PINAGTAWANAN NILA AKO DAHIL PINAKASALAN KO ANG ISANG “TAONG-GRASA” — PERO NANG MAGSALITA SIYA SA MIC, UMIYAK ANG LAHAT SA KATOTOHANANG KANYANG IBINUNYAG
Ako si Clara. Isang nurse. At ngayon ang araw ng kasal ko kay Miguel.
Hindi kami ikinasal sa simbahan. Sa isang function hall lang ito ng munisipyo. Ang suot ni Miguel ay isang lumang Barong na hiniram lang namin. Medyo maluwag ito sa kanya, at halata sa itsura niya na hindi siya sanay mag-ayos. Ang balat niya ay sunog sa araw, ang kamay niya ay magaspang, at may mga peklat siya sa braso.
Nakilala ko si Miguel sa kalsada. Isa siyang homeless na namamalimos sa labas ng ospital. Sa loob ng dalawang taon, binibigyan ko siya ng pagkain at kinakausap. Doon ko nakita na napakatalino at napakabait niyang tao. Minahal ko siya, hindi dahil sa kung ano ang meron siya, kundi dahil sa kung sino siya.
Pero hindi ‘yun nakita ng pamilya at mga kaibigan ko.
Sa reception, rinig na rinig ko ang tawanan at bulungan.
“Grabe, sayang si Clara,” bulong ng Tita ko. “Sa dinami-dami ng lalaki, sa pulubi pa bumagsak. Baka nga may sakit pa ‘yan eh.”
“Oo nga,” tawa ng pinsan ko. “Tignan mo kung paano kumain, parang patay-gutom. First time siguro makakita ng lechon.”
Tumayo ang Ninong ko para mag-toast. Lasing na ito.
“Cheers!” sigaw ng Ninong ko. “Para kay Clara! At sa kanyang… project. Sana mapaliguan mo nang maayos ang asawa mo, Hija! Hahaha!”
Nagtawanan ang buong kwarto.
Napayuko si Miguel. Hinawakan ko ang kamay niya. “Hayaan mo sila, Mahal. Mahal kita.”
Pero tumayo si Miguel.
Kinuha niya ang mikropono mula sa emcee.
Inasahan ng lahat na magagalit siya o magkakalat. Inasahan nilang magiging jologs ang pananalita niya.
Pero nang magsalita siya, ang boses niya ay kalmado, pino, at puno ng awtoridad—isang boses na hindi bagay sa isang taong grasa.
“Magandang gabi,” panimula ni Miguel. Natahimik ang lahat sa ganda ng English niya.
“Alam kong pinagtatawanan niyo ako,” sabi ni Miguel habang tinitignan sila isa-isa. “Tingin niyo sa akin ay basura. Isang pulubi na swinerte lang kay Clara.”
Huminga siya nang malalim.
“Limang taon na ang nakararaan, hindi ako pulubi. Ako si Dr. Miguel Alcantara. Isang Neurosurgeon.”
Napasinghap ang mga bisita. Neurosurgeon?
“Mayaman ako. May malaking bahay, magarang kotse, at perpektong pamilya. Pero isang gabi, nasunog ang bahay namin dahil sa faulty wiring. Nasa ospital ako nun, nag-oopera. Nang makauwi ako… abo na lang ang naabutan ko.”
Tumulo ang luha ni Miguel.
“Namatay ang asawa ko at ang kaisa-isa naming anak na babae. Hindi ko sila nailigtas dahil abala ako sa pagliligtas ng buhay ng iba.”
Natahimik ang buong kwarto. Ang mga tumatawa kanina ay unti-unting yumuko.
“Dahil sa sobrang sakit, nawala ako sa sarili. Tinalikuran ko ang lahat. Ibinigay ko ang lahat ng yaman ko sa charity at nagpalaboy-laboy sa kalsada. Gusto kong parusahan ang sarili ko. Gusto kong mamatay na lang sa gutom.”
Tumingin si Miguel sa akin nang may luha sa mata.
“Pero dumating si Clara. Hindi niya alam na doktor ako. Hindi niya alam na mayaman ako dati. Ang nakita lang niya ay isang taong gutom at marumi.”
“Sa loob ng dalawang taon, hindi niya ako hinusgahan. Pinakain niya ako. Kinausap niya ako na parang tao. Siya ang nagturo sa akin na pwede pa palang magmahal ulit.”
Humarap si Miguel sa mga bisita na ngayon ay umiiyak na sa hiya.
“Ngayon, tinatawanan niyo ako dahil wala akong pera? Dahil pangit ang damit ko?”
May dinukot si Miguel sa bulsa ng luma niyang pantalon. Isang susi.
“Kahapon, binawi ko na ang shares ko sa ospital na pag-aari ng pamilya namin. At binili ko ang isang bagong bahay para kay Clara. Hindi para ipagyabang, kundi para siguraduhin na hindi na siya mahihirapan.”
“Pero…” dagdag ni Miguel. “Ang tunay kong yaman ay hindi ang lisensya ko o ang pera ko. Ang yaman ko ay ang babaeng ito na minahal ako noong panahong wala akong kahit ano.”
Ibinalik ni Miguel ang mikropono.
Walang nakakibo. Ang Ninong na nang-insulto kanina ay namumula sa hiya. Ang Tita ko ay umiiyak at humihingi ng tawad.
Niyakap ko si Miguel.
“Akala ko ba homeless ka?” biro ko habang umiiyak.
“Home is where the heart is,” bulong niya. “At ikaw ang tahanan ko, Clara.”
Sa gabing iyon, hindi pera ang nagpaiyak sa mga tao, kundi ang leksyon na ang tunay na pag-ibig ay nakikita hindi sa kintab ng damit, kundi sa busilak ng puso.
