DINALA KO ANG ANAK KO SA ER NOONG KASAL NG KAPATID KO DAHIL SA ALLERGY. PAG-UWI NAMIN, PINALITAN NILA ANG KANDADO NG BAHAY. BASA KAMI SA ULAN NANG SABIHIN NILANG “NAKAKAHIYA KAYO.” PERO HINDI NILA ALAM, ANG BAHAY NA TINITIRHAN NILA AY NAKAPANGALAN SA AKIN.
Alas-dos ng madaling araw. Malakas ang buhos ng ulan. Yakap-yakap ko ang limang taong gulang kong anak na si Mia. Nanginginig siya sa lamig, maputla pa rin ang mukha at may mga pantal pa sa balat galing sa severe allergic reaction niya kanina.
Kakatapos lang ng kasal ng kapatid kong si Trina. Habang naghahanda sa reception, nakakain si Mia ng macarons na may peanuts—isang bagay na ilang beses ko nang ipinaalala sa caterer at kay Trina na bawal sa kanya. Namaga ang lalamunan ni Mia. Hindi siya makahinga. Kinailangan ko siyang isugod sa Emergency Room habang nagkakagulo ang mga bisita.
Ngayon, nakatayo kami sa harap ng pinto ng bahay namin.
Sinubukan kong ipasok ang susi. Ayaw umikot.
Sinubukan ko ulit. Wala. Iba na ang kandado.
Kumatok ako. “Ma! Trina! Papasukin niyo kami! Ang lamig!”
Walang sumasagot, kahit nakikita kong bukas ang ilaw sa loob at rinig ko ang tawanan galing sa after-party.
Tumawag ako sa kanilang lahat. Ring… Ring… Kay Mama. Kay Trina. Kay Papa. Mahigit isandaang tawag. Walang sumasagot.
Basang-basa na kami. Umiiyak na si Mia. “Mommy, I’m cold… masakit po katawan ko…”
Hinubad ko ang coat ko at ibinalot sa kanya. “Shhh, baby. Wait lang ha.”
Sa wakas, pagkatapos ng mahigit isang oras sa ulan, sumagot si Trina.
“Ano ba?!” bulyaw ni Trina sa kabilang linya. Maingay ang background.
“Trina, buksan niyo ang pinto! Pinalitan niyo ba ang lock? Galing kami sa ospital!” sigaw ko.
Tumawa si Trina nang mapakla.
“Alam mo, Ate, sinira mo ang araw ko,” sabi niya. “Ang ganda na sana ng wedding ko, pero nag-inarte ‘yang anak mo! Dumating pa ang ambulansya! Nawala ang attention sa akin! You embarrassed the family! Nakakahiya kayong mag-ina! I am ashamed of you both!”
“Trina, mamamatay ang anak ko kanina! Anong gusto mong gawin ko?!”
“Bahala kayo sa buhay niyo. Huwag kayong mang-istorbo,” at binabaan niya ako ng telepono.
Ilang segundo lang ang lumipas, tumunog ang message alert ko. Galing sa Nanay ko.
Binasa ko ang text habang tumutulo ang luha ko na humahalo sa ulan:
“Napagdesisyunan na namin ng Daddy mo at ni Trina. Masyado kayong magulo. Ikaw at ang pabigat mong anak ay hindi na dito nakatira. Huwag na kayong babalik. Good luck.”
Pabigat? Ako na nagbabayad ng kuryente? Ako na nagpaaral kay Trina? Ako na bumili ng mga gamot nila?
Tinignan ko ang anak kong nanginginig. Nagdilim ang paningin ko. Nawala ang lungkot, napalitan ng galit na napakatahimik.
Hindi ako nag-reply. Hindi ako nakipagtalo.
Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang isang numero. Ang numero ng aking Abogado.
“Attorney,” kalmado kong sabi, kahit basag ang boses ko. “Gising ka pa ba?”
“Yes, Ma’am Reese. Bakit? May problema ba?”
“Yung Eviction Notice na matagal mo nang pinapapirmahan sa akin para sa mga nakatira sa property ko sa Greenwoods… I-file mo na.”
“Sigurado ka Ma’am? Pamilya mo ‘yan.”
“Wala akong pamilyang nagpapabaya sa apo nila sa gitna ng bagyo,” sagot ko. “Putulan mo rin ng kuryente at tubig bukas na bukas din. At i-block mo ang lahat ng supplementary credit cards na hawak nila.”
“Copy, Ma’am.”
Sumakay kami ng taxi at nag-check in sa isang hotel. Pinaliguan ko si Mia, pinakain, at pinatulog sa malambot na kama.
MAKALIPAS ANG DALAWANG ARAW
Nasa lobby ako ng hotel, umiinom ng kape habang nagbabasa ng libro. Magaling na si Mia at naglalaro sa iPad.
Biglang dumating sila. Si Mama, si Papa, at si Trina (na gulo-gulo ang buhok). Mukha silang hindi naligo.
Nakita nila ako at agad na lumapit.
“Reese!” sigaw ni Mama. “Anong ginawa mo?! Bakit may pulis sa bahay?! Bakit nila kami pinalayas?!”
“Ate!” iyak ni Trina. “Wala kaming kuryente kahapon pa! Panis na ang mga handa sa wedding ko! At bakit declined ang credit card ko?! Magha-honeymoon kami bukas!”
Binaba ko ang kapeng iniinom ko. Tinignan ko sila nang walang emosyon.
“Akala ko ba, hindi na kami nakatira doon?” tanong ko. “Sabi niyo sa text, ‘We decided’?”
“Anak naman! Nadala lang kami ng emosyon!” paliwanag ni Papa. “Pero bahay natin ‘yun!”
Tumawa ako nang mahina.
“Correction, Pa,” inilabas ko ang Land Title mula sa bag ko. “Bahay KO ‘yun. Nakapangalan sa akin. Ako ang nagbabayad ng mortgage. Ako ang nagbabayad ng bills.”
“Noong pinalayas niyo kami ng anak ko sa gitna ng ulan habang galing siya sa ER… tinapos niyo na ang karapatan niyong tumira sa bubong ko.”
“Reese! Kapatid mo ako!” sigaw ni Trina. “Saan kami pupulutin?!”
“Hindi ko alam,” sagot ko habang tumatayo. “Baka sa bahay ng asawa mo? Tutal mayaman naman kayo mag-party diba?”
Lumuhod si Mama. Umiiyak. “Anak, sorry na. Patawarin mo na kami. Apo ko si Mia. Mahal namin siya.”
Tinignan ko si Mia na masayang naglalaro, malayo sa mga taong muntik nang pumatay sa kanya.
“Tinawag niyong ‘pabigat’ ang anak ko,” mariin kong sabi. “Ngayon, mararamdaman niyo kung gaano kabigat ang buhay kapag wala ang ‘pabigat’ na bumubuhay sa inyo.”
“Security,” tawag ko sa guard ng hotel. “Please escort these people out. They are harassing my daughter.”
Tinalikuran ko sila habang hinihila sila ng gwardya palabas. Ang huling narinig ko ay ang pagsisisi nila, pero huli na ang lahat. Natutunan ko na ang pamilya ay hindi sa dugo nasusukat, kundi sa kung sino ang handang magpayong sa’yo kapag umuulan. At sila? Sila ang ulan.
