INUTUSAN AKO NG ASAWA KO NA MAGSILBI SA KANYA AT SA KABIT NIYA “PARA SA PROMOTION” DAW — PERO NANG APARAN NG BABAE ANG KAMAY KO, NATIGIL ANG MUNDO NILA NANG PUMITIK AKO NG DALIRI AT DUMATING ANG SECURITY PARA ILABAS ANG BASURA
Ako si Celeste. Tahimik lang ako. Sa bahay, simple lang ang suot ko. Kaya siguro madali para sa asawa kong si Jason na isiping wala akong alam sa mundo ng negosyo.
Ang hindi niya alam, ako ang lihim na may-ari ng “The Royal Palate,” ang pinakasikat at pinakamahal na fine dining restaurant sa siyudad.
Isang gabi, tumawag si Jason.
“Celeste, pumunta ka sa restaurant na lagi kong kinukwento,” utos niya. “May meeting ako sa isang very important client. Kailangan ko ng tulong mo. Kulang daw sila sa staff. Magpanggap ka munang server sa table namin. Please? Para ito sa promotion ko. Kapag nakuha ko ang deal na ‘to, gaganda ang buhay natin.”
Kahit masama ang kutob ko, pumayag ako. Gusto kong makita kung anong klaseng “client” ito.
Pagdating ko sa The Royal Palate, sinalubong ako ng Manager kong si Mr. Tan.
“Ma’am Celeste?” gulat na tanong niya. “Bakit po kayo naka-uniform ng waiter?”
“Shhh,” senyas ko. “Sumakay ka lang sa laro ko. Huwag mo akong tatawaging Ma’am.”
Lumapit ako sa Table 5. Nakita ko si Jason. At ang kasama niya… ay hindi isang business client.
Isang babae. Si Kylie. Bata, puno ng makeup, at halos lumuwa na ang dibdib sa suot na damit.
Humawak si Kylie sa braso ni Jason. “Babe, sigurado ka bang ikaw ang boss dito? Ang mahal ng pagkain ah.”
“Oo naman,” pagyayabang ni Jason. “Kaibigan ko ang may-ari. Actually, parang ako na rin ang nagpapatakbo nito. Watch this.”
Tinawag ako ni Jason. “Waiter! Dito!”
Lumapit ako, nakayuko.
“Bigyan mo kami ng Caviar at Wagyu Steak,” utos ni Jason nang hindi man lang ako tinitignan sa mata. “At bilisan mo. Ayaw ng Bisita ko ng pinaghihintay.”
Masakit. Ang asawa ko, nagpapanggap na boss sa sarili kong restaurant para mapahanga ang kabit niya.
Bumalik ako sa kitchen. Kinuha ko ang order nila.
Paglapag ko ng pagkain, tinikman ito ni Kylie. Bigla siyang sumimangot.
“Yuck!” sigaw ni Kylie. “Ang alat! Ganito ba kayo magluto dito?!”
Sa inis niya, hinawi ni Kylie ang plato.
CRASH!
Bumagsak ang mamahaling porselana sa sahig. Kumalat ang steak at sauce sa makintab na tiles.
Nagtinginan ang ibang customers.
“Anong ginawa mo?!” sigaw ni Kylie sa akin, kahit siya ang nagtulak ng plato. “Ang tanga-tanga mo naman! Nadumihan tuloy ang Gucci shoes ko!”
Tumingin ako kay Jason. Hinihintay kong ipagtanggol niya ako. Asawa niya ako.
Pero tinitigan lang ako ni Jason nang masama.
“Ano pang hinihintay mo?” asik ni Jason. “Linisin mo ‘yan! Nakakahiya ka! Sabi ko sa’yo importanteng gabi ‘to, sinisira mo!”
Durog na durog ang puso ko.
Dahan-dahan akong lumuhod. Sinimulan kong pulutin ang mga basag na pinggan at ang mga pagkain gamit ang kamay ko.
Habang inaabot ko ang isang piraso ng karne malapit sa paa ni Kylie, naramdaman ko ang matinding sakit.
CRAAACK.
Tinapakan ni Kylie ang kamay ko gamit ang matulis na takong ng kanyang stiletto.
“Aray!” napasigaw ako.
Naramdaman ko ang pagbaon ng takong sa balat ko. Dumikit ang bigat niya sa mga daliri ko na nasa ibabaw ng mga basag na bubog.
“Oops,” ngisi ni Kylie. Diniinan pa niya lalo. “Huwag kang tatanga-tanga kasi. Yan ang nababagay sa mga katulad mong mababa.”
Tumingin ako kay Jason. Nakita niya. Nakita niyang dinudurog ng kabit niya ang kamay ko.
Pero ano ang ginawa niya?
Uminom lang siya ng wine at nagkunwaring walang nakikita.
Doon namatay ang pagmamahal ko sa kanya. At doon nabuhay ang galit ko.
Buong pwersa kong hinila ang kamay ko. Tumayo ako. Tumutulo ang dugo mula sa mga sugat ko, pero hindi ko na iniinda ang sakit.
Tinitigan ko si Kylie. Tinitigan ko si Jason.
Itinaas ko ang duguan kong kamay at…
SNAP.
Pumitik ako ng daliri.
Sa loob ng tatlong segundo, bumukas ang pinto ng opisina. Patakbong lumabas si Mr. Tan (General Manager) kasama ang apat na malalaking Security Guards.
“Sir? Ma’am?” tanong ni Kylie, biglang kinabahan. “Huli na kayo! Tatanggalin niyo ba ang tangang waitress na ‘to?”
Hindi siya pinansin ni Mr. Tan.
Dire-diretsong lumapit si Mr. Tan sa akin. Naglabas siya ng malinis na panyo at dahan-dahang binalot ang duguan kong kamay.
Yumuko si Mr. Tan at ang mga Guards.
“Ma’am Celeste… patawarin niyo po kami,” nanginginig na sabi ni Mr. Tan. “Hindi po namin kayo agad nalapitan. Tatawag po ba ako ng ambulansya, Madam Owner?”
Nanigas si Jason. Nabitawan niya ang wine glass.
“O-Owner?” utal ni Jason. “S-Sinong owner? Si Celeste?”
Humarap ako kay Jason. Ang mukha ko ay wala nang luha. Puro na lang ito lamig at kapangyarihan.
“Surprise, Jason,” sabi ko. “Yung ‘kaibigan’ mong may-ari? Ako ‘yun. Yung ipinagyayabang mong restaurant? Akin ‘to.”
Bumaling ako kay Kylie na namumutla na at nanginginig ang tuhod.
“At ikaw,” sabi ko kay Kylie. “Sinira mo ang pinggan ko. Sinayang mo ang pagkain ko. At tinapakan mo ang kamay ko sa loob ng teritoryo ko.”
“Ma’am… sorry po! Hindi ko po alam!” iyak ni Kylie.
“Hon! Babe! Nagpapaliwanag lang ako kay Kylie!” lumapit si Jason, akmang hahawakan ako. “Para sa future natin ‘to!”
“Don’t touch me,” mariin kong sabi.
Tumingin ako sa mga Security Guards. Itinuro ko si Jason at si Kylie na parehong mukhang basang sisiw.
“Take out the trash (Ilabas niyo ang mga basura),” utos ko.
Agad na dinampot ng mga guards sina Jason at Kylie.
“Bitawan niyo ako! Asawa ako ng may-ari!” sigaw ni Jason habang kinakaladkad siya palabas.
“Dati!” sigaw ko pabalik. “Hintayin mo ang annulment papers at termination letter mo bukas!”
Kinaladkad sila palabas ng restaurant at itinapon sa bangketa sa harap ng maraming tao.
Naiwan akong nakatayo, hawak ang sugatan kong kamay. Masakit, oo. Pero habang pinapanood ko silang itapon palabas ng kaharian ko, naramdaman ko ang ginhawa. Ang tunay na basura ay wala sa sahig—naitapon na sa labas.
