ako dun…”
“Binili ko na ang kumpanya niyo kaninang 8:00 PM,” simpleng sabi ni Kiko. “At ang unang utos ko bilang bagong may-ari… ay ang tanggalin ka sa trabaho. You’re fired, Greg. Effective immediately.”
“H-Hindi! Kiko! Pare! Joke lang yung kanina!” lumuhod si Greg at kumapit sa paa ni Kiko. “May utang ako sa bahay! May binabayaran akong kotse! Huwag mo akong tanggalin!”
Tumingin si Kiko sa akin. Inabot niya ang kamay niya.
“Tara na, Lara?” yaya niya. “Masyadong maingay dito. Doon tayo mag-dinner sa Paris.”
“Paris?!” gulat kong tanong.
“Oo, naghihintay na ang jet.”
Sumama ako sa asawa ko. Habang naglalakad kami palabas, nakita kong nakaluhod pa rin si Greg, umiiyak, habang ang mga kaklase naming nambully sa amin ay nakayuko sa hiya at takot na baka sila naman ang sunod na mawalan ng trabaho.
Sumakay kami sa helicopter na nakaparada sa garden ng resort. Habang umaangat kami sa ere, tinignan ko si Kiko.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” tanong ko.
Hinawakan niya ang kamay ko. “Kasi gusto kong malaman kung mamahalin mo ako kahit akala mo wala akong pera. At napatunayan mo ‘yun, Lara. Kaya sa’yo ang lahat ng ito.”
Sa gabing iyon, iniwan namin ang mapanghusgang mundo sa ibaba, at lumipad kami patungo sa buhay na karapat-dapat para sa amin.
