TINAWAG NILA AKONG “PASANING-KRUS” AT “PABIGAT” HABANG NAGPAPAKASASA SILA SA LUHO — HINDI NILA ALAM, ANG SWELDO NG ASAWA KO AY BARYA LANG KUMPARA SA $3 MILLION NA KINIKITA KO TAON-TAON
Sa loob ng limang taong pagsasama namin ni Gary, naging tahimik ako. Sa mata ng pamilya niya, isa lamang akong simpleng maybahay. Walang trabaho, laging nasa bahay, at nakadepende sa asawa. Ang tawag ng biyenan kong si Doña Corazon at ng hipag kong si Tiffany sa akin ay “The Lucky Burden” o sa Tagalog: Ang Maswerteng Pabigat.
Isang gabi, nagdaos ng engrandeng 70th Birthday Celebration si Doña Corazon. Ginanap ito sa isang exclusive function hall sa BGC. Ang pagkain ay catering mula sa pinakamahal na chef, ang mga bulaklak ay imported pa galing Holland, at lahat ng bisita ay nakasuot ng black tie.
Naka-upo sa gitna ng presidential table si Doña Corazon, suot ang isang kumikinang na kwintas na brilyante. Sa tabi niya ay si Gary at Tiffany. Ako? Nasa dulo ng mesa, malapit sa kusina, kung saan hindi ako masyadong napapansin.
“Tignan niyo ang anak ko,” pagmamalaki ni Doña Corazon sa kanyang mga amigas habang nakataas ang baso ng champagne. “Si Gary ang dahilan kung bakit ganito ka-ganda ang buhay namin. Napakasipag! Isang haligi ng kumpanya!”
Nagpalakpakan ang mga bisita. Ngumiti si Gary, pero nakita ko ang butil ng pawis sa kanyang noo. Alam niya ang totoo. Alam niyang Team Leader lang siya sa isang BPO company na sumasahod ng ₱45,000 kada buwan. Alam niyang hindi iyon sasapat para bayaran ang renta pa lang ng function hall na ito na nagkakahalaga ng kalahating milyon.
“Sayang nga lang,” dagdag ni Tiffany habang mataray na nakatingin sa akin. “Medyo minamalas si Kuya sa asawa. Imagine? Si Kuya Gary, CEO level ang lifestyle, tapos si Mira? Ayun, freelancer daw pero laging tulog sa bahay. Walang ambag. Pabigat lang sa gastusin.”
“Hayaan mo na, Tiffany,” sagot ni Doña Corazon nang malakas, sapat para marinig ko. “Ganyan talaga ang buhay, may mga taong leech (linta). Sipsip lang nang sipsip ng dugo ng mayayaman. Pasalamat siya, mabait ang anak ko at hindi siya hinihiwalayan.”
Yumuko ako at hiniwa ang steak sa plato ko. Sanay na ako. Limang taon ko silang hinayaang insultuhin ako. Bakit? Dahil mahal ko si Gary. At nakiusap si Gary sa akin noon: “Hon, please. Hayaan mo na silang isipin na ako ang gumagastos. Ayokong mawalan ng respeto sa akin si Mama bilang haligi ng tahanan.”
Dahil mahal ko siya, pumayag ako. Ako—si Mira, isang Top-Tier Investment Consultant at silent partner ng tatlong Tech Companies sa Silicon Valley na kumikita ng $3 Million (mahigit ₱160 Million) taon-taon—ay nagpanggap na “pabigat.”
Pero ngayong gabi, parang mapuputol na ang pisi ko.
Tumayo si Doña Corazon. “Gary, anak. Dahil birthday ko naman, at tutal napaka-yaman mo na… may request sana ako.”
“A-Ano po ‘yun, Ma?” kabadong tanong ni Gary.
“Gusto ko ng bagong sasakyan. Yung nakita natin kahapon? Yung Land Cruiser? Bagay na bagay ‘yun sa akin pang-simba. ₱5 Million lang naman ‘yun. Barya lang sa’yo ‘yun diba?”
Nanlaki ang mata ni Gary. Tumingin siya sa akin, nagmamakaawa ang mga mata. Hinihintay niyang ako ang magbayad, gaya ng dati.
Pero bago makasagot si Gary, sumabat si Tiffany.
“Sus, Ma! Kayang-kaya ni Kuya ‘yan! Kung wala lang sanang palamunin na humihila sa kanya pababa, baka nga Ferrari pa ang mabili niya eh!”
Tinuro ako ni Tiffany. “Ikaw Mira, mahiya ka naman. Wala ka bang ireregalo kay Mama? Kahit cake man lang? O hihingi ka na naman ng pambili kay Kuya?”
Doon ako tumigil. Dahan-dahan kong ibinaba ang tinidor at kutsilyo. Ang tunog ng pilak sa porselana ay umalingawngaw sa katahimikan ng mesa.
Tumingin ako kay Gary. “Gary, wala ka bang sasabihin?”
“H-Hon… hayaan mo na… birthday ni Mama…” bulong ni Gary, nakayuko.
Napangisi ako. Wala. Wala siyang bayag. Mas pinili niyang protektahan ang ego niya kaysa ipagtanggol ang asawa niya.
Kinuha ko ang linen napkin, pinunasan ang bibig ko, at tumayo.
“Okay,” sabi ko sa malinaw na boses. “Land Cruiser ba kamo, Doña Corazon?”
“Aba, nagsasalita ka pala?” tawa ni Doña Corazon. “Bakit? Ikaw ang bibili? Saan ka kukuha ng pera? Sa wallet ng anak ko?”
Nilabas ko ang cellphone ko.
“Tumawag tayo sa bangko,” sabi ko. “Para malaman natin kung sino ang may kakayahang bumili ng Land Cruiser.”
Iin-loudspeaker ko ang tawag at itinapat sa mikropono ng podium na nasa malapit. Rinig ng buong ballroom ang ringtone.
“Good evening, this is the Diamond Wealth Management hotline exclusive for our Ultra-High-Net-Worth clients. I am speaking with Ms. Mira?”
Natahimik ang mga bisita. Ultra-High-Net-Worth?
“Yes,” sagot ko. “I want to check the balance of the joint account meant for household expenses. And verify the income source.”
“One moment, Ma’am… Okay. The current balance is ₱150,000. The primary contributor to this specific account is Mr. Gary, with a monthly deposit of ₱45,000 via payroll.”
Nagtawanan si Tiffany. “Oh! See?! Si Kuya ang naghuhulog! 45k! Malaki ‘yun!”
Hindi ko pinansin si Tiffany. “Now, please check my Personal Dollar Account. The one connected to my international dividends.”
“Accessing Secure Ledger… Okay, Ms. Mira. Your current standing balance is $12.5 Million USD. Your verified annual income for this fiscal year is $3.2 Million USD.”
Nalaglag ang panga ni Tiffany. Nabitawan ni Doña Corazon ang baso niya.
$3.2 Million? Mahigit 170 Milyong Piso isang taon?
“And one last thing,” dagdag ko. “Pakitignan ang Supplementary Credit Card na hawak ni Doña Corazon. Sino ang nagbabayad ng bills niyan?”
“That card is linked to your personal account, Ms. Mira. The last transaction was ₱850,000 for a catering service at BGC Function Hall today. Fully paid by you.”
Humarap ako sa kanila. Ang mukha ni Gary ay parang binuhusan ng pintura sa sobrang putla.
“Narinig niyo ‘yun?” tanong ko nang mahinahon.
Lumapit ako kay Doña Corazon. Hinawakan ko ang kwintas na suot niya.
“Ang kwintas na ‘to? ₱200,000. Binili ‘to gamit ang card ko. Ang pagkain niyo ngayon? Card ko. Ang designer bags ni Tiffany? Card ko.”
Tumingin ako kay Gary.
“At ang ‘CEO lifestyle’ ng anak mo? Binuo ko ‘yun para hindi siya magmukhang kawawa sa inyo. Dahil ang totoo, ang ₱45,000 na sweldo niya ay hindi aabot pambayad sa kuryente ng bahay natin.”
“Mira…” nanginginig na sabi ni Gary, akmang hahawakan ako. “Hon, pag-usapan natin ‘to…”
Umatras ako. “Sabi niyo kanina, ako ang pabigat. Ako ang malas. Ako ang lintang sumisipsip ng dugo.”
Tumawa ako nang mapait.
“Ako ang nagpapalamon sa inyong lahat. Ako ang nagbabayad ng luho niyo. At kapalit nun? Insulto? Pangmamaliit?”
Kinausap ko ulit ang banker sa telepono.
“Banker? Please execute Protocol Zero.”
“Are you sure, Ma’am? This will freeze all supplementary cards and cut off access to your properties for unauthorized guests.”
“I am sure. Do it now.”
DING! DING! DING!
Sabay-sabay na tumunog ang mga cellphone nila. Notification: Credit Card DECLINED. Notification: Subscription CANCELLED. Notification: Access to Makati Mansion REVOKED.
“Anong ginawa mo?!” sigaw ni Tiffany. “Wala kaming access sa bahay?!”
“Bahay ko,” pagtatama ko. “Binili ko ‘yun bago pa kami ikasal ni Gary. At dahil tinawag niyo akong pabigat, aalisin ko na ang bigat sa buhay ko. Kayo ‘yun.”
Tumingin ako kay Doña Corazon na ngayon ay umiiyak na sa hiya dahil pinapanood siya ng mga kaibigan niya.
“Happy Birthday, Ma,” sabi ko. “Wala akong Land Cruiser para sa’yo. Pero may regalo ako: Independence. Malaya na kayong mabuhay gamit ang ‘yaman’ ng anak niyo.”
Kinuha ko ang bag ko at naglakad palabas. Walang nakapigil sa akin. Si Gary ay nanlumo sa upuan, alam niyang hindi lang pera ang nawala sa kanya, kundi ang babaeng bumubuhat sa kanya pataas, na ngayon ay hinayaan na siyang bumagsak sa lupa.
