PUMUNTA AKO SA KASAL NG EX-WIFE KO SA ISANG CONSTRUCTION WORKER PARA PAGTAWANAN SILA — PERO UMUWI AKONG LUMULUHA NANG MAKITA KO KUNG SINO ANG TUNAY NA TALO
Ako si James. CEO, milyonaryo, at laging panalo sa buhay. Nang makatanggap ako ng imbitasyon sa kasal ng ex-wife kong si Rina, halos matawa ako.
Iniwan ako ni Rina tatlong taon na ang nakararaan dahil daw “wala akong oras” at “puro trabaho” lang ang alam ko. Ngayon, ikakasal siya kay Berting—isang construction worker na nakilala niya noong nagpapa-renovate kami ng bahay.
“Isang construction worker?” sabi ko sa sarili ko habang nagmamaneho ng bago kong Mercedes Benz. “Talaga ba, Rina? Mula sa CEO, nag-downgrade ka sa taong semento at pawis ang amoy? Pupunta ako para makita kung gaano ka-cheap ang kasal niyo.”
Pagdating ko sa venue, tama ang hinala ko. Hindi ito sa hotel. Sa isang covered court lang ng barangay. Ang upuan ay monoblock na may telang puti. Ang pagkain ay nasa bilao—pancit, lumpia, at letson manok. Walang aircon, electric fan lang.
Umupo ako sa likod, suot ang aking ₱50,000 na suit. Pinagtitinginan ako ng mga tao, at naramdaman ko ang satisfaction. Ang layo ng agwat namin, isip-isip ko. Kawawang Rina.
Naglakad si Rina sa aisle. Maganda pa rin siya kahit simple lang ang gown. Pero nang makita ko si Berting sa altar, napangisi ako. Luma ang Barong Tagalog niya, at halatang magaspang ang mga kamay niya kakabuhat ng hollow blocks.
“Tignan natin kung paano niyo bubuhayin ang anak ko sa kakarampot na sahod mo,” bulong ko.
Nandoon ang anak namin, si Joshua, 8 years old. Siya ang Ring Bearer. Inasahan kong malungkot ang anak ko. Inasahan kong tatakbo siya sa akin at sasabihing gusto na niyang umuwi sa mansyon namin.
Pero nang iabot ni Joshua ang singsing kay Berting, may nangyaring hindi ko inaasahan.
Lumuhod si Berting para pantayan ang height ni Joshua. Hindi ito kasama sa seremonya.
Kinuha ni Berting ang mikropono.
“Joshua,” sabi ni Berting. Ang boses niya ay nanginginig pero buo. “Bago ko pakasalan ang nanay mo, gusto ko munang mangako sa’yo.”
Tumahimik ang buong court.
“Alam kong hindi ako mayaman,” patuloy ni Berting. “Wala akong sports car na masasakyan mo. Wala akong malaking bahay. Ang meron lang ako, itong dalawang kamay ko na sanay sa hirap.”
Hinawakan ni Berting ang maliit na kamay ni Joshua.
“Pero pangako, anak… hinding-hindi ka maglalaro ng soccer nang mag-isa. Dadalo ako sa lahat ng Recognition Day mo, kahit umabsent pa ako sa trabaho. Aayusin ko ang bike mo kapag nasira. At sa tuwing iiyak ka, nandidito ang balikat ko para sandalan mo. Bubuo ako ng tahanan para sa inyo, hindi gamit ang semento, kundi gamit ang oras ko.”
Biglang umiyak si Joshua at yumakap nang mahigpit kay Berting.
“I love you, Papa!” sigaw ni Joshua.
Nanigas ako sa kinauupuan ko.
Papa.
Tinawag niyang “Papa” ang lalakeng iyon.
Sa loob ng walong taon, ni minsan hindi ako niyakap ni Joshua nang ganoon kahigpit. Binibigyan ko siya ng iPad, ng pinakamahal na Lego, ng trip sa Disneyland… pero hindi niya ako tinatawag na “Papa” nang may ganyang pagmamahal. “Dad” lang. Pormal. Malamig.
Naalala ko noong birthday niya, nasa meeting ako sa Japan. Noong graduation niya sa Kinder, nag-golf ako kasama ang clients.
Tumingin ako kay Berting. Buhat-buhat niya si Joshua habang hinahalikan ni Rina ang noo ng bata. Ang saya-saya nila. Wala silang pera, pero punong-puno sila ng bagay na hindi ko kayang bilhin: Pagmamahal at Oras.
Ang akala ko, ako ang bida sa kwentong ito. Akala ko, ako ang panalo kasi ako ang mayaman.
Pero habang pinapanood ko silang tumatawa at nagkukuwentuhan sa harap ng simpleng handaan, naramdaman ko ang bigat sa dibdib ko.
Tumayo ako at dahan-dahang naglakad palabas. Walang nakapansin sa akin. Wala silang pakialam sa akin.
Sumakay ako sa aking Mercedes Benz. Malamig ang aircon. Malambot ang upuan. Pero napakatahimik. Napaka-lungkot.
Doon, sa loob ng mamahaling sasakyan, humagulgol ako ng iyak.
Pumunta ako doon para pagtawanan ang isang “talo.” Pero sa huli, ako pala ang talunan. Dahil nakuha ng construction worker na ‘yon ang pamilyang pinabayaan ko dahil sa paghahabol ko sa pera.
