INAGAW NG KAPATID KO ANG ASAWA KO AT NAGPUMILIT SILANG LUMIPAT SA DREAM HOUSE NAMIN — PERO PAGDATING NILA DOON, ISANG SURPRESA ANG NAGHIHINTAY NA MAGPAPABAGSAK SA KANILA
Ako si Mariel. Isang successful Architect. Ang asawa kong si Jason ay walang permanenteng trabaho, pero mahal ko siya kaya ako ang bumubuhay sa kanya. Ang kapatid kong si Bea, na bunso at spoiled, ay nakitira sa amin.
Isang gabi, umuwi ako galing sa site inspection at naabutan ko silang dalawa sa sala. Umiiyak si Bea. Nakayuko si Jason.
“Ate…” sabi ni Bea habang hinihimas ang tiyan niya. “Buntis ako. Si Jason ang ama.”
Gumuho ang mundo ko. Ang kapatid ko at ang asawa ko?
“Sorry, Mariel,” sabi ni Jason, walang bahid ng pagsisisi. “Mas mahal ko si Bea. Mas kailangan niya ako. Maghiwalay na tayo.”
“At Ate,” dagdag ni Bea nang may halong angas. “Since magkaka-baby na kami, kami na ang titira sa bagong bahay na binili mo sa Alabang. Diba lilipat na dapat kayo next week? Kami na lang. Tutal, ikaw naman ang may pera, kaya mong bumili ng iba. Kawawa naman ang pamangkin mo kung sa apartment lang kami titira.”
Napakakapal ng mukha. Ako ang nagbayad ng Downpayment. Ako ang nagbabayad ng Monthly Amortization. Tapos sila ang titira?
Pero sa halip na magwala, huminga ako nang malalim. Pinunasan ko ang luha ko.
“Sige,” sabi ko nang kalmado. “Kung ‘yan ang gusto niyo. Ibigay niyo sa akin ang annulment papers na pirmado, at sa inyo na ang bahay.”
Tuwang-tuwa ang dalawa. “Talaga Ate?! Thank you! Aalis na kami dito sa condo mo ngayon din!”
Nagmadali silang umalis. Akala nila, nanalo na sila.
LIPAS ANG ISANG LINGGO (MOVING DAY)
Dumating sina Bea at Jason sa tapat ng malaking bahay sa Alabang. Dala nila ang isang truck ng gamit. Excited si Bea.
“Wow, Babe! Ang ganda talaga!” tili ni Bea. “Dito lalaki ang baby natin! Salamat sa tanga kong kapatid!”
Bumaba si Jason at kinuha ang susi na iniwan ko daw sa ilalim ng paso.
Sinubukan niyang buksan ang gate.
Ayaw bumukas.
“Bakit ayaw gumana?” inis na tanong ni Jason. “Mali yata ang susi.”
Nag-doorbell sila nang paulit-ulit.
Maya-maya, bumukas ang pinto. Pero hindi katulong ang lumabas.
Lumabas ang isang lalaking malaki ang katawan at may kasamang dalawang pulis.
“Sino kayo?” tanong ng lalaki. “Bakit niyo pinipilit buksan ang gate ko?”
“Gate mo?” sigaw ni Bea. “Bahay namin ‘to! Bigay ng Ate ko! Ako si Bea, ang may-ari!”
Tumawa ang lalaki. “Miss, ang bahay na ito ay binili ko na sa Bank Auction kahapon. Foreclosed property na ito.”
“Ha?! Imposible!” sigaw ni Jason. “Binabayaran ‘to ni Mariel buwan-buwan!”
Sa sandaling iyon, dumating ang kotse ko. Bumaba ako, suot ang shades at napaka-eleganteng damit.
“Ate!” sigaw ni Bea. “Anong ibig sabihin nito?! Sabi nung lalaki foreclosed daw?!”
Tinanggal ko ang shades ko at ngumiti.
“Ah, oo nga pala,” paliwanag ko. “Nakalimutan kong sabihin. Yung bahay na ‘yan? Hindi ko binayaran ang monthly amortization sa loob ng anim na buwan. Hinayaan kong mahatak ng bangko.”
“Ano?!” sigaw ni Jason. “Sayang ang milyon-milyong downpayment mo!”
“Wala akong pakialam sa pera,” sagot ko. “Mas gusto kong sunugin ang pera ko kaysa makita kayong nagpapakasasa sa bahay na pinaghirapan ko.”
“At isa pa,” dagdag ko. “Diba sabi niyo gusto niyo ng surprise? Tignan niyo ang truck ng gamit niyo.”
Tumingin sila sa truck. Hinarang ito ng mga pulis.
“Sir Jason,” sabi ng pulis. “May report po si Ma’am Mariel na ninakaw niyo ang mga appliances at furniture mula sa condo niya. Nasa truck daw po.”
“H-Hindi! Gamit namin ‘yan!” tanggi ni Jason.
“May resibo ako ng lahat ng ‘yan,” sabi ko. “TV, Sofa, Ref. Lahat ‘yan nakapangalan sa akin. Since wala kayong proof of ownership, kukunin ‘yan ng pulis bilang ebidensya.”
Namutla si Bea. Buntis siya, walang bahay, walang gamit, at ang asawang inagaw niya ay walang trabaho at ngayon ay posibleng makulong pa dahil sa pagnanakaw.
“Ate… saan kami titira?” iyak ni Bea. “Buntis ako! Maawa ka!”
Tumingin ako sa kanya.
“Diba sabi mo, inagaw mo si Jason kasi mahal mo siya? Pwes, subukan niyong mabuhay sa pagmamahal lang. Dahil mula ngayon, wala na kayong makukuhang piso o tulong mula sa akin.”
Sumakay ako sa kotse ko at iniwan silang nakatayo sa kalsada—walang bahay, walang gamit, at nagsisimula nang magsisihan sa isa’t isa.
Ang Dream House na inambisyon nila ay naging bangungot ng kanilang kasakiman.
